پاسخ : شعر شیعی عفو فرمودی غلام رو سیاه خویش را گرچه خود هرگز نمی بخشد گناه خویش را سایه ات را از مدار رو سیاهان بر مدار ماه از شب برنمی گیرد نگاه خویش را چشم بر گلدسته ها می دوزم و حس می کنم کفتری در سینه ام گم کرده راه خویش را ابر ها در سینه ام تا سر به هم می آورند می کشم تا توس بغض گاه گاه خویش را در گذار از گنبدت تنها نه ما، خورشید نیز برکشد از کاکل زرین کلاه خویش را تا حدیث نور گفتی، شاعران لب دوختند آهوان سرمه سا، چشم سیاه خویش را جز تو شاهی نیست در عالم که گاه بارِ عام پر کند از خیل خاصان بارگاه خویش را در خراسان یافتم _ای آن که می گفتی مرا بر زمین پیدا نخواهی کرد ماه خویش را_ هر که روشن دل تر این جا مستجاب الدعوه تر! همدم آیینه هایش ساز آه خویش را علیرضا بدیع
پاسخ : شعر شیعی با همین چشم های خود دیدم، زیر باران بی امان بانو! درحرم قطره قطره می افتاد آسمان روی آسمان بانو صورتم قطره قطره حس کرده ست چادرت خیس می شود اما به خدا گریه های من گاهی دست من نیست مهربان بانو گم شده خاطرات کودکی ام گریه گریه در ازدحام حرم باز هم آمدم که گم بشوم من همان کودکم همان، بانو باز هم مثل کودکی هر سو می دوم در رواق تو در تو دفترم دشت و واژه ها آهو... گفتم آهو و ناگهان بانو... شاعری در قطار قم - مشهد چای می خورد و زیر لب می گفت: شک ندارم که زندگی یعنی، طعم سوهان و زعفران بانو شعر از دست واژه ها خسته است بغض راه گلوم را بسته است بغض یعنی که حرف هایم را از نگاهم خودت بخوان بانو این غزل گریه ها که می بینی آنِ شعر است، شعر آیینی زنده ام با همین جهان بینی، ای جهان من ای جهان بانو! کوچه در کوچه قم دیار من است شهر ایل من و تبار من است زادگاه من و مزار من است، مرگ یک روز بی گمان بانو سیدحمیدرضا برقعی
پاسخ : شعر شیعی قلبی شکست و دور و برش را خدا گرفت نقاره می زنند ... مریضی شفا گرفت دیدی که سنگ در دل آیینه آب شد دیدی که آب حاجت آیینه را گرفت خورشید و آمد و به ضریح تو سجده کرد اینجا برای صبح خودش روشنا گرفت پیغمبری رسید و در این صحن پر ز نور در هر رواق خلوت غار حرا گرفت از آن طرف فرشته ای از آسمان رسید پروانه وار گشت و سلام مرا گرفت زیر پرش نهاد و به سمت خدا پرید تقدیم حق نمود و سپس ارتقا گرفت چشمی کنار این همه باور نشست و بعد عکسی به یادگار از این صحنه ها گرفت دارم قدم قدم به تو نزدیک می شوم شعرم تمام فاصله ها را فرا گرفت دارم به سمت پنجره فولاد می روم جایی که دل شکست و مریضی شفا گرفت قلبی شکست و دور و برش را خدا گرفت نقاره می زنند ... مریضی شفا گرفت دیدی که سنگ در دل آیینه آب شد دیدی که آب حاجت آیینه را گرفت خورشید و آمد و به ضریح تو سجده کرد اینجا برای صبح خودش روشنا گرفت پیغمبری رسید و در این صحن پر ز نور در هر رواق خلوت غار حرا گرفت از آن طرف فرشته ای از آسمان رسید پروانه وار گشت و سلام مرا گرفت زیر پرش نهاد و به سمت خدا پرید تقدیم حق نمود و سپس ارتقا گرفت چشمی کنار این همه باور نشست و بعد عکسی به یادگار از این صحنه ها گرفت دارم قدم قدم به تو نزدیک می شوم شعرم تمام فاصله ها را فرا گرفت دارم به سمت پنجره فولاد می روم جایی که دل شکست و مریضی شفا گرفت رحمان نوازنی
