نگذاشتند او را ببینم . بدن متلاشی شده و کاسه شکسته سرش را از من پنهان کردند . در اتاق را به رویم بستند و مرا با هما و پرتو در آنجا تنها گذاشتند . ژیلا و روشنک مأمور نگهبانی از جاسمین بودند که بی قرار تر از من فریاد میکشید و در ذهنش مرگ مادرش تداعی می شد که اولین مصیبت زندگی اش بود . از برزو خبر نداشتم و نمیدانستم در چه حالی است . چه موقع جسد بی جان پسرم را به شهر منتقل کردند و چه موقع به شهر برگشتیم نمیدانم . همه چیز عین یک کابوس بود و خواب آشفته و بی سر و تهی که شروع و پایانش معلوم نبود . بر سر مزارش در ابن بابویه چندین بر از حال رفتم ، شاهد خاکسپاری اش بودم و شاهد بر باد رفتن آرزوهایم . مرجان مهربان شده بود و از ته دل غمخوارم بود . برزو سر به خاک گورش نهاده بود و هوار میزد. ناله هایش جگرخراش بود و پرسوز . اشک و زاری هایش را در مرگ شارلوت به یاد آوردم . از دست دادن یکی از آن دو عزیز دلش را سوزانده بود . رنجی که آن موقمی کشید را ضربه آن تصادف به دست فراموشی سپرد اما این یکی هرگز فراموشش نمی شد و یادآوری اش قلبش را به آتش می کشید . قلبم به همراه قدرت پاهایم بر سر مزارش باقی ماند . جسم ناتوانم را به کمک مادرم و خالهام که از دو طرف دست زیر بازوهایم داشتند به دنبال کشاندم .
پاسخ : رمان شرق بهشت اثر فریده رهنما... در مراسم عزاداری اش که در تالار باغ نفرین شده خجل بر پا بود چندین بار از هوش رفتم . غروب بود که جاسمین با حالتی آشفته در حالی که چشمان آبیاش از شدت گریه به رنگ قلب گرفته اش قرمز شده بود کنارم نشست و با صدای بغض کرده ای گفت : _ ددی در خانه خودمان در اتاق را به روی خودش بسته و حاضر نیست از آنجا بیرون بیاید . از صبح تا حالا چیزی نخورده . خواهش میکنم خاله شهلا شاید به حرف شما گوش کند بیایید برویم سراغش . دستش را فشرده و گفتم ؛ _ بگذار به حال خودش باشد . او نیاز به تنهایی دارد . حتی من هم که به اجبار در میان جمع نشستهام این نیاز را دارم . هر کس به نوعی با دردش کنار می آید . چه بسا اشک هایش حافظه اش را شستشو دهد و آنچه را که از یاد برده به یادش بیاورد . _ میترسم بالایی سر خودش بیاورد ، او خیلی رامین را دوست داشت .
پاسخ : رمان شرق بهشت اثر فریده رهنما... مگر من کم دوستش داشتم ! او نیمی از وجودم بود و تو نیم دیگرش . فکر میکنی میتوانم به خانه خودمان بروم و وارد اتاقی شوم که هر گوشه اش هزاران خاطره او را دارد و لباس هایی که بوی تنش را میدهند .وقتی مادرت مرد پدرت در آپارتمان خیابان دانتون را بست و خاطره هایش را در آنجا مبحوس کرد و تا زمانی که حافظه اش را از دست نداده بود هیچ وقت دلش نیامد در آن خانه را باز کند . _ میدانم خاله هما همه چیز را برایم تعریف کرده ، من فقط تصویر محوی از مادرم به خاطر دارم باید خیلی به مغزم فشار بیاورم تا به آن تصویر جان بدهم . شما جای او را در زندگی ام پر کردید و من به همان اندازه که میتوانستم مادرم را دوست داشته باشم ، دوستتان دارم . درست است که رامین از بچگی همیشه به من زور میگفت و از دست شیطنت هایش آرامش نداشتم ولی برادر نازنینم را میپرستیدم . خدا میداند چقدر برایم مرگش دردناک است . اشک به او مجال ادامه صحبت نداد . سرش را بر روی سینه گرفتم و در حال نوازش گیسوانش گفتم : _ تو عزیز دل من هستی و تنها کسی که برایم باقی مانده . _ پس ددی چی ؟! او خیلی غصه میخورد پشت در اتاقش که گوش ایستادم صدای گریه اش را شنیدم . _ غیر از این چه انتظاری داشتی ؟ آخر چطور میشود باور کرد که رامین دیگر زنده نیست . همین پریروز صبح بود که داشت لباس هایش را داخل ساک می گذاشت و آماده رفتن به اینستان بود . یادت هست چه شور و شوقی داشت ! به پای خودش به قتلگاه رفت . قتلگاهی که میپرستید . او فقط سیزده سال داشت فکر میکنی عمر زیادی است . _ اگر بچه بودم میپرسیدم به اندازه چند تا انگشت شمردن عمر کرده ولو حالا از کوتاهی عمرش در عجبم . وقتی سوار اسب میشد چشم هایش از شادی برق میزد ، همیشه به من می گفت :" نمیدانی جاسمین سواری چه کیفی میدهد . تو هم بیا ترک اسبم بنشین ." حالا خودم را ملامت میکنم که چرا ترک اسبش نمینشستم . شاید آن موقع من نمیگذاشتم این اتفاق بیفتد . _ به غیر از شوق و ذوق خودش هیچ کس در این قضیه مقصر نیست ، تو غصه اش تا نخور .
