مجموعه داستان های زیبا و کمیاب

یک شهر کوچک، جهنمی بی کران است.


- ضرب المثل آرژانتینی
نویسنده: گیلرمو مارتینز
مترجم: پویا کرم بخش​

معمولاً، وقتی که مغازه ی خواربار فروشی خالی است و تنها چیزی که آدم می شنود وز وز مگس هاست، به آن مرد جوانی فکر می کنم که هیچ وقت اسم اش را نفهمیدم و دیگر هیچ کس در شهر از او یاد نکرد. به دلایلی که نمی توانم توضیح دهم، همیشه او را همان طوری که اولین بار دیدم اش به خاطر می آورم: لباس های خاکی، ریش وزوزی، و به خصوص موهای بلند آشفته که تقریباً چشمان اش را می پوشاند. اوایل بهار بود، برای همین، وقتی که به مغازه آمد فکر کردم برای چادرزنی در جنوب آمده است. چند قوطی غذا و مقداری قهوه خرید؛ زمانی که صورت حساب اش را جمع می زدم، به تصویرش در آینه نگاه کرد، موهای روی پیشانی اش را کنار زد، و از من پرسید که آیا در شهر آرایشگر هست یا نه.
آن روزها دو آرایشگر در پوئنته وی یخو بود. الان می فهمم که اگر او به مغازه ی ملکور پیر می رفت، ممکن بود هیچ وقت «زن فرانسوی» را ملاقات نکند، و هیچ کس در مورد آن ها شایعه سازی نمی کرد. اما جای ملکور آن سر شهر بود، و من هیچ دلیلی برای پیش بینی آن چه اتفاق افتاد، نداشتم.
واقعیت این است که او را به مغازه ی سروینو فرستادم، و ظاهراً وقتی که سروینو موهایش را کوتاه می کرده «زن فرانسوی» ظاهر شده است. و «زن فرانسوی» مثل همه ی مردها، پسر را هم برانداز کرده است. و همان وقت آن جریان لعنتی شروع شد، چرا که پسر در شهر ماند و ما همه به یک چیز فکر کردیم: که او به خاطر «زن فرانسوی» ماند.
هنوز یک سال از جاگیر شدن سروینو و زن اش در پوئنته وی یخو نگذشته بود، و خیلی کم در مورد آن ها می دانستیم. همان طوری که همه ی شهر با عصبانیت می گفتند، آن ها با هیچ کس معاشرت نمی کردند. واقعیت اش این است که در مورد سروینوی بیچاره قضیه بیش تر به خاطر خجالتی بودن اش بود، اما «زن فرانسوی»، کاملاً به چشم می آمد. آن ها تابستان قبل، اول فصل، از شهر بزرگ آمده بودند، و وقتی که سروینو آرایشگاه اش را باز کرد یادم هست که با خود فکر کردم به زودی «ملکور پیر» را کنار می زند، چون دیپلم آرایشگری داشت، جایزه ای در مسابقه ی کوتاه کردن موی نظامی برده بود، و یک جفت ماشین اصلاح، یک سشوار، و یک صندلی چرخان داشت، و به سرت عصاره ی گیاهی می زد و اگر به موقع جلویش را نمی گرفتی حتا لوسیون هم به ات می زد. به علاوه، همیشه در مغازه ی سروینو آخرین مجله ی ورزشی در قفسه بود. و بالاتر از همه، «زن فرانسوی» آن جا بود. در واقع من هیچ وقت نفهمیدم چرا مردم او را «زن فرانسوی» می نامند و هیچ وقت هم سعی نکردم بفهمم - از این که بفهمم «زن فرانسوی» برای مثال، در باهایا بلانکا یا، حتا بدتر، در شهر کوچکی مثل این یکی به دنیا آمده است، مأیوس می شدم. حقیقت هر چه بود، واقعیت این است که من زنی مثل او ندیده بودم. شاید مسأله ی خیلی ساده فقط این بود که کرسِت نمی پوشید: حتا در زمستان می توانستی ببینی که هیچ چیزی زیر پلوورش نپوشیده است. یا شاید به دلیل عادت نیمه برهنه پیدا شدن اش در آرایشگاه و آرایش کردن اش روبه روی آینه، جلوی چشم همه، بود. اما این نبود. در مورد زن فرانسوی چیزی آزاردهنده تر از بدن اش، که هیچ وقت داخل لباس راحت به نظر نمی رسید، وجود داشت، که حتا از انحنای پایین خطوط گردن اش هم ناراحت کننده تر بود. بااقتدار توی چشمان ات زل می زد تا وقتی که نگاه ات را پایین می انداختی. چشمان اش پر از وسوسه بود، پر از وعده، اما هم چنین برقی از تمسخر هم داشت، انگار می خواست آزمایش ات کند، در حالی که از قبل می دانسته هیچ وقت این مبارزه را قبول نمی کنی، انگار که از قبل برایش مشخص شده بوده که هیچ کس در شهر در حد و اندازه ی استانداردهای ماجراجویانه اش نیست. با چشمان اش ما را تحریک می کرد، و با تحقیر، باز هم با چشمان اش، از ما می گذشت.
و همه ی این ها جلوی چشم سروینو بود، که به نظر می آمد متوجه چیزی نمی شد، در سکوت روی پشت گردن ما خم می شد، و گاه گاه در هوا قیچی می زد.
اُه، بله، «زن فرانسوی» در ابتدا بهترین تبلیغ سروینو بود، و در ماه های اول آرایشگاه اش حسابی شلوغ بود. اما من در مورد ملکور اشتباه کرده بودم. پیرمرد احمق نبود، و به مرور شروع کرد به برگرداندن مشتریان اش. به شیوه هایی توانست چند مجله ی پورن گیر بیاورد، که ارتش در آن روزها ممنوع کرده بود، و بعد، در طی جام جهانی، تمام پس اندازش را جمع کرد و یک تلویزیون رنگی، اولین تلویزیون رنگی شهر را، خرید. سپس شروع کرد، به هر کس که گوش می داد، گفتن این که در پوئنته وی یخو یک و تنها یک آرایشگاه برای مردان هست؛ مغازه ی سروینو برای مخنث[ابنه ای، اوا]ها است.
اگر چه، حدس من این است که اگر تعداد زیادی به آرایشگاه ملکور برگشتند، باز هم به خاطر «زن فرانسوی» بود؛ مردان کمی می توانند تمسخر و تحقیر توسط یک زن را برای مدت طولانی تحمل کنند.
همان طور که می گفتم، مرد جوان در شهر ماند. در حومه ی شهر، پشت تپه ماهورها، نه چندان دور از خانه ی بیوه ی اسپینوزا، چادر زد. خیلی دیر به دیر به مغازه ی خواربار فروشی می آمد؛ هر وقت می آمد، برای یک مدت طولانی، برای دو هفته یا یک ماه، خرید می کرد، اما هر روز به آرایشگاه می رفت.
و از آن جایی که سخت می شد باور کرد فقط برای خواندن مجله ی ورزشی آن جا می رود، مردم شروع کردند به دل سوزی برای سروینو. در ابتدا همه برایش ناراحت بودند. واقعیت این است که برای سروینو تأسف خوردن سخت نبود: او سیمای یک فرشته و لبخندی آرام داشت، همان طور که افراد خجالتی معمولاً دارند. مرد کم حرفی بود، و بعضی وقت ها به نظر می آمد در یک دنیای پیچیده و دوردست گم می شود؛ چشمان اش در فضا می گشت و برای مدتی طولانی، در حالی که تیغ ریش تراش اش را تیز می کرد یا به طور بی پایانی قیچی می زد، می ایستاد، برای همین باید سرفه می کردی تا دوباره به دنیای واقعی برش گردانی. یکی دوبار، مچ اش را در آینه گرفتم، در سکوت به «زن فرانسوی» خیره شده بود، گویی خودش هم باور نداشت که چنان زنی همسرش است. و آن نگاه خیره ی مخصوص، که جای شکی باقی نمی گذاشت، ما را از ترحم لبریز می کرد.
از سوی دیگر، برای ما همان قدر آسان بود که «زن فرانسوی» را مقصر بدانیم، بالاتر از همه به خاطر زنان متأهل و پیر دختران در جست وجوی شوهرِ شهر، که از همان ابتدا، جنبشی عمومی علیه خطوط گردن رعب آورش به راه انداخته بودند. اما مردان زیادی هم از «زن فرانسوی» احساس کینه به دل داشتند، به خصوص آن هایی که، مانند نیلسن ، به عنوان دخترکُش های پوئنته وی یخو شهرتی به هم زده بودند، مردانی که عادت به نادیده گرفته شدن، و از آن هم کم تر تحقیر شدن، توسط یک زن نداشتند.
یا به دلیل این که جام جهانی تمام شده بود و چیزی برای صحبت باقی نمانده بود یا چون در شهر قحطی شایعه بود، همه ی مکالمات به مرور معطوف به اتفاقات مربوط به «زن فرانسوی» و مرد جوان اش می شد. از پشت دخل، تفسیرهای یکسانی را بارها و بارها می شنیدم؛ آن چه نیلسن یک شب در ساحل دیده بود (شب سردی بوده و با این حال آن دو لخت شده بودند و مطمئناً مواد مصرف کرده بودند، چون کاری کرده بودند که نیلسن حاضر به توصیف اش نبود، حتا وقتی که هیچ زنی دور و بر نبود؛ آن چه بیوه ی اسپینوزا گفته بود (که از پنجره اش همیشه می توانسته صدای خنده و ناله های شهوانی را از چادر پسر بشنود، بی شک صدای دو بدن که در هم می پیچیدند)؛ آن چه ارشد ویدال ها برای ما تعریف کرد (که درست در آرایشگاه، درست جلوی او و سروینو ...). کی می داند چقدر از شایعات حقیقت داشت.
یک روز متوجه شدیم که پسر و «زن فرانسوی» غیب شان زده است. منظور این است که دیگر پسر آن اطراف دیده نمی شد، و هیچ کس «زن فرانسوی» را ندیده بود، نه در آرایشگاه و نه در ساحل که دوست داشت برای پیاده روی به آن جا برود. اولین چیزی که به ذهن همه مان رسید این بود که آن ها با هم فرار کرده اند، و شاید چون فرار کردن همیشه طنین رومانتیکی دارد، یا چون اغواگرِ خطرناک از دم دست دور شده بود، به نظر می آمد زنان تصمیم گرفته بودند «زن فرانسوی» را برای این موضوع ببخشند. می گفتند واضح بوده که مشکلی در ازدواج وجود داشته است. سروینو برای او زیادی پیر بوده و پسر هم خیلی خوش تیپ بوده است... و با خنده هایی یواشکی اعتراف می کردند که ممکن بوده آن ها هم همین کار را بکنند.
یک بعد از ظهر، که دوباره درباره ی موضوع بحث می شد، بیوه ی اسپینوزا، که اتفاقاً در خواربارفروشی بود، با صدایی اسرارآمیز گفت که به نظرش چیز خیلی بدتری اتفاق افتاده است؛ همان طور که همه می دانستیم، پسر چادرش را نزدیک خانه ی او بر پا کرده بود، و اگر چه او مثل بقیه ی ما، چند روزی بود که پسر را ندیده بود، اما چادر پسر هنوز آن جا بود و این به نظرش خیلی عجیب بود - او واژه ی «خیلی عجیب» را تکرار کرد - که آن ها چادر را با خود نبرده اند. یکی گفت که شاید باید پلیس را در جریان قرار داد، و سپس بیوه زیر لب گفت که شاید مناسب باشد که سروینو هم زیر نظر گرفته شود. یادم هست که عصبانی شدم و با این حال نمی دانستم چه عکس العملی نشان دهم: قانون من این است که هیچ وقت با مشتری بحث نکنم. با صدای ضعیفی شروع کردم به گفتن این که کسی نباید بدون مدرک متهم شود و این که به نظر من غیر ممکن است که سروینو، که کسی مثل سروینو... اما بیوه پرید وسط حرف ام: این حقیقتی پذیرفته شده بود که افراد خجالتی، افراد درون گرا، وقتی خیلی تحت فشار قرار گیرند می توانند خیلی خطرناک باشند.