پاسخ : شعر شیعی با دست ، سایه ای به بیابان داد از چشم ، ابرهای فراوان داد فواره کرد این همه گل از خاک چترش همینکه وا شد و باران داد وقتی قدم گذاشت به نیشابور فیروزه ای به حلقه ایران داد صیدش شدند بعد پراکنده یک دشت امنیت به غزالان داد با اینکه خود غریب غریبان بود یکباره شهرتی به غریبان داد از غرب دور آمد و مهمان شد خورشید تازه ای به خراسان داد یک پنجره به سمت شفا وا کرد هر دل شکست ، شیشه درمان داد از هستی اش بهشت برون آمد هفت آسمان شکوه به ایوان داد این واژه ها بلند شدند از دل اذن دخول خواندم و فرمان داد سید محمد حسین ابوترابی
پاسخ : شعر شیعی چشمم کنار پنجره فولاد ماند و دل هم خودش را بست با دلتنگی قم وقتی خراسان را به پای تو نوشتند قم را فدای خواهرت کردند مردم دنیا به دور شهر تو باید بگردد اینرا همه دلگیرها باید بدانند نام تو را بر روی آهوها نوشتند اینرا تمام شیرها باید بدانند باید خراسان تو را هم گل بگیرند آنجا که هر روز و شبش را نور دارد شرمنده ام از گفتن این نکته، اما سوغات، شهر من فقط انگور دارد معلوم شد از دست من دلگیری آری من قلب بی تاب خودم را می شناسم یوسف تویی، یوسف تویی، باور کن آقا اندازه دنیا زلیخا می شناسم ای کاش مشهد گور انگور جهان بود ای کاش باغ ما فقط انجیر می داد این سرنوشت ناخوش آهنگ زمین را ای کاش دست یک نفر تغییر می داد مجید صالحی
پاسخ : شعر شیعی شنیده می شود از آسمان صدایی که... کشیده شعر مرا باز هم به جایی که ... نبود هیچ کسی جز خدا، خدایی که... نوشت نام تورا، نام اشنایی که ـ پس از نوشتن آن آسمان تبسم کرد و از شنیدنش افلاک دست و پا گم کرد نوشت فاطمه، شاعر زبانش الکن شد نوشت فاطمه هفت آسمان مزین شد نوشت فاطمه تکلیف نور روشن شد دلیل خلق زمین و زمان معین شد نوشت فاطمه یعنی خدا غزل گفته است غزل قصیده ی نابی که در ازل گفته است نوشت فاطمه تعریف دیگری دارد ز درک خاک مقام فراتری دارد خوشا به حال پیمبر چه مادری دارد درون خانه بهشت معطری دارد پدر همیشه کنارت حضور گرمی داشت برای وصف تو از عرش واژه بر می داشت چرا که روی زمین واژه ی وزینی نیست و شأن وصف تو اوصاف اینچنینی نیست و جای صحبت این شاعر زمینی نیست و شعر گفتن ما غیر شرمگینی نیست خدا فراتر از این واژه ها کشیده تورا گمان کنم که تورا، اصلا آفریده تورا که گرد چادر تو آسمان طواف کند و زیر سایه ی آن کعبه اعتکاف کند ملک ببیند و آنگاه اعتراف کند که این شکوه جهان را پر از عفاف کند کتاب زندگی ات را مرور باید کرد مرور کوثر و تطهیر و نور باید کرد در آن زمان که دل از روزگار دلخور بود و وصف مردمش الهاکم التکاثر بود درون خانه ی تو نان فقر آجر بود شبیه شعب ابی طالب از خدا پر بود بهشت عالم بالا برایت آماده است حصیر خانه ی مولا به پایت افتاده است به حکم عشق بنا شد در آسمان علی علی از آن تو باشد... تو هم از آن علی چه عاشقانه همه عمر مهربان علی! به نان خشک علی ساختی، به نان