پاسخ : رمان شرق بهشت اثر فریده رهنما... از کندی حرکت لحظه ها حرص می خوردم . کاش این قدرت را داشتم که می توانستم به آنها شتاب بدهم تا سریعتر بگذارند . پاورقی " شهر آشوب " را در مجله " تهران مصور " که قبلاً با علاقه دنبال می کردم ، چندین بار خواندم ، اما نتوانستم کلمات را در کنار هم بچینم و از مطالب آن سر در بیاورم . جملات به راحتی از مغزم می پرید و برایم مفهوم نبود . در ظاهر گوش به سخنان مامان رخی می دادم که داشتند با هم در مورد اسم نویسی روشنک و ژیلا در مدرسه انوشیروان دادگر یا نوربخش بحث می کردند . نظرشان متفاوت بود و نمیتوانستند باهم به توافق برساند . بالاخره کار به جایی رسید که تصمیم گرفتند نظر مرا که سال گذشته از دبیرستان انوشیروان دادگر دیپلم گرفته بودم و از آنجا خاطرات خوشی داشتم بپرسند . مادرم چندین بار جمله اش را تکرار کرد تا توانستم افکارم را جمع و جور کنم و پاسخ جمله اش را بدهم . _ حواست کجاست .. مگر نشنیدی که چه گفتم ؟ _ نه حواسم نبود . نشنیدم چه گفتید ؟ یه حالت اخم پیشانی اش را پر چین ساخت و گفت :
پاسخ : رمان شرق بهشت اثر فریده رهنما... یعنی چه ؟! عاشقی ؟ پرسیدم انوشیروان دادگر بهتر است یا نوربخش ؟ با بی تفاوتی سر تکان دادم و گفتم : _ فرقی نمی کند هر دو خوب است . ژیلا به طعنه گفت : _ به خودش زحمت فکر کردن نمی دهد. انگار از سر سیری حرف می زند . دوست های من و روشنک همه در انوشیروان دادگر اسم نویسی کرده اند . ما هم دلمان میخواهد این سه سال آخر را همانجا ادامه تحصیل بدهیم . نمی دانستم عیب از حس شنوایی ام است ، یا اینکه افکارم مغشوش شده و بین من و آنچه در اطرافم می گذشت فاصله انداخته . انگار ژیلا تصمیم داشت جواب را که می خواست از من بگیرد این بار با سماجت تکرار کرد: _ راست بگو اگر هنوز شاگر مدرسه بودی ترجیح می دادی کجا ادامه تحصیل بدهی ؟ فرار از کلاس جبر و هندسه ، پنهان شدن در زیر پله ها در گوشی حرف زدن ها و نجواها درد دلهایی که پایانی نداشت . نامه های عاشقانه ای که هم خواندنش لذتبخش بود و هم شنیدنش از زبان سایر همکلاسی ها . زنگ ورزش ،زنگ خاصی بود ، زنگی که می شد به جای آبشار زدن در زمین والیبال به بهانه دل درد و سر درد توی حیاط مدرسه یا پشت اتاق فراش گوشه دنجی یافت و از نظر بازی های پسر همسایه گفت و از نامه های رونویسی شده جوان هایی که انگار فتوکپی برابر اصل بود .