پاسخ : رمان شرق بهشت اثر فریده رهنما... فکر میکردم ددی هم خودش را مقصر میداند و به خاطر همین این قدر غصه میخورد . _ غم و غصهاش طبیعی است و ربطی به گناهکار و بی گناه بودنش ندارد او مرگ مادرت را با همه سختی تحمل کرد ، این یکی را هم تحمل میکند . وارد خانه خودمان که شدم دانستم که چرا برزو در آپارتمان خیابان دانتون را بسته بود و از رفتن به آنجا وحشت داشت . به هر سو مینگریستم خاطره های رامین در آنجا پنهان بود . در اتاقش وجودش را حس میکردم . لباس خوابش روی تخت انتظار بازگشت او را میکشید ، تا بدن تازه بالغ شده اش را بپوشاند و با او به بستر برود . اسباب بازی های دوران کودکی اش که دیگر میلی به بازی با آنها را نداشت به طور مرتب توی طاقچه اتاق چیده شده بودند . کیف و لباس های مدرسه و لوازم ورزشی همه و همه قلبم را از حلقومم بیرون می کشیدند . سر بر روی بسترش نهادم و با صدای بلند گریستم . نمیدانستم برزو صدایم را میشنود یا نه ؟ دست جاسمین بر روی شانه ام قرار گرفت و با صدای پر بغضی گفت : _ دلم دارد از غصه میترکد خاله شهلا ، چطور میتوانم باور کنم که دیگر هرگز رامین را نخواهم دید . _ باید باور کنیم که نیست .اما نه باورش آسان است نه تحملش .
پاسخ : رمان شرق بهشت اثر فریده رهنما... دوباره پشت در اتاق ددی رفتم و صدایش زدم ، ولی انگار نه انگار که کسی داخل اتاق است . تو برو سراغش شاید جوابت را بدهد . _ بالاخره برای رفع احتیاجاتش مجبور است از آنجا بیرون بیاید ، دیشب هیچ کدام از ما چیزی نخوردیم و نه خوابیدیم . شاید الان دیگر خوابش برده باشد . اگر تا فردا صبح بیرون نیامد میروم سراغش . _ من میترسم ممکن است شب را پیش من بخوابید ؟ آن بچه هم داشت عذاب میکشید و نیاز به دلداری داشت . چطور این نیازش را از یاد برده بودم . دست به دور گردنش انداخته و پاسخ دادم : _ البته عزیزم . در رختخواب یک نفره جاسمین هر دو جا گرفتیم و بی آنکه خواب به دیدگانمان راه یابد چشم بر هم نهادیم و با حسرت هایمان هم آغوش شدیم . صبح روز بعد چشم به در اتاق برزو داشتم و منتظر حرکت دستگیره اش برای گشوده شدن بودم ، ولی هیچ صدائی از آنجا به گوش نمیرسید . نگران شدم ترسیدم بالایی سر خودش آورده باشد . برخاستم و با احتیاط در حالی که میترسیدم صدای پایم جاسمین را که تازه به خواب رفته بود بیدار کند از اتاق خارج شدم . ضربه ای به در زدم و گفتم : _ در را باز کن برزو من هستم شهلا .