صحبت هم چنان بین ما در جریان بود که سروینو دم در ظاهر شد.
سکوت عمیقی حکم فرما بود؛ احتمالاً متوجه شده بود که داشتیم در مورد او صحبت می کردیم، چون همه پایین یا اطراف را نگاه می کردند. دیدم که سرخ شد، و بیش از همیشه، به نظرم مثل کودک بی پناهی آمد که هیچ وقت تلاش نکرده بزرگ شود. وقتی که لیست مایحتاج اش را به من داد، متوجه شدم که مقدار کمی میوه در لیست اش هست و ماست هم نخواسته است. وقتی که داشت حساب می کرد، بیوه بی مقدمه از او در مورد «زن فرانسوی» پرسید. سروینو بار دیگر سرخ شد، این بار کم تر، انگار که از این همه توجه احساس افتخار می کرد. گفت که زن اش به شهر رفته تا از پدرش، که خیلی مریض است، مراقبت کند، اما به زودی بر می گردد، شاید در عرض یک هفته. در حینی که او صحبت می کرد، حالت غریبی، که اول برایم سخت بود تفسیر کنم، بر چهره ی اطرافیان ام نقش بست: ناامیدی. و تا سروینو پایش را بیرون گذاشت بیوه حملات اش را از سر گرفت. بیوه گفت که گول این مزخرفات را نمی خورد؛ ما دیگر آن زن بیچاره را نخواهیم دید. و با صدایی آهسته تأکید کرد که جنایتی در پوئنته وی یخو رخ داده است، و هر کس می تواند قربانی بعدی باشد.
یک هفته گذشت، بعد یک ماه تمام، و «زن فرانسوی» برنگشت. پسر هم دیگر دیده نشد. بچه های شهر شروع کردند به استفاده از چادر او برای بازی گاوچران و سرخ پوست، و پوئنته وی یخو به دو اردوگاه تقسیم شد: آن ها که متقاعد شده بودند که سروینو جانی است و آن ها که معتقد بودند «زن فرانسوی» باز خواهد گشت - و ما کم تر و کم تر می شدیم. می شد شنید که مردم می گویند سروینو وقتی داشته موهای پسر را اصلاح می کرده سرش را با تیغ بریده است، و مادران فرزندان شان را از بازی کردن در خیابان جلوی آرایشگاه منع می کردند و به شوهران شان التماس می کردند که دوباره پیش ملکور برگردند. اگر چه ممکن است عجیب به نظر برسد، اما سروینو مشتریان اش را از دست نداد: پسران شهر هم دیگر را به مبارزه می طلبیدند که بروند و روی صندلیِ مرگِ آرایشگاه بنشینند و یک اصلاح با تیغ بخواهند، و این نشان مردانگی شد که یک نفر موهایش را رو به بالا شانه کند و اسپری بزند.
وقتی که در مورد «زن فرانسوی» خبر می گرفتیم، سروینو همان داستان پدرزن بیمارش را تکرار می کرد، که دیگر باورپذیر نمی نمود. مردم دیگر با او سلام و احوال پرسی نمی کردند، و شنیدم که بیوه ی اسپینوزا به بازرس پلیس گفته که سروینو باید دستگیر شود. اما بازرس جواب داده بود که تا وقتی اجساد پیدا نشوند، کاری نمی توان انجام داد.
مردم شهر شروع به حدس زدن در مورد اجساد کردند: بعضی می گفتند سروینو آن ها را زیر پاسیواش خاک کرده است. دیگران می گفتند آن ها را قطعه قطعه کرده و به دریا انداخته است. و به مرور، در تخیل مردم شهر، سروینو تبدیل به هیولا شد.
در خواربارفروشی، در اثر شنیدن مکرر این صحبت ها، دچار یک ترس موهوم شدم، پیش آگاهی از این که در این مباحثات بی پایان، چیزی مهیب در حال شکل گیری است. در این بین، به نظر می رسید بیوه ی اسپینوزا عقل اش را از دست داده است. دور می زد و در همه جا، مسلح به یک بیلچه ی بچه گانه ی احمقانه، زمین را سوراخ می کرد، و با صدایی بلند فریاد می زد که تا وقتی اجساد را پیدا نکند، از پای نمی نشیند.
و یک روز آن ها را پیدا کرد.
بعدازظهری در اوایل نوامبر بود. بیوه به مغازه آمد و از من پرسید که آیا بیل دارم، و بعد، با صدای بلند طوری که همه بشنوند، گفت که بازرس او را برای پیدا کردن بیل و داوطلب جهت حفاری در تپه ماهورهای پشت پل فرستاده است. بعد در حالی که لغت ها را یکی یکی به آرامی بیرون بیان می کرد، گفت آن جا بوده که، با چشمان خودش، دیده یک سگ در حال خوردن دست یک انسان است. رعشه ای در ستون فقرات ام دوید؛ ناگهان همه چیز واقعیت پیدا کرد. در حینی که داشتم دنبال بیل ها می گشتم، و وقتی که در مغازه را قفل می کردم، مکالمه ی وحشتناک را، بدون این که کاملاً باور کنم، هم چنان می شنیدم: «سگ»، «جسد»، «دست انسان».
بیوه با افتخار در جلو رژه می رفت. من در حالی که بیل ها را حمل می کردم، پشت سر بقیه راه می رفتم. به دیگران نگاه کردم و چهره های همیشگی را دیدم، مردمی که برای خرید پاستا و چای به مغازه می آمدند. به اطراف ام نگاه می کردم و چیزی تغییر نکرده بود، نه وزش ناگهانی باد، نه سکوت نامنتظره. بعدازظهری مثل بقیه بود، در آن ساعتِ بطالتی که آدم از خواب بیدار می شود. پایین ما، خانه ها در خطی که تا بی نهایت پایین می رفت ایستاده بودند، و دریا، در دوردست، اهلی و بی آزار به نظر می رسید. برای یک لحظه، فکر کردم که خصوصیت دیرباوری ام را درک کرده ام. چون چیزی مثل این نمی توانست این جا رخ دهد، نه در پوئنته وی یخو.
زمانی که به تپه ماهورها رسیدیم، بازرس هنوز چیزی پیدا نکرده بود. داشت با سینه ی برهنه زمین را می کند و بیل اش بی وقفه بالا می رفت و پایین می آمد. او حرکت نامفهومی انجام داد، و من بیل ها را دادم و مال خودم را در نقطه ای که به نظر امن ترین جا می رسید، فرو کردم. برای مدتی، تنها صدا، صدای تِپ تِپ خشک فلز بود که بر ماسه فرود می آمد. کم کم احساس ترس ام از بیل از بین می رفت و فکر می کردم که شاید بیوه اشتباه کرده است، که شاید آن چه برای ما تعریف کرده واقعیت نداشته است، که صدای پارس خشمناکی شنیدیم. همان سگی بود که بیوه قبلاً دیده بود، یک موجود نحیف بیچاره که نومیدانه دایره وار دور ما می دوید. بازرس تلاش کرد با پرتاب کلوخ فراری اش دهد، اما او دوباره و دوباره بازگشت، و یک بار هم به نظر رسید که تقریباً به سمت گردن بازرس پرید. و آن گاه فهمیدیم که آن جا دقیقاً همان مکان است. بازرس دوباره شروع به کندن زمین کرد، سریع تر و سریع تر؛ آشفتگی اش مسری بود، بیل ها هم صدا به حرکت در آمدند، و ناگهان بازرس فریاد زد که به چیزی برخورده است. اندکی بیش تر حفر کرد و اولین جسد پیدا شد.
دیگران به زحمت نگاهی به آن انداختند و برای پیدا کردن «زن فرانسوی»، با شور و حرارت، به سراغ بیل هایشان برگشتند، اما من بالای سر جسد رفتم و خودم را مجبور کردم از نزدیک ببینم اش. بین چشم های مملو از ماسه اش حفره ی سیاهی بود. آن جسد، پسر نبود.
من برگشتم تا به بازرس خبر دهم، اما مثل این بود که پا به یک کابوس گذاشته بودم: همه داشتند جسد بیرون می آوردند. مانند این بود که اجساد از زمین جوانه می زدند. هر بار که یک بیل در زمین فرو می رفت، یک سر به بیرون قل می خورد یا یک بالاتنه ی کج و معوج آشکار می شد. هر جا که نگاه می کردی، جسد بود و جسد، و جمجمه بود و جمجمه.
وحشت باعث شد من به این طرف و آن طرف چرخ بخورم؛ نمی توانستم فکر کنم، نمی توانستم درک کنم، تا این که یک کمر سوراخ سوراخ از گلوله، و دورتر، یک سرِ چشم بند خورده دیدم. آن وقت فهمیدم که اوضاع از چه قرار بود. به بازرس نگاه کردم و دیدم که او نیز فهمیده است، و به ما دستور داد که همان جا که هستیم بمانیم، تکان نخوریم، و به شهر برگشت، تا دستورات را دریافت کند.
از آن زمانی که گذشت تا او برگردد، فقط پارس بی وقفه ی سگ را به یاد دارم، و بوی مرگ، و چهره ی بیوه را که با بیلچه ی بچه گانه اش بین اجساد می گشت، آن ها را جابه جا می کرد، و سرِ ما فریاد می کشید که ادامه دهیم، چون هنوز «زن فرانسوی» پیدا نشده بود. وقتی بازرس برگشت، قامت اش راست و شق و رق بود، مانند کسی که آماده ی دادن دستور است.
جلوی ما ایستاد و به ما گفت که اجساد را دوباره، همان طور که پیدایشان کرده بودیم، خاک کنیم. ما سراغ بیل هایمان برگشتیم، کسی جرأت نداشت نطق بکشد.
وقتی که ماسه اجساد را می پوشاند، از خودم پرسیدم که شاید پسر هم این جا باشد. سگ، مثل دیوانه ها، پارس می کرد و بالا و پایین می پرید. سپس دیدیم که بازرس یک زانو را بر زمین زده و اسلحه اش را در دست گرفت. یک تیر شلیک کرد. سگ مرده بر زمین افتاد. بازرس در حالی که هنوز اسلحه را نگه داشته بود، دو گام برداشت و با لگد جسد سگ را جلو انداخت، تا ما آن را هم خاک کنیم. پیش از برگشتن به شهر، به ما دستور داد در مورد چیزی که دیده بودیم با هیچ کس صحبت نکنیم، و نفر به نفر، اسم تمام کسانی را که آن جا بودند، یادداشت کرد.
چند روز بعد «زن فرانسوی» بازگشت: پدرش کاملاً بهبود یافته بود. ما دیگر هیچ وقت از پسر یاد نکردیم. چادر با شروع فصل تعطیلات دزدیده شده بود.
پی نوشت:
این داستان از اسپانیایی به انگلیسی توسط «آلبرتو منگوئل» ترجمه شده است و این ترجمه از روی برگردان انگلیسی آن انجام شده است