پاسخ : رمان شرق بهشت اثر فریده رهنما... آن خاطرات را کول کردن و به دنبال خود کشیدن درست به اندازه به کول کشیدن طفل عزیزی به گرده مادر شیرین و لذت بخش بود .مگر می شد از لذت یاداوری شان گذشت و آرزوی تکرارشان را نداشت . کلمه انوشیروان دادگر به راحتی بر زبانم جاری شد و این همان پاسخی بود که ژیلا منتظر شنیدنش نبود. باز هم ماند دوران کودکی منتظر رسیدن پنج شنبه بودم . اما این بار دامن مادرم را نمی گرفتم که مرا به بوت کلاب ببرد بلکه انتظار رسیدن لحظه ای را می کشیدم تا به آنجایی بروم که احساسم مرا به آن سود می کشاند . نسیم ، بوی نم باران را به داخل پشه بند کشاند . سرخوشی مطبوعی وجودم را فرا گرفت . سحرگاه پنج شنبه بود ، انتظاری شیرین رایحه سکر آور و دلپذیرش را درون وجودم میپراکند ، بی دلیل احساس سر خوشی میکردم . ژیلا در بستر کناری زیر ملافه مچاله شده بود و متکای زیر سرش را در بغل داشت . قطرات باران چون زمزمه عاشقانه ای نجوا کنان بی صدا و آرام سنگفرش حیاط را لمس می کردند و بر روی آن می نشستند . به غیر از من هیچ کدام از خفتگان در بستر حرکتی نداشتند
پاسخ : رمان شرق بهشت اثر فریده رهنما... کوچه ساکت بود . انگار مسافرین مزاحم که دائم با بوق زدن بی موقع سکوت شب را می شکستند ، اعتصاب کرده اند و اسب های خسته درشکه ها نای حرکت ندارند . لابد شبگرد محل هم خسته از گشت شبانه روی پله در حیاط یکی از خانه ها به چوبدستی اش تکّیه داده و به خواب رفته است . جیک جیک گنجشک بر روی شاخه درخت سیب اولین صدائی بود که سکوت را شکست . ژیلا زبان دار بود و بزرگ و کوچک سرش نمی شد . همین که یکی دو بار در رختخواب غلت زدم بی آنکه سر از زیر ملافه بیرون بیاورد ، با توپ و تشر گفت : _ چت شده ؟ چرا نمیگذاری بخوابم ؟ این قدر وول نخور . تظاهر به نشنیدن کردم و جوابش را ندادم .
پاسخ : رمان شرق بهشت اثر فریده رهنما... باید در رختخواب می ماندم تا بقیه بیدار شوند . کم کم جنب و جوش در کوچه افتاد . بوق اتومبیل ها به صدا در آمد و حرکت سم اسب درشکه ها در کوچه و خیابان به گوش رسید . آقا جان داشت کنار حوض وضو می گرفت ، مامان رخی درون پشه بند خمیازه می کشید و بدنش را کش و قوس می داد . شب به صبح رسیده بود و دوباره به شب می رسید و در پایان حسرت گذاشتنش را به دل می گذاشت . جای بی بی خالی بود که به قول خودش با هزار و یک جمله کلفت و زمخت و متلک های جانانه تنبلی ما را به رخ مان بکشد و از خواب ناز بیدارمان کند . نبودنش به راحتی حس می شد و نرفته دلتنگش بودم . صدای حرکت آب حوض در زیر دستان پدرم و بوی عطری که گل های یاس درون گلدان ها به اطراف پراکنده بودند فضا را لبریز از هوای زندگی می ساخت . روز نه نور آفتاب بعد از بارانش به چهره ام خندید . بی دلیل احساس سرخوشی می کردم . شاید هم بی دلیل نبود و علتش مهمانی پاگشای آن شب می شد . مادرم کنار حوض به آقا جان پیوست و همراه او وارد زیرزمین شد. نرگس آماده به خدمت از مطبخ بیرون آمد تا وسایل صبحانه آن دو را آماده کند . عادت سحر خیزی نداشتم ، اما دیگر نمیتوانستم در رختخواب آرام بگیرم . پدرم داشت آماده بیرون رفتن که می شد که از پشه بند بیرون آمدم ، پا به روی اولین پله ایوان که گذاشتم مرا دید و با تعجب پرسید : _سحر خیس شدی دختر ؟ مادرت جیب من را خالی کرده و خرج سلمانی خودش و دخترهایش را از من گرفته . هر وقت یک جا دعوت می شوم باید تا ته جیبم را هم جلویش بتکانم . آن مال عروسی روزبه ، این هم پاگشایش . تکه کلامهایش یاد بی بی را در دلم زنده می کرد . با وجود این که در مقابل همسرش خلع سلاح بود و از هیچ خرجی دریغ نداشت ، ولی نیش زبان هایش مغایر با گشاده دستی اش بود . مامان رخی از زیرزمین صدایم زد و گفت :