علی از آسمان نگاهت ستاره می خواهم اگر اجازه دهی با اشاره می خواهم- به یاد آن دل از شهر خسته بنویسم کنار شعر دو رکعت نشسته بنویسم شکسته آمده ام تا شکسته بنویسم و پیش چشم تو با دست بسته بنویسم به شعر از نفس افتاده جان تازه بده و مادری کن و اینبار هم اجازه بده به افتخار بگوییم از تبار توایم هنوز هم که هنوز است بی قرار توایم اگر چه ما همه در حسرت مزار توایم کنار حضرت معصومه در کنار توایم فضای سینه پر از عشق بی کرانه ی توست کرم نما و فرود آ که خانه خانه ی توست سید حمید برقعی
پاسخ : شعر شیعی تقدیم به حضرت علی اکبر (ع) لبت حدیث کسا را به اشتباه انداخت نگاهت آینه ها را به اشتباه انداخت غزل به رقص در آمد و نام زیبایت عروض و وزن و هجا را به اشتباه انداخت صدای کیست که پیچیده در گلویی خشک صدا دوباره صدا را به اشتباه انداخت حضور نافذ پیغمبرانه ای در دشت تمام کرببلا را به اشتباه انداخت خیال داشت برای تو وحی بفرستد شباهت تو خدا را به اشتباه انداخت الا علی الدنیا بعدک العفا یا عشق خوش آن فنا که بقا را به اشتباه انداخت تو جان سپردی و اینگونه جاودان ماندی و این مقایسه ما را به اشتباه انداخت مهران حسینی
پاسخ : شعر شیعی افتاده روی سر شهر ابری که باران ندارد خورشید را دیدن امروز انگار امکان ندارد با قلبهاتان که... افسوس، با چشمهاتان ببینید مردم! حقیقت همین است، پیدا و پنهان ندارد آن روز باور نکردید دستی به دستی گره خورد امروز یک دست دیگر فرقی برامان ندارد اصلاً چرا چاه باید با چشم مولا بگرید؟ یا او در اینجا غریب است یا شهر انسان ندارد بعد از علی تازه شاید درد علی را بفهمید دردی که خیلی بزرگ است، آغاز و پایان ندارد نخلی که عریان عریان، باغی که بیباغبان است سر میبرد در دل خاک وقتی گریبان ندارد تنها برای محرم شام غریبان گرفتید با اینکه مولا غریب است شام غریبان ندارد مهرانه جندقه شاهی
پاسخ : شعر شیعی بی تو چه تنگ میگذرد بر ستاره ها خورشید زخم خورده ی روی مناره ها گنجینه ی غریب خداوند بر زمین! کی درک میکنند تو را سنگواره ها عقل زمینیان به کمالت نمی رسد خوابیده اند یکسره در گاهواره ها تنها تو عارفی به اقالیم خویشتن مرعوب ژرفنای تو ما بر کناره ها گسترده ای به روی زمین خوان آسمان پر از شهاب های صریح اشاره ها در چاه اگر گدازه ی روحت نمی چکید آتش گرفته بود جهان از شراره ها پایان نمی پذیری و هر موج بر زمین می پاشد از کمال تو الماس پاره ها بر من ببخش ، وصف تو ممکن نکرده اند ماییم و تنگنای همین استعاره ها قربان ولیئی
پاسخ : شعر شیعی امام، رو به پریدن... عمامه روی زمین! قیامتی شد ـ بعد از اقامه ـ روی زمین خطوط آخر نهجالبلاغه ریخت به خاک چکید هر طرفی صد چکامه روی زمین... خودت بگو که دل خوش کنند بعد از تو گرسنگان «حجاز» و «یمامه» روی زمین؟! زمان به خواب ببیند که باز امیرانی رقم زنند برسم تو نامه روی زمین: «مرا بس است همین یک دو قرص نان ز جهان مرا بس است همین یک دو جامه روی زمین..» ... تو رفتهای و زمین مانده است و ما ماندیم و میزهای پر از بخشنامه؛ روی زمین! محمدمهدی سیار