 

پاسخ : مجموعه داستان های زیبا و کمیاب

بازي/داستاني از ايتالوكا كالوينو



شهری بود كه در آن، همه چیز ممنوع بود.
و چون تنها چیزی كه ممنوع نبود بازی الك دولك بود، اهالی شهر هر روز به صحراهای اطراف می رفتند و اوقات خود را با باری الك دولك می گذراندند.
و چون قوانین ممنوعیت نه یكباره بلكه به تدریج و همیشه با دلایل كافی وضع شده بودند، كسی دلیلی برای گلایه و شكایت نداشت و اهالی مشكلی هم برای سازگاری با این قوانین نداشتند.
سال ها گذشت. یك روز بزرگان شهر دیدند كه ضرورتی وجود ندارد كه همه چیز ممنوع باشد و جارچی ها را روانة كوچه و بازار كردند تا به مردم اطلاع بدهند كه می توانند هر كاری دلشان می خواهد بكنند.
جارچی ها برای رساندن این خبر به مردم، به مراكز تجمع اهالی شهر رفتند و با صدای بلند به مردم گفتند:”آهای مردم! آهای ... ! بدانید و آگاه باشید كه از حالا به بعد هیچ كاری ممنوع نیست.”
مردم كه دور جارچی ها جمع شده بودند، پس از شنیدن اطلاعیه، پراكنده شدند و بازی الك دولك شان را از سر گرفتند.
جارچی ها دوباره اعلام كردند: “می فهمید! شما حالا آزاد هستید كه هر كاری دلتان می خواهد، بكنید.”
اهالی جواب دادند: “خب! ما داریم الك دولك بازی می كنیم.”
جارچی ها كارهای جالب و مفید متعددی را به یادشان آوردند كه آنها قبلاً انجام می دادند و حالا دوباره می توانستند به آن بپردازند.
ولی اهالی گوش نكردند و همچنان به بازی الك دولك شان ادامه داند؛ بدون لحظه ای درنگ.
جارچی ها كه دیدند تلاش شان بی نتیجه است، رفتند كه به اُمرا اطلاع دهند.
اُمرا گفتند: ”كاری ندارد! الك دولك را ممنوع می كنیم.”
آن وقت بود كه مردم دست به شورش زدند و همة امرای شهر را كشتند و بی درنگ برگشتند و بازی الك دولك را از سر گرفتند.
برگرفته از كتاب شاه گوش می كند - انتشارات مروارید چاپ اول 1382​

 

پاسخ : مجموعه داستان های زیبا و کمیاب

متأسفم آقا!


فاطمه رهبر متولد: 1362، بندر انزلی است از او تا امروز اثر داستانی با عنوان مرد ها با سلیقه ی خودشان روفرشی نمی خرند در سال 88 منتشر شده است. در این داستان نویسنده با برگزیدن نگاهی واقعگرایانه درگیر گفتگویی دو لایه است که توام با ذهنیت و عینیت می باشد.
​

یعنی چه آقا! بعد از این همه معطل کردن می گویید نمی آیم! مگر می شود؟ مگر می خواهم شما را به پارک و سینما ببرم که می گویید دلم نمی خواهد بیایم. اِ ... اِ! چرا گریه می کنید؟ اگر کسی هق هق تان را بشنود، فکر می کند پسر بچه ای هستید که مادرتان وقت کش رفتن شیرینی مچ تان را گرفته. التماس نکنید آقا! من مأمورم و معذور. بله؟ یک ربع دیگر هم فرصت بدهم؟ نه آقا شما یک ساعت پیش هم همین را گفتید. به من چه که شما آمادگی ندارید! مگر برای افراد دیگر کارت آماده باش فرستاده بودم؟ حالا شما اینقدر گریه نکنید از موهای سفیدتان خجالت بکشید. ای آقا! دیگر با ما هم بله؟ من که می دانم شما سه شنبه ی هر هفته وقتی خانم تان می رود صف شیر، موهایتان را رنگ می کنید. گیرم موهایتان را پر کلاغی می کنید و ابرو هایتان را با دقت منظم و کوتاه می کنید، آن چین های صورت و چروک های زیر چشم را چطور می خواهید از بین ببرید؟
هنوز هم که آقای فرامرزی را مقصر می دانید! شما فکر می کنید اگر آن روز که فرامرزی چانه می انداخت، کنارش نبودید، من شما را نمی شناختم و دنبالتان نمی آمدم؟ مرد حسابی! فرامرزی یک سال پیش فوت کرده، آن وقت من حالا یاد شما افتادم و آمدم دنبالتان؟!
این فرضیه ی شما اصلا با عقل جور در نمی آید، شما که ادعا می کنید نویسنده اید و روشنفکر، نباید این طور فکر کنید.
راضی به زحمت شما نیستم ... نه، اصلاً صحبت نمک گیر شدن نیست، مثل اینکه کاملا مرا نمی شناسید ها! باشد، تا شما چای را آماده کنید، من روی آن صندلی می نشینم، فقط امیدوارم قصد فرار نداشته باشید؛ شما هر جا بروید من پیدایتان می کنم، مطمئن باشید!
دست شما درد نکند، به به! عجب چای خوشرنگی. می گویم این پنجره ی اتاقتان چه چشم انداز زیبایی دارد، آدم با دیدن هیجان و هیاهوی این بچه ها روحش جوان می شود. تشریف بیاورید پشت پنجره، چرا از من دوری می کنید؟ نترسید، می خواهم چیزی نشانتان بدهم. چقدر رنگتان پریده، سردتان است که می لرزید؟! آن بچه ها را ببینید، آن دختر بچه را می گویم، همان که با دوپا رفته روی تاب، بلوز بی آستین پوشیده و موهایش را خرگوشی بسته، دیدید؟ اِ روبروی چشمتان است که.. زیر آن درخت تبریزی را می گویم دامن چین دار قرمز پوشیده.. بله تاپش سفید آبی رنگ است. ببینید چه با دل و جرأت است و تابش تا کجا سینه ی هوا را می ترکاند بیچاره مادرش دارد از ترس سکته می کند. بر عکس آن پسرک را ببینید همان که بلوز راه راه پوشیده، سر زانو های شلوارش پاره است، دیدید آفرین... آفرین! زیر چشم چپش خال سیاهی دارد، ماشاالله چه چشم دقیقی دارید ها! ببینید چطور دو زنجیر تاب را چسبیده و با هر تکانی که آن جوانک به تاب می دهد جیغش بلند می شود. از جثه ا ش پیداست از آن دخترک بزرگ تر است، اما دل و جرأت این با آن ... بعد هم عده ای سینه سپر می کنند که چه؟ مرد ها شیرند! بعضی از همان بچگی شیرند، شما هم یکی از همان شیر ها هستید دیگر؟!
این سر و صدای هر روزه شما را اذیت نمی کند؟ اِ! کجا رفتید؟ آه پشت میز نشستید. آن طور که شنیده ام شما نویسنده ها آرامش را بیشتر دوست دارید، پس چطور .... واقعاً؟ نیمه شب نوشتن سخت نیست؟ اما نشستن روی این صندلی لق لقو، شیطنت های بچه هاو آدم های رنگارنگ می تواند سوژه های جالبی برای نوشتن دستتان بدهد، این طور نیست؟
چه جالب! یک کتاب با داستان هایی که از اتفاقات این بچه هاست. حالا کر چاپ می کنید؟ عجب! باز که گریه می کنید... به من نگاه کنید، با شما هستم، سرتان را از روی میز بردارید.. چقدر شلخته اید! این همه کاغذ و کتاب را روی میز تلمبار کردید که چه؟ اگر چیزی بخواهید می توانید پیدا کنید؟
ببینید، از بس گریه کرده اید چشمتان شده دو کاسه ی خون. من نمی دانم چرا شماها این طور هستید؟! یکی مرا می بیند با بی تابی در آغوشم می گیرد و دیگری برای فرار از دستم به پشت بام خانه اش می رود، از همان جا سکندری می خورد و تالاپ! یکی هم مثل شما هی التماس می کند و اشک می ریزد. آخر چقدر؟! ای آقا! من تا چند ساعت دیگر به این عکس های ساه و سفید نگاه کنم. بله، آن را هم دیدم. جداً هنوز این کت و شلوار سرمه ای را دارید؟ بروید بیاوریدش تا من باور کنم. نه، حرف شما سند است. صبر کنید، باز که دارید از خودتان می گویید. ببینید آقا، در این یک ساعت، من با تمام خصوصیات و زیر و بم زندگیتان آشنا شدم، مثلاً می دانم عیالتان از بادمجان بدش می آید اما شما عاشق میرزا قاسمی هستید و هفته ای یک بار به بهانه خرید کرده می روید رستوران سر میدان، دو پرس میرزا قاسمی با برنج کته می خورید. می دانم هیچ ناشری برای نوشته های شما سرمایه گذاری نمی کند اما شما به دوست و آشنا گفته اید، چون فکر می کنید کسی متوجه ی محتوا نمی شود و زحمتتان هدر می رود، چاپ نمی کنید. دخترتان بعد از ده سال باردار شده و پسرتان لکنت زبان دارد. شب ها وقتی زنتان می خوابد دوتا لیوان چای با قند زیاد می خورید، بعد هم لیوان ها را نشسته سر جایشان می گذارید و کلی هم کیف می کنید که عیال نمی فهمد. با سبزی فروش محله قهرید، چون گل به سبزی هایش قاطی می کند.
آخر دعوای اقدس خانم و عروسش چه دخلی به من دارد! ببینید آقا، من می روم... نه باور کنید جدی می گویم، احتیاجی به بدرقه نیست، خودم راه را بلدم. به به! خنده چه به صورت گرد و تپلتان می آید. مثل اینکه تلفن تان زنگ می زند، راحت باشید، به کارتان برسید. فعلاً با اجازه، راستی.. اِ! آقا چه شد؟ چرا رنگتان پرید؟ قلبتان تیر می کشد؟ کی پشت خط بود؟ کمی بلند تر، ناشر؟ تبریک می گویم! چرا چشمتان را بستید؟ آقا آقا نبضتان هم که نمی زند، کوبش قلبتان هم که تمام شد، مثل اینکه روحتان از بدن خارج شد! من واقعاً متأسفم که گفتم اسمتان در آمده... .

 

پاسخ : مجموعه داستان های زیبا و کمیاب

من يه احمق ام (نويسنده: شروود اندرسن)


​

خیلی ناجور ضربه خوردم. ضدحال از این بدتر نمی شد. همه اش هم تقصیر حماقت خودم بود. بعضی وقت ها که به اش فکر می کنم، دلم می خواد زار زار گریه کنم، به خودم و همه کس و ناکس ام فحش بدم یا دودستی بزنم تو سر خودم. شاید بعد از این همه مدت، با گفتن قضیه یه کم آروم بشم. بذار همه بدونن من چه قدر ضایع ام.
همه بدبختی ام ساعت سه بعد از ظهر یه روز پاییزی شروع شد. توی جایگاه ویژه نشسته بودم و داشتم کورس اسب دوانی سنداسکی رو نیگاه می کردم.
راستشو بخواید یه جورایی فکر می کردم مخ ام پاره سنگ برداشته رفتم توی جایگاه ویژه نشستم. تابستون قبل اش شهر و دیارمو به همراه هری وایتهد و یه کاکاسیاه به اسم برت ترک کرده بودم. اون سال هری دو تا اسب داشت و تو کورس پاییزه شرکت می کرد. من و برت هم مهتر یا به قول معروف قشوچی اسب ها بودیم. وقتی که به خونه گفتم می خوام قشوچی هری بشم ننه ام زد زیر گریه و اشک بود که می ریخت. خواهرم میلدرد که همون پاییز می خواست تو شهرمون معلم بشه چپ و راست لیچار بارم می کرد. می گفتن آبروریزیه که یکی از خونواده ی ما بشه قشوچی اسب. به گمون ام میلدرد فکر می کرد کار من نذاره شغلی رو که سال ها آرزوشو داشت به دست بیاره.
اما هر جوری که بود من باید کار می کردم و کار دیگه ای هم پیدا نمی شد. دیگه نوزده سالم شده بود و نمی تونستم همه اش تو خونه بشینم. روزنامه فروشی و چمن زنی هم به سن و سال من نمی اومد. فسقلی هایی که جلو مردم خودشیرینی می کردن این جور کارها را از من می قاپیدن. یه پسر بین شون بود که فرت و فرت می گفت چمن می زنه و آب حوض می کشه تا پولاشو پس انداز کنه و بره دانشگاه. حالمو به هم می زد. همه اش شب ها بیدار بودم و نقشه می کشیدم چه طوری می تونم حالشو بگیرم بدون این که کسی بفهمه من بودم. دوست داشتم وقتی راه می رفت یه آجر بردارم بزنم تو ملاج اش یا بندازم اش زیر یه گاری. بی خیال. ول اش کنید.
هر جوری بود کارمو با هری شروع کردم. برت هم آدم باحالی بود. حسابی با هم جور بودیم. او یه سیاه گنده و چهارشونه بود. چشاش نرم و مهربون بودن. تو دعوا کسی حریف اش نمی شد. برت یه مادیان سرعتی بزرگ و سیاه داشت به اسم باسفالوس. من هم یه اسب اخته ی کوچیک داشتم به اسم دکتر فریتز. اون پاییز تو هر مسابقه ای که هری دل اش می خواست اسب من برنده می شد.
آخرای جولای با قطار سفرمون رو شروع کردیم. اسب ها را سوار واگن مخصوص کردیم. همین جور از این مسابقه به اون مسابقه و از این شهر به اون شهر می رفتیم. چه قدر حال می داد. نمی دونید. الآن بعضی وقتا فکر می کنم این بچه های تیتیش مامانی دانشگاه رفته هیچی حالی شون نیست. اونا هیچ وقت با یه کاکا سیا مثل برت دوست نبودن، هیچ وقت دزدی نکردن، هیچ وقت یه پیک عرق هم نزدن، یاد نگرفتن چه جوری فحش بدن یا چه جوری اسبا را برای مسابقه آماده کنن. بی خیال. هیچی حالی شون نیست. آخه هیچ وقت این کارا رو نکردن.
اما من همه این ها را بلد بودم. برت بهم یاد داد چه طوری یه اسبو خوب قشو کنم، بعد از مسابقه زخم هاشو بانداژ کنم و هزار تا چیز دیگه که آدم باید بدونه. این قدر قشنگ پای اسب ها را بانداژ می کرد که اصلاً نمی فهمیدی پاشون زخم شده. گمون می کنم اگه کاکاسیاه نبود سوارکار محشری می شد. درست مثل مورفی و والتر کاکس می پرید روی اسب.
وای! چه حالی می داد. شنبه یا یک شنبه می رسیدی به یه شهر ییلاقی. سه شنبه هم مسابقه شروع می شد تا بعد از ظهر جمعه. سه شنبه دکتر فریتز می رفت تو مسابقه ی یورتمه 25/2 و بعد از ظهر پنج شنبه هم باسفالوس تو کورس سرعت آزاد روی همه رو کم می کرد. اون قدر وقت داشتی که واسه ی خودت یه چرخ بزنی، به اراجیف این و اون راجع به اسب ها گوش بدی، ببینی برت پوز یه عوضیو به خاک بماله، خیلی چیزها راجع به آدم ها و اسب ها یاد بگیری که تا آخر عمر به دردت بخوره. فقط می خواست یه کم چشم و گوشتو باز کنی.
آخر هفته که مسابقه تموم می شد، هری زود برمی گشت خونه تا به کاراش برسه. باید به کمک برت اسب ها را به گاری می بستی و بعد خیلی آروم به طرف محل مسابقه ی بعدی راه می افتادی. اون قدر باید آروم می رفتی تا اسب ها خسته و بی جون نشن.
وای! خدای من! کنار جاده! درخت های گردو، بلوط، جوزالش و یه عالمه درخت دیگه! همه قهوه ای و سرخ! اون بوهای خوب! برت که یه ترانه به اسم "رود عمیق" می خوند! دخترهای ترگل ورگل دهاتی لب پنجره ها! وای! نگو! پیش من، باید برید مدرک های دانشگاه تون رو بذارید لب کوزه و آبشو بخورید! من این جور جاها درس خوندم.
اگه بعد از ظهر روزی مثل شنبه به یه شهر کوچیک می رسیدیم، برت می گفت: "یه کم اینجا علافی کنیم". یه جایی اصطبلی کرایه می کردیم، به اسب ها آب و غذا می دادیم. بعد لباس پلوخوری هامون رو از تو جعبه درمی آوردیم و تن مون می کردیم.
شهر پر بود از کشاورزایی که دهن شون از تعجب باز مونده بود. آخه می دیدند که ما تو کار اسب دوانی بودیم. بچه هام که انگار هیچ وقت یه کاکاسیا ندیده بودند همین که تو خیابون اصلی راه می افتادیم پا می ذاشتن به فرار.
همه ی این قضایا قبل از ممنوعیت الکل و این شِر و وِرها بود. دو تایی می رفتیم تو یه مشروب فروشی. آدم بود که دورمون جمع می شد. همیشه احمقی پیدا می شد که ادعا می کرد اسب ها رو خوب می شناسه. بلند بلند شروع می کرد سؤال کردن. من هم تا می تونستم خالی می بستم. می گفتم صاحب اسب هام. سریع یه یارو می گفت: "افتخار می دید به ویسکی دعوت تون کنم". چشای برت داشت به قول خودش از حدقه بیرون می زد. دست خودش نبود. می گفتم: "هوم، خُب، باشه. موافق ام. یه پیک با هم می زنیم روشن شیم". وای! چه مشروبی! چه قدر حال می داد!
اما این اون چیزی نیست که می خوام براتون تعریف کنم. آخرای نوامبر برگشتیم شهر خودمون و من به ننه ام قول دادم که قشوکشی رو برای همیشه می بوسم و می ذارم کنار. چیزای زیادی هست که آدم باید به ننه اش قول بده آخه اصلاً کوتاه بیا نیستن.
اما بازم نتونستم تو شهر خودمون کاری پیدا کنم. وضع کار از قبل هم بدتر شده بود. مجبور شدم برم سنداسکی. اون جا یه کار خوب با آب و غذا و جای خواب پیدا کردم. باید از اسب های یه آدم خرپول مراقبت می کردم. غذاشون خیلی خوب بود. هر هفته هم یه روز تعطیل داشتم. شب ها روی یه تخت سفری توی یه طویله ی بزرگ می خوابیدم. کارم همش این بود کاه و جو بریزم جلوی یه مشت اسب که حتا با یه وزغ هم نمی تونستن مسابقه بدن. کار بدی نبود. اون قدرها در می آوردم که به خونه هم یه پولی بفرستم.
اما بعد. داشتم براتون تعریف می کردم. کورس پاییزه به سنداسکی اومد. یه روز مرخصی گرفتم و رفتم تا مسابقاتو ببینم. حول و حوش ظهر راه افتادم. لباس پلوخوری مو پوشیده بودم. کلاه دربی ام هم که شنبه ی قبل اش خریده بودم گذاشته بودم سرم. یقه ام هم آهاردار و سفت بود.
اول از همه رفتم مرکز شهر و مثل جنتلمن ها شروع کردم به قدم زدن. من همیشه به خودم می گم: "ظاهرتو جلو بقیه حفظ کن"! اون روز هم درست همین کارو کردم. چهل دلار تو جیب ام بود. یه سر رفتم هتل بزرگ وست هوس. یه راست رفتم جلوی دکه ی سیگارفروشی هتل و گفتم: "سه تا سیگار برگ بیست و پنج سنتی بهم بدید". لابی و بار هتل پر بود از سوارکار و غریبه های خوش تیپی که از این ور و اون ور اومده بودن. خودمو قاطی شون کردم. توی بار یه یارو بود با یه عصا و یه کراوات گره بزرگ و بقچه ای. ریخت اش حال مو بهم می زد. من دوست دارم یه مرد، مرد باشه و شیک لباس بپوشه، اما نه این قدر فیس و افاده داشته باشه و خودشو بگیره. با یه جور خشونت کنارش زدم و یه گیلاس ویسکی سفارش دادم. مردیکه یه جور بهم نیگا کرد انگار دعواش می اومد. اما نظرشو عوض کرد و مق هم نزد. یه گیلاس دیگه هم ویسکی سفارش دادم تا بهش یه چیزی رو بفهمونم. بعد زدم بیرون. رفتم به طرف پیست اسب دوانی. وقتی رسیدم بلیط بهترین صندلی رو توی جایگاه ویژه برا خودم خریدم. دیگه داشتم زیادی قیافه می گرفتم و پز می دادم.
حالا دیگه من تو جایگاه ویژه نشسته بودم و تا دل تون بخواد خوشحال بودم. از اون بالا قشوچی ها را می دیدم که داشتن اسب ها رو می آوردن. شلواراشون کثیف بود و پتوی اسب ها از شونه هاشون آویزون بود. درست همون کاری رو می کردن که یه سال قبل من می کردم. من هم دوست داشتم اون بالا تو جایگاه ویژه باشم و احساس بزرگی بکنم و هم دوست داشتم اون پایین باشم، به آدم های اون بالا نگاه کنم و بیش تر احساس بزرگی و مهم بودن بهم دست بده. هر کدوم اش حال خودشو داشت.
خُب، درست جلوی من، اون روز توی جایگاه ویژه یه یارو بود با دوتا دختر هم سن و سال من. مرد جوان آدم خوبی بود و معلوم بود کارش درسته. از اون تیپ آدم هایی بود که دانشگاه می رن و بعداً وکیل یا سردبیر روزنامه یا چیزی تو این مایه ها می شن. اما اصلاً خودشو نمی گرفت و فیس و افاده نداشت. بعضی از این جور آدم ها خوبن. اون هم یکی از خوب هاشون بود.
خواهرش و یه دختر دیگه همراه اش بودن. خواهره برگشت و به عقب نگاه کرد. اول اش همین جوری بود و هیچ منظوری نداشت. از اون تیپ دخترا نبود. یه دفعه زل زدیم تو چشای هم دیگه.
نمی دونید چی بود! وای! یه هلوی پوست کنده بود! یه لباس نرم تن اش بود. لباس اش یه نمه آبی می زد. خیلی خوشگل بود. وقتی بهم نیگا کرد دوتامون سرخ شدیم. بهترین دختری بود که تا حالا تو عمرم دیدم. اصلاً فیس و افاده نداشت. خیلی شسته رفته حرف می زد بدون این که مثل یه معلم مدرسه یا از این جور آدم ها باشه. منظورم اینه که وضع شون خوب بود. شاید باباش دست اش به دهن اش می رسید ولی اون قدر ها هم مایه دار نبود که دخترش فیل دماغ بشه. شاید یه دواخونه یا یه خشکبار فروشی تو شهرشون داشتن یا چیزی تو همین مایه ها. هیچ وقت بهم نگفت. من هم نپرسیدم.