پاسخ : رمان شرق بهشت اثر فریده رهنما... طولی نکشید که در به رویم گشوده شد . مردی که با موهای ژولیده و ریش نتراشده روبرویم ایستاده بود را نشناختم . انگار دستی یک شبه پوست صورتش را شکاف داده بود و چروک ها را بر رویش نشانده بود . نگاهش از نگاهم میگریخت . از نگریستن به من پروا داشت . با اندوهگین ترین و پر بغض ترین صدائی که در عمرم شنیده بودم گفت : _ در را ببند شهلا . چراغ را روشن نکن . کاش هوای ابری میشد و همین نور کمی را هم که پشت پرده به داخل نفوذ می کند از میان بر میداشت . از رویت شرمنده ام نمیتوانم نگاهت کنم . چرا گذاشتی کار به اینجا بکشد چرا ؟ برای چه جلویم را نگرفتی و اجازه دادی مرتکب آن گناه شوم ، عهد و پیمانم را بشکنم و به فکر تصاحب زنی بیفتم که متعلق به من نبود . من مشاعرم را از دست داده بودم ، تو چی ؟ تو که در سلامت عقلبودی نباید می گذاشتی کار به اینجا بکشد . حافظه اش را به دست آورده بود . همه چیز را به یاد آورده بود . ضربه مرگ رامین کاری بود و ماند همان نشانه ای که برای بازگشت به گذشته به آن نیاز داشت . هزینه مداوایش سنگین بود و غیر قابل تحمل . از همان زمان که از گورستان بازگشته بودیم تا به آن لحظه در خلوت اتاقش داشت گذشته را مرور می کرد و آنچه را که در این پانزده سال از یاد برده بود یکی پس از دیگری در مغزش جا میداد . با صدای لرزانی ادامه داد :
پاسخ : رمان شرق بهشت اثر فریده رهنما... بعد از مرگ شارلوت خیلی به خودم فشار آوردم و با احساسم کلنجار رفتم که عاشقت نشم تو خوب تر از آن بودی که بشود ازت گذشت . قلبم به راحتی در تسخیر محبت هایت بود ذره ذره و ناخواسته داشت داشت تو را در خود جا میداد اما این دلیل نمی شد که پشت پا به عهد بسته ام بزنم و قول و قرارهایم را از یاد ببرم . مبارزه با احساسم آسان نبود . شارلوت مرده بود اما تو زنده بودی و خانه ا سرشار از عطر وجودت می شد . با وجود اینکه یادآوری خاطره هایش آزارم میداد نمیتوانستم فکرم را از اندیشه هایت خالی کنم . به خود نهیب میزدم :" تو قول دادی ، قسم خوردی از آن گذشته آن دختر هوای مرد دیگری را به سر دارد و دلش در گروی محبت اوست ." وقت عهد و پیمانم را به یادم آوردی و از من خواستی تو را به ایران بازگردانم انگار داشتی جانم را می گرفتی و قلبم را از سینه بیرون میکشیدی . تو زنم بودی . زن عقدی ام و هیچ مانعی برای تصاحبت وجود نداشت ولی قول و قرارمان محکم تر از آن خطبه عقدی بود که سر سفره خوانده شده بود . تعهدم بینمان فاصله می افکند . وقتی سوار هواپیما شدیم آرزو می کردم هیچ وقت به مقصد نرسیم . عشق من به تو گناه بود و من تقاصش را پس دادم . درست است که آن ضربه حافظهام را از من گرفت و باعث شد در عالم بی خبری مرتکب گناه شوم و به آرزویی که داشتم برسم . اما هرگز نمیتوانم خودم را به خاطر این خطا ببخشم . ضربه مرگ رامین دردناکترین ضربه ای بود که در زندگی خوردم و سهمگین تر از ضربه تصادف مغزم را تکان داد و حافظه ام را برگرداند . غوغائی در مغزم به پا شده . هجوم خاطرات گذشته بیداد میکند گیج شده بودم نمیتوانستم آنها را کنار هم بچینم و مرتبشان کنم . نیاز به تنهایی داشتم از جمعیت فاصله گرفتم ،اصلا نفهمیدم چطور خودم را به اتاقمان رساندم و در را به روی خودم بستم . همه چیز را از زمان کودکی تا به امروز مرور کردم . به شب پر خاطره آشنایی با تو رسیدم و به ظلمی که به کردم ، از خودم خجالت میکشم شهلا . وقتی به یاد التماس هایت در بیمارستان میثاقیه می افتم که از من میخواستی به یاد بیاورم قرار بود به اشکان چه بگویم و من هر چه بمغزم فشار می آوردم نمی توانستم آنچه را که تو میخواستی به خاطر بیاورم دیوانه می شوم . برایم عجیب است ، همه چیز فراموشم شده بود به غیر از احساسم به تو که قوی تر و سوزنده تر وجودم را در تسخیر داشت . تو به کمک مهدی و هما دورم را گرفتید و خودتان را کشتید تا قولی را که داده بودم به یادم بیاورید و به من بفهمانید که نباید به ات به چشام زن عقدی ام نگاه کنم . من چیزی را به یاد نمی آوردم .فکر نکن فریبت دادم و در کمال سلامت عقلی خودم را به دست میلی که مرا به طرف تو میکشاند سپردم . چرا به من به پاریس برگشتی ؟ چرا همینجا در ایران در مقابل خانواده ام فریاد نزدی و رسوایم نکردی ؟! من مستحق این مجازات بودم ، چه عاملی باعث شد که باز هم رازم را فاش نکنی و خودت را عذاب بدهی ؟ سرش را میان دو دست گرفت و به تلخی گریست . قلبش از سیلی ندامت ها پر خون بود . مصیبتی که در آن لحظه با آن دست به گریبان بودم به من مجال اندیشیدن به فرصت های از دست رفته گذشته را نمی داد . همه ی حسرتهایم به غیر از مرگ آن عزیز در زیر خاک سرد گورش مدفون بود . چه آرزوهایی برایش داشتم با خودم می گفتم :" بزرگ که شد مینا دختر زیبا و شیرین هما را برایش میگیرم . به هم خیلی میآیند . حالا او کجاست تا به آرزوهای خامم بخندد و تصوراتم را مورد تمسخر قرار دهد ."
پاسخ : رمان شرق بهشت اثر فریده رهنما... رگبار اشک هایم قصد بند آمدن نداشتند و تا زیر گردنم راه یافتند . صدایم ناله وار از گلویم بیرون جاست . _ قولی که به ات داده بودم گریبانگیرم بود و نمیتوانستم برخلاف آن قدمی بردارم و رازت را فاش کنم . تمام تلاشم تا کردم که وادارت کنم گذشته را به یاد بیاوری . اشکان که برگشت کارم مشکل تر شد و سعی و کوششم برای این که به اش بفهمانم که زنت نیستم بی نتیجه ماند . حرفم را باور نکرد به اشک هایم خندید ، زنجیر یادگاری را به گردنم پاره کرد و مرا از خود راند . خانواده ات مرا تحت فشار گذاشتند که با تو به پاریس برگردم . مرجان باعث این فشار بود که نمیخواست دور و بر اشکان باشم و دوباره هوای گذشته را در سرش زنده کنم . به غیر از من هیچ کدام از اعضا خانواده ات از رازت خبر نداشتند و نمیدانستند که دختری داری که در پاریس چشم به راه بازگشت توست . فقط من بودم که میدانستم خانه ات کجاست ، چطور میتوانستم بی پناه رهایت کنم تا به تنهایی به پاریس برگردی . جاسمین بی قراری میکرد و منتظر بازگشتت بود . پشت سر من خالی بود ، خالی و تهی . اشکان را از دست داده بودم خانواده ات لعن و نفرینم می کردند اگر به پدر و مادرم میگفتم حاضر به همراهی ات نیستم مرا از خود میراندند . زبانم بسته بود . لام تا کام نمیتوانستم حرفی برای تبرئه خودم بزنم . من به عهدم وفادار ماندم ، اما تو آن را شکستی . رامین فرزند ناخوسته ای بود که در زمان بارداری قصد نابودی اش را داشتم .. ولی تلاشم برای سقط جنین بی نتیجه ماند . من خودم را در مرگش مقصر میدانم و میترسم این تقاص همان افکار منفی که آن موقع به سر داشتم . _ تو پاک و معصومی و مرتکب هیچ خواتایی نشده ای . این من هستم که دارم تقاص پس میدهم . چطور میتوانم خطاهایم را نسبت به تو جبران کنم ، چطور ؟ _ نه آب رفته به جوی بر میگردد نه اثر سرخی سیلی روزگار بر روی صورتم پاک شدنی است و نه تاول های زخم دلم قابل درمانند . من هیچ چیز از تو نمیخواهم به غیر از این که هر چه زودتر مرا از این خانه ببری بیرون . تو در آپارتمان خیابان دانتون را بستی تا خاطره های شارلوت اذیتت نکند و حالا نه من ، نه تو و نه جاسمین نمیتوانیم در جایی زندگی کنیم که پر از یاد و خاطره های رامین است . قول بده این کار را بکنی . _ قول میدهم ، من زندگی ام را باختم . زحمت را که برای تحصیل کشیده بودم از دست دادم . شاهد مرگ زنی شدم که عاشقش بودم و فرزندی که پاره تنم بود . دیدن بدن تکه پاره اش در بالای آن صخره جگرم را آتش زد . اختیار من دست توست . با وجود اینکه بند بند وجودم نامت را فریاد میزند و تو را میخواهد اگر بدانم با جدایی از من به مقصودت میرسی و آنچه را که باعث شدم از دست بدهی به دست می آوری همین فردا این کار را میکنم . اه سردی از سینه بیرون دادم و گفتم :
پاسخ : رمان شرق بهشت اثر فریده رهنما... _ افسوس که حال خندیدن را ندارم وگرنه این خنده دارترین حرفی است که در عمرم شنیده ام . حالا دیگر من یک زن سی و پنج ساله ام و در دوران شباب نیستم که بخواهم احساسم را حاکم بر عقلم کنم و خودم را مضحکه مردم قرار دگم . الان اشکان برایم فقط یک خاطره است خاطره ای که میتوانست شیرین باشد اما به زهر تلخی آغشته شد . _ آن خاطرهها پشت ویرانههای زندگیای در کمین نشسته هر وقت اراده کنی میتوانی خاکش را کنار بزنی و از میان سنگ و کلوخ بیرونشان بکشی . _ اشتباه میکنی ، آنها هم مثل من پیر شده اند و جوانی و شادیشان را از دست داده اند . همان بهتر که در زیر خاک آن سنگ و کلوخها پنهان بمانند . بلند شو برویم صبحانه بخوریم اعتصاب غذا هیچ دردی را دعوا نمی کند . جاسمین خیلی حساس است و تو را دوست دارد . از دیروز بعد از ظهر که در رو به روی خودت بستی حال خودش را نمیداند . چرا وقتی به سراغت می آمد در میزد و صدایت میکرد ، جوابش را نمیدادی ؟ _ مغزم تازه به کار افتاده بود . داشتم گذشته را مرور میکردم و اصلا صدای بیرون را نمیشنیدم ، حالا کجاست میخواهم ببینمش . _ سر میز صبحانه منتظر ماست بیا بریم .
پاسخ : رمان شرق بهشت اثر فریده رهنما... هوشیاری برزو اندوه و ماتم مرگ رامین را در خانواده خلج تحت الشعاع قرار داد . خبر خوشی بود ائ به این سادگی نمی شد آن را نادیده گرفت . شور و حال اولیه که فرو نشست زمان استنطاق فرا رسید . اما نه به آن شدتی که آقای خلج سال ها پیش طرح نقشه آن را در ذهن می پروراند . برزو داغ دیده بود و آمادگی تحت فشار قرار گرفتن را نداشت . تا قبل از هوشیاری اش در عالم بی خبری خوش بود اما اکنون هجوم افکار مربوط به گذشته و حال ،معجونی از خاطرات دردناک را در ذهنش به ردیف قطار کرده بود و بیشتر مستحق تسلا بود تا ملامت . از من فاصله میگرفت. ستمی که در حقم روا داشته بود سرفکندهاش می ساخت . جاسمین مخالف جان به جایی بود . ترجیح میداد وسایل شخصی برادرش را در همان اتاق و به همان شکل سابق حفظ کنیم و دست به ترکیبش نزنیم . چطور میتوانستم تن به این خواسته اش بدهم در حالی که هر روز در موقع عبور از مقابل اتاقش قلبم می لرزید و اشک هایم بی اختیار بر روی گونه هایم جاری می شد . می کوشیدم تا واقعیت را به خود بقبولانم که بالاخره عادت می کنم اما رامین در وجود من در خیال من و حتی در کنارم حرکت داشت . انگار پا به پایم قدم بر میداشت و قلبش به همراهم میتپید . اینستان برایم منطقه ممنوعه شد و دیگر هرگز به آنجا پا نگذاشتم . آقای خلج درصدد بود نوه ارشدش را برای ادامه تحصیل به فرانسه بفرستد اما جاسمین با وجود اشتیاقی که به تحصیل در خارج از کشور داشت زیر بار نرفت و گفت : _ دوست دارم همین جا در ایران وارد دانشگاه شوم و ددی و خاله شهلا را تنها نگذارم .