پاسخ : رمان شرق بهشت اثر فریده رهنما... دست و رویت را بشو بیا اینجا صبحانه ات را بخور . به حرف آقا جانت گوش نده . او از این حرف ها زیاد میزند . پنج شنبه ها آرایشگاه شلوغ است . هر چه زودتر برویم بهتر است . سپس رو به نرگس کرد و افزود : _ برو ژیلا را هم بیدار کن آماده شود . موهایش زیادی بلند شده . میخواهم بدهم یک کمی کوتاهش کند که عین دم است پشت سرش آویزان نشود . این بچه هم کم کم باید یاد بگیرد چطور به سر و وضع اش برسد . به نظر میرسید او هم چون من برای مهمانی آن شب هیجان زده است . عطا از داخل پشه بند سر بیرون کرد و با غیظ گفت : _ این هم از تابستان ما ، هر روز صبح کله سحر سر و صدای یک کدامتان بیدارم میک ند . برای من خواب حمام و سلمانی نبینید چون خیال ندارم به خانه کسی که نمی شناسم بیایم . قرار است با بچه محله مهران برویم سینما . مامان از زیرزمین بیرون آمد ، روی آخرین پله ایستاد و با لحن تندی گفت : _ باز تو خرجت را از ما جدا کردی ؟ _بیایم اونجا که چه ؟ میدانم که خوش نمی گذارد . پس برای چه باید برنامه شب جمعه را خراب کنم ؟ ته دلم دعا می کردم مادرم کوتاه بیاید و عطا حرفش را به کرسی بنشاند . از خدا میخواستم که او در این مهمانی غایب باشد و من از شر فضولی های بی جایش در امان بمانم . دست و صورتم را شستم و با حوله ای که نرگس به دستم داد خشک کردم . مامان رخی حالت تسلیم به خود گرفت و گفت : _ من نمیدانم ، هر کاری دلت میخواهد بکن . فقط جواب پدرت را خودت بده .
پاسخ : رمان شرق بهشت اثر فریده رهنما... انگار ساعت زمان نیروی حرکت را از دست داده بود و نیاز به هل دادن داشت . وقت به کندی می گذشت . نرگس از گرمابه محل برایمان نمره گرفته بود که زیاد معطل نشویم . پشت سرمان وسایل حمام را حمل می کرد . به سر کوچه که رسیدیم اشکان را دیدم که اصلاح کرده و آراسته از آرایشگاهی که در آن حوالی قرار داشت بیرون می آمد . از نوازش نگاهش بر روی چهره ام ، حرارت مطبوعی را در وجودم احساس کردم . انگار با زبان بی زبانی میخواست به من بفهماند ، باز هم یک بر خورد اتفاقی دیگر . قلبم بی وقفه و بی امان سینه ام را هدف ضربات پی در پیاش قرار داد . پاهایم همانجا میخکوب شدند و قدرت پیشروی را نیافتند . مادرم و ژیلا چند قدم جلو تر از من در حرکت بودند و متوجه این برخورد نشدند . به نزدیکم که رسید ، زیر لب گفت : _ باور کن انتظار دیدنت را نداشتم . به گمانم شانس با من یار است . چون تردید داشت دیوانه ام می کرد . مرتب از خودم می پرسیدم :" نکند پنج شنبه شب به منزلمان نیایند ؟" و حالا میتوانم این سوال را از خودت بکنم . بقیه داخل کوچه شده بودند و فقط من آنجا ایستاده بودم . اگر مادرم به عقب بر می گشت و مرا در حال گفتگو با او میدید ، چه می گفت ؟ انگار دستی قلبم را گرفته بود و داشت توی سینه ام مشت می کرد . با صدای آهسته ای گفتم :
پاسخ : رمان شرق بهشت اثر فریده رهنما... می بینی که آماده رفتن به مهمانی می شوم . با شوق آشکاری پرسید : _ منظورت این است که می آیی ؟ _ مگر قرار بود نیاییم ؟ _ چرا ، اما می ترسیدم نخواهی دوباره مرا ببینی . با تعجب پرسیدم : _ برای چه این فکر را کردی ؟! _ بعد از این که پته زندگی ام را روی آب ریختم و از سیر تا پیازش را برایت تعریف کردم ، به این فکر افتادم که شاید به این نتیجه برسی که بین ما فاصله زیاده . _ من این فاصله را حس نمی کنم و باید میدانم وجود داشته باشد . از دیدنت خوشحال شدم . بهتر است تا قبل از اینکه مادر و خواهرم از تاخیرم نگران شوند و به دنبالم بیایند به آنها ملحق شوم . خداحافظ تا شب . حرف هایی که نباید گفته می شد ، بی اختیار بر زبانم جاری شده بود . احساسم زبان دراز بود ، حد خود را نمیدانست و دلیلی نمیدید با کلمات بازی کند . لبخند رضایت آمیز اشکان شور و شوق را به همراه داشت . قبل از اینکه به او فرصت پاسیخ بدهم روی برگرداندم و با قدم های پر شتاب داخل کوچه شدم .
پاسخ : رمان شرق بهشت اثر فریده رهنما... از دیدن موهای پوش داده ام در آینه وحشت برم داشت . درست عین یک قابلمه بزرگ بالای سرم سنگینی می کرد .از مدل های عجیب و غریب خوشم نمی آمد . ترجیح می دادم موهای بلندم صاف و بدون چین و شکن بر روی شانه هایم افشان باشد نه اینکه به این شکل بالای سرم به شکل یک قابلمه جمع شود . سنجاق هایش را باز کردم . طره های درهم گره خورده اش را از لا به لای شانه عبور دادم و زیر لب گفتم : _ حالا شلک آدمیزاد شدم . آن طوری بیشتر شبیه ال شده بودم تا آدم . پیراهن حریر گلداری را که زمینه شیری داشت به تن کردم و همان کفش های پر ماجرا را به پا کردم . مادرم از بر باد رفتن زحمات آرایشگر ماهرش دلخور شد و با تعجب پرسید : _ یعنی چه ! پس چرا موهایت را صاف کردی ؟! با بی اعتنایی شانه بالا افکندم و گفتم : _این طوری قشنگ تر است . از مدل های دیگ قابلمه ای خوشم نمی آید . چشمهایش را به حالت اخم تنگ کرد و گفت : _ سلیقه نداری . از مد چیزی سرت نمی شود . بیچاره مادام این همه زحمت کشید موهایت را پوش داد . حالا انگار نه انگار که به سلمانی رفته ای . _ من که نمیخواهم پز سلمانی رفتن بدهم ، این جوری بیشتر احساس راحتی میکنم
پاسخ : رمان شرق بهشت اثر فریده رهنما... با تأسف سر تکان داد و گفت : _ حیف آن ده تومانی که خرج آرایشگاه تو کردم . بوسه ای بر گونه اش زدم و گفتم : _ این مدل بیشتر به شما می آید تا من . آقا جان به محض ورود به خانه و دیدن موهای پوش داده همسرش به حالت اخم به پیشانی اش چین افکند و گفت : _ پس چرا خودت را این شکلی کردی ؟! همراه لبخند چشمکی به مادرم زدم و او در جواب پدرم گفت : _ مدل جدید است . _ لعنت به مدل جدید ، پول بی زبان را همین جوری دور میریزید . دوباره یاد بی بی کردم و دل تنگش شدم . اولین بار بود که به منزل خانم فرشچی میرفتیم . پدرم سبد گلی سفارش داد و توسط غلام به همراه چرخ خیاطی به منزل آنها فرستاد . در عین شادی دلهره داشتم با نمیدانستم چه پیش خواهد آمد .. بیشتر مهمانها قبل از ما آمده بودند . در حیاط باز بود و کرمعلی پیشخدمت آقای خلج تازه واردین را به داخل سالن دعوت می کرد . بوی عطر برنج دم کشیده و کباب بره از اجاق هایی که در حیاط پشتی بر پا بود به مشام می رسید . اشکان در ایوان سر تا سری جلوی ساختمان ایستاده بود و چشم به در داشت . همین که ما را دید ، به استقبالمان آمد . آقا جان نجوا کنان با صدای آهسته ای خطاب به مادرم گفت : _ پسر مودبی است . افسوس که پدر مرحومش گول یک مشت آدم نابکار را خورد . سرمایه اش را از دست داد و از غصه سکته کرد . صدایش گرم و آرامش بخش بود .