اوضاع ما هم این قدرها بد نبود. پدربزرگ ام اهل ویلز بود و تو اون کشور... نه ول اش کن. بی خیال.
دور اول کورس تمام شد. مرد جوان دو تا دخترو تنها گذاشت و رفت که شرط ببنده. من می دونستم می خواد چی کار کنه. اما اصلاً بلند حرف نزد که دور و بری هاش بفهمن که مثلاً اون این کاره است. کاری که بعضی ها می کنن. اصلاً از این تیپ آدم ها نبود. یه کم بعد، برگشت و من شنیدم که به دخترا گفت که رو چه اسبی شرط بسته. وقتی که مسابقه شروع شد همه شون نیم خیز شدن. حسابی هیجان زده بودن و مثل همه ی آدم هایی که شرط می بندن صورت شون عرق کرده بود. اسبی که روش شرط بسته بودن اون جلوها بود و گمون می کردن اگه یه ذره بجنبه از همه جلو می زنه. اما این طور نشد چون مال این حرف ها نبود.
چند لحظه بعد، اسب ها برای کورس سرعت 18/2 به صف شدن. بین شون یه اسب بود که من خوب می شناختم اش. این اسب توی اسب های باب فرنچ بود اما صاحب اش خودش نبود. صاحب این اسب مردی بود به اسم آقای ماترز اهل ماریتا توی همین ایالت اُهایو.
این آقای ماترز خیلی خرپول بود. چند تا معدن زغال سنگ داشت و خونه اش هم یک کاخ بود بیرون از شهر. این مرد عاشق اسب بود. اما خودش یه مسیحی پریزبتریان بود و احتمالاً زن اش از خودش هم معتقدتر بود. به خاطر همین بود که هیچ وقت خودش اسب هاشو تو مسابقات شرکت نمی داد. تو تمام پیست های اسب دوانی اُهایو شایع شده بود هر وقت می خواست یه اسب رو ببره توی کورس، اسب اش رو می داد به باب فرنچ و بعد به زن اش می گفت که اسبو فروخته.
همین جور که گفتم اون روز باب با یکی از اسب های آقای ماترز به مسابقه اومده بود. اسم اسب "اِبوت بِن اَهِم" بود یا چیزی تو همین مایه ها. این اسب مثل برق تند می رفت. هیچ اسبی به گرد پاش نمی رسید. یه اسب اخته بود که مارک 21/2 داشت، اما می تونست توی 08/0 و 09/0 هم شرکت کنه.
حالا من چه جوری این اسبو می شناختم. سال قبل اش که با برت کار می کردم، یه کاکاسیاه رو می شناخت که برا آقای ماترز کار می کرد. یه روز که توی کورس ماریتا مسابقه نداشتیم و هری هم رفته بود خونه، با هم رفتیم سراغ این کاکاسیاه.
همه رفته بودند کورس اسب سواری رو ببینن. هیچ کس نبود الا رفیق برت. همه سوراخ سمبه های کاخ آقای ماترز رو نشون مون داد. برت یه بطری شراب توی کمد اتاق خواب آقای ماترز پیدا کرد. قایم اش کرده بود. حتماً زن اش خبر نداشت. با اون کاکاسیاه همه ی بطری شرابو سر کشیدن اما انگار خیلی روشن نشدن. بعد کاکاسیاه بردمون و این اسب، همین اَهِم رو می گم، نشون مون داد. برت همیشه از خداش بود که یه سوارکار بشه اما چون سیاه بود هیچ وقت نتونسته بود.
رفیق مون گذاشت برت اسبو ببره بیرون و توی پیست اختصاصی آقای ماترز یه کم سوارش بشه. آقای ماترز یه دختر بچه داشت که یه جورایی می خورد مریض باشه. اصلاً هم خوشگل نبود. یه دفعه معلوم نشد از کجا سر و کله اش پیدا شد. با هر بدبختی که بود سریع اسبو بردیم طویله، نذاشتیم سه بشه.
اون روز بعد از ظهر توی کورس سنداسکی، اون جوون همراه دو دختر بدجوری حال اش گرفته شده بود. آخه تو شرط بندی باخته بود. خودتون بهتر می دونید این یعنی چه. یکی از دخترا دوست اش بود و اون یکی هم خواهرش. خودم فهمیدم.
پیش خودم گفت: "به درک! باید کمک اش کنم".
وقتی آروم زدم پشت شونه اش، خیلی خوب تحویل ام گرفت. از همون اول اش تا آخرش هم خودش و هم دخترا باهام خیلی خوب بودن. تقصیر اون ها نبود.
وقتی برگشت طرف ام اطلاعاتی رو که راجع به "ابوت بن اهم" داشتم به اش دادم. گفتم: "دور اول یه سنت هم روش شرط نبند آخه دور اول مثل یه گاو که بستن اش به خیش شخم زنی می دوه. اما دور بعدی برو پایین و هر چی داری روش شرط ببند که هیچ اسبی به گرد پاش نمی رسه". همه اش همینو به اش گفتم.
هیچ وقت آدم محترم تر از خودش ندیدم. یه مرد چاق کنار خواهرش نشسته بود. تا اون موقع دختره دو بار به ام نیگا کرده بود. من هم همین طور. دوتامون سرخ شده بودیم. حالا برادره چی کار کرد؟ برگشت و از مرد چاق خواهش کرد جاشو با من عوض کنه تا برم پیش شون.
وای! خدای من! کارم در اومده بود. چه قدر من احمق بودم رفتم بار هتل تا تونستم ویسکی زدم همه اش به خاطر این که اون مرتیکه عصا و کراوات داشت.
دختره حتماً می فهمید. باید درست کنارش می نشستم و دهن ام افتضاح بوی الکل می داد. از خجالت می تونستم خودمو از بالای سکوها پرت کنم پایین، بپرم وسط پیست و از همه ی اسب ها جلو بزنم.
آخه اون از این دخترایی که هیچی حالی شون نیست نبود. حاضر بودم هر چی داشتم و نداشتم بدم تا یه آدامسی چیزی به ام می دادن بجوم بوی الکل بره. خوب شد که اون سیگار برگ های بیست و پنج سنتی تو جیب ام بود. فوری یکی شو دادم به برادره، یکی اش هم خودم آتیش زدم. اون وقت مرد چاقه بلند شد و جاشو باهام عوض کرد. حالا من درست کنار دختره نشسته بودم.
اونا خودشونو معرفی کردن. اسم دوست دختر پسره الینور وودبری بود. بابای دختره توی شهر تیفین کارخونه ی بشکه سازی داشت. خود پسره اسمش ویلبر وسن بود. اسم خواهرش هم لوسی وسن.
گمون می کنم همین اسم های قلنبه سلنبه شون کار خودشو کرد. خودمو حسابی گم کردم. یه آدم که قبلاً قشوچی بوده و حالا هم تو یه طویله کار می کنه هیچ پخی نیست. نه از کسی بهتره نه از کسی بدتره. همیشه همین فکرو کردم و همه جا گفتم اش.
خودتون بهتر می دونید آدم چی می کشه. چیزی تو اون لباس های قشنگ بود، تو اون چشم های خوشگل و مهربون اش، تو نگاه هامون و سرخ شدن مون.
نمی تونستم ناامیدش کنم.

خودم هم حالی ام نبود دارم چی کار می کنم. گفتم اسمم والتر ماترزه، خونه مون هم توی ماریتای اُهایو. بعد به سه تاشون شاخ دارترین دروغی را که تا حالا تو عمرتون شنیدین گفتم. گفتم که بابام صاحب "ابوت بن اهمه". حالا هم قرضی دادتش به باب فرنچ تا کورس بده. آخه دون شأن خونواده ی ما بود تا تو اسب دوانی شرکت کنیم. چشای لوسی وسن داشتن برق می زدن و من تا تونستم خالی بستم.
به اش از خونه مون تو ماریتا گفتم، اون اصطبل های بزرگ و اون خونه ی بزرگ آجری روی تپه ها درست بالای رودخونه ی اُهایو. حواس ام جمع بود که یه جوری حرف بزنم که فکر نکنن دارم لاف می زنم. من یه حرفیو شروع می کردم اما می ذاشتم خودشون بقیه ی حرف ها رو از زیر زبون ام بیرون بکشن. یه جوری نشون دادم که خیلی میل ندارم از خودم حرف بزنم. خونواده ی ما کارخونه ی بشکه سازی نداشت و از وقتی که چشامو باز کرده بودم همش هشت مون گرو نه مون بود. پدربزرگ ام توی ویلز... بگذریم، بی خیال.
همین جور با هم گرم گرفتیم، انگار که هزار سال بود همو می شناختیم. به شون گفتم که بابام به باب فرنچ خیلی اعتماد نداشت و منو قایمکی فرستاده بود سنداسکی تا ببینم چه کار می کنه.
هر چی رو که از "ابوت بن اهم" می دونستم به شون گفتم. گفتم که دور اول مثل یه گاو لنگ مسابقه می ده و می بازه. اما بار دوم کسی به گرد پاش هم نمی رسه. برای این که حرفمو به شون ثابت کنم از جیب ام سی دلار درآوردم و به ویلبر وسن دادم. ازش خواستم اگه زحمتی نیست بعد از دور اول پایین بره و با هر نرخی که دل اش می خواد رو "ابوت بن اهم" شرط ببنده. به اش گفتم که نمی خوام باب فرنچ یا هیچ کدوم از قشوچی ها منو ببینن.
دور اول تموم شد. "ابوت بن اهم" مثل یه اسب چوبی می موند. انگار که اصلاً جون نداشت بدوه. آخر از همه هم به خط پایان رسید. اون وقت ویلبر وسن به پایین جایگاه رفت تا شرط بندی کنه. من موندم و دوتا دختر. یه لحظه که خانم وودبری داشت اون طرفو نیگا می کرد، لوسی وسن یه جورایی با شونه اش منو لمس کرد. وای! چه حالی داد.
یه دفعه به خودم اومدم. فهمیدم وقتی حواس ام نبوده اونا تصمیم گرفته بودن ویلبر پنجاه دلار شرط ببنده، دخترام هم هر کدوم رفته بودن ده دلار از پول خودشون شرط بسته بودن. حال ام داشت به هم می خورد، بعدش حال ام بدتر هم شد.
خیلی نگرون "ابوت بن اهم" و پول شون نبودم. همه چیز خوب پیش رفت. اهم تو سه دور بعدی سنگ تموم گذشت و هر سه دفعه اول شد. ویلبر وسن هم 9 به 2 کلی پول گیرش اومد. ناراحتی ام از یه چیز دیگه بود.
وقتی ویلبر از شرط بندی برگشت بیش تر وقتشو با خانم وودبری گذروند. من و لوسی وسن هم با هم تنها شدیم، انگار که تنها توی یه جزیره ی دورافتاده و متروک بودیم. کاشکی راهی بود که می شد همه چیزو درست کرد. هیچ والتر ماترزی که به اونا گفتم وجود نداشت و هیچ وقت هم وجود نداشته. اگر هم وجود داشت قسم می خورم روز بعدش می رفتم یه گلوله حروم اش می کردم.
من احمق اون جا بودم. توی جایگاه ویژه. خیلی زود مسابقه تموم شد. ویلبر رفت پایین و پولی رو که برده بودیم گرفت. یه درشکه کرایه کردیم و رفتیم مرکز شهر. رفتیم هتل وست هوس و یه شام حسابی زدیم تو رگ به اضافه ی یه بطری شامپاین.
من با اون دختر بودم. نه اون حرفی می زد نه من. یه چیزو خوب می دونم. به خاطر دروغی که گفتم بابام مایه داره و این حرفا به ام علاقه مند نشده بود. یه جورایی می شد فهمید. بعضی دخترا هستن که تو زندگی فقط یه بار پیدا می شن. اگه نجنبی و کاری نکنی، برای همیشه از دست شون دادی. اون وقته که پدرت در میاد و دوست داری بری و از روی پل خودتو بندازی تو رودخونه. از ته دل شون یه جورایی به ات نگاه می کنن که دل ات می خواد اون دختر بشه زن ات، اونو میون یه عالمه گل با لباس های خوشگل ببینی. دل ات می خواد اون دختر بچه هایی رو که دوست داری برات به دنیا بیاره. دوست داری بهترین آهنگ ها رو براش بزنن. وای! خدای من!
نزدیک سنداسکی کنار ساحل خلیج جایی هست که به اش می گن سیدار پوینت. بعد از شام سوار یه قایق شدیم و رفتیم اون جا. ویلبر، لوسی و خانم وودبری باید با قطار ساعت ده برمی گشتن خونه. آخه اگه قطارو از دست می دادن باید تا صبح بیرون می موندن.
ویلبر کلی برای قایق پیاده شد. واقعاً پسر باحالی بود. تو سیدار پوینت چند تا سالن رقص بود و چند تا غذاخوری. یه ساحل هم بود که می شد اونو ادامه داد و رسید به یه جای تاریک. ما هم رفتیم اون جا.
نه من حرف می زدم نه دختره. داشتم فکر می کردم چه قدر خوب شد که ننه ام غذا خوردن با چنگال سر میزو یادم داده بود و بلد بودم نباید سوپو سر کشید وگرنه حسابی آبروریزی می شد.
بعد ویلبر و دوست دخترش به قدم زدن شون ادامه دادند و همین طور توی ساحل از ما دور شدند. من و لوسی توی تاریکی جایی نشستیم که آب ریشه های درخت های پیر رو با خودش شسته بود و آورده بود. بعد از اون تا وقتی که برگشتیم به قایق که بریم به ایستگاه قطار مثل یه چشم به هم زدن گذشت.
همون طور که گفتم جایی که نشسته بودیم تاریک بود. ریشه های درخت ها مثل بازوی آدم بودن. شب رو می شد با دست لمس کرد: گرم، نرم، تاریک و به شیرینی پرتقال. هم خوشحال بودم، هم ناراحت بودم و هم دیوونه. هم دل ام می خواست گریه کنم، هم دل ام می خواست فحش بدم و هم دل ام می خواست بالا بپرم و برقصم.
وقتی لوسی دید ویلبر و دوست اش دارن برمی گردن به ام گفت: "باید بریم ایستگاه قطار". اون هم دل اش می خواست گریه کنه. اما چیزی رو که من می دونستم اون ازش خبر نداشت و نمی تونست مثل من داغون باشه. قبل از این که ویلبر و دوست اش به ما برسن، سرشو بالا آورد و سریع منو بوسید. سرشو به سرم تکیه داد و داشت می لرزید... وای! خدای من!
بعضی وقت ها آرزو می کنم سرطان بگیرم و بمیرم. گمون کنم منظورمو می فهمید. سوار قایق از این طرف خلیج رفتیم اون ور به طرف ایستگاه قطار. تو گوش ام گفت من و اون می تونستیم از قایق پیاده بشیم و روی آب راه بریم. هر چند احمقانه به نظر می اومد اما منظورشو می فهمیدم.
خیلی زود رسیدیم به ایستگاه قطار. یک گله آدم اون جا بود. انگار همه از کورس پاییزه برمی گشتن. لوسی گفت: "امیدوارم باز زود همو ببینیم. بهم نامه بنویس. من هم بهت نامه می نویسم".
هی روزگار. بخت و اقبال منو ببین.
شاید به ام نامه هم نوشته. حتماً نامه برگشت خورده بوده و روش نوشته بودن همچین شخصی اصلاً وجود نداره یا چیزی تو همین مایه ها.
منو باش که جلوش خودمو یه آدم حسابی جا زدم. خدا! چه بخت و اقبال مزخرفی دارم من!
قطار اومد. لوسی سوارش شد. ویلبر باهام دست داد و ازم خداحافظی کرد. بعد خانم وودبری جلوم یه کم تعظیم کرد و من هم جلوش خم شدم. قطار راه افتاد. داغون شدم. مثل یه بچه زار زار زدم زیر گریه.
وای! می تونستم دنبال قطار بدوم، حتا ازش جلو بزنم. اما چه فایده؟ تا حالا آدمی به احمقی من دیده بودید؟
قسم می خورم اگه دست ام بشکنه یا قطار از رو پام رد بشه دکتر نمی رم. حقمه. باید زجر بکشم تا تقاص کارمو پس بدم.
قسم می خورم اگه مشروب نزده بودم همچین دروغ شاخ داری به لوسی نمی گفتم که مجبور شم از دست اش بدم.
اگه دست ام به اون مرد عصا به دست کراواتی می رسید روزگارشو سیاه می کردم. لعنتی. او یه احمق تموم عیار بود. درست مثل خودم که یه احمق ام. دیگه هیچ چیز برام مهم نیست. نه پول، نه پس انداز و نه حتا غذا. آخه من یه احمق ام.

 

پاسخ : مجموعه داستان های زیبا و کمیاب

داستان كوتاه "فنجان هاي نشسته"
فنجان های نشسته، رتبه سوم (مشترک) اولین دوره جشنواره داستان های ایرانی 1386

​

- خرده های شیشه، کف راهرو پخش شده اند. چوب رختی، همراه با چند تا لباس و حوله افتاده است روی صندلی، کنار شومینه. و تلویزیون را همین جور روشن گذاشته و رفته. بوی سیگار با عطر ملایم خوشبو کننده ای، توی فضا راهرو مخلوط شده است؛ انگار سعی کرده بویش را با هر چیزی که توانسته از بین ببرد.
کفش هایم را از پایم درمی آورم و دمپایی را می پوشم. دقت می کنم خرده شیشه ها، از کناره ی دمپایی پایم را نبرند. ولو می شوم روی کاناپه. روبه روی تلویزیون. پاهایم را یکی یکی بلند می کنم و جوراب هایم را بیرون می کشم و پرت می کنم گوشه ای، کنج خانه. تلویزیون اخبار ساعت هشت و نیم را نشان می دهد. حوصله ی مزخرفاتش را ندارم. صدایش را کم می کنم و بلند می شوم، می روم سمت پیشخان آشپزخانه. سماور خیلی وقت است جوش آورده و فقط کمی آب ته اش باقی مانده. فنجان دم دستم را که لکه های زرد چای ته آن باقی مانده، برمی دارم. احتمالا نرگس با آن چای خورده و پرتش کرده اینجا. روی پیش خان. کمی آب داغ داخلش می ریزم، می چرخانم اش و بعد آب اش را پرت می کنم سمت ظرف شویی. آب می ریزد روی لبه ی ظرف شویی و قسمتی از اجاق گاز. برای خودم چای می ریزم و دوباره برمی گردم سمت کاناپه.
از کارهایش سر در نمی آورم. این چند روزه اوضاع اش بدتر از همیشه شده. کم کم دارد کلافه ام می کند. عادت هم ندارد حرفی بزند. فقط می زند به دیوانه بازی.
مدتی است کف پایم درد می کند. همین طور کمرم. از اول صبح تا آخر وقت، باید سرپا بایستم پای ماشین چاپ. و کاغذ به خوردش بدهم و صفحه اش را عوض کنم. حداقل اگر می شد کمی بنشینم و استراحت کنم، کارکردن برایم سخت نبود. راستش اوایل کار کردن در چاپخانه را دوست داشتم. ولی بعد کلافه ام کرد. از صبح تا شب، سرو کارم با کاغذ است و جوهر و ماشین چاپ و سروکله زدن با مشتری و هزار جور بدبختی دیگر. چند باری هم با صاحب کارم دعوا شده ام؛ سرحقوق و اضافه کاری و اینجور چیزها. وقتی هم می آیم خانه، فقط به این فکر می کنم که زودتر چیزی کوفت کنم و کپه ی مرگم را بگذارم.
خسته شده ام. می خواهم دنبال کار تازه ای بگردم کاری که حداقل نیمه وقت باشد. با حقوقی بخور و نمیر.خیلی دلم می خواهد مغازه ای چیزی از خودم داشتم که دستم را به دهانم می رساند. و هر وقت دلم خواست قفلش کنم و با نرگس بزنم بیرون. لعنتی چاپخانه هم که جمعه و شنبه سرش نمی شود. بعضی وقت ها، به خاطر اینکه سفارشات مشتری را باید صبح تحویل بدهم، مجبورم تا نیمه شب کارکنم.
به خاطر همین چند باری سراغ آگهی روزنامه ها رفته ام. به شرکت های زیادی سرزده ام؛ مدرک می خواهند و آشنا. که من هیچ کدامشان را ندارم.
وقتی من نیستم؛ نرگس تمام مدت روز توی خانه تنها می ماند. خودش را با کارهای خانه سرگرم می کند، و با کتاب خواندن. گاهی هم می بینم که چیزهایی می نویسد و بقیه ی روز، یا پای تلویزیون است یا کامپیوتر. زیاد توی کارهایش دخالت نمی کنم؛ وقتی می نویسد یا وقتی پای سیستم اش است. اوایل فکر می کردم به خاطر این است که دست زدن به کامپیوتر و یخچال و لباس شویی من را یاد قسط های تل انبار شده ام می اندازد. ولی بعد دیدم، نه، خودش طوری رفتار می کند که من مزاحم اش نباشم. مدتی ست انگار غریبی می کند. خصوصا وقتی می نویسد.
در مورد سیگار کشیدن اش چیزی نگفته ام. خودم را زده ام به نفهمی. دوست ندارم مقابل اش بایستم و مچ گیری کنم. فقط دوست دارم یک جوری به او بفهمانم، حداقل توی خانه سیگار بکشد. دوست ندارم کسی زنم را توی کوچه و خیابان با آن سر و وضع ببیند. نه اینکه کلا از سیگار بدم بیاید، نه.خودم هم گاهی اوقات تفریحی کامی می گیرم اما نمی خواهم عادت کنم. نه من نه او.
بلند می شوم و دوباره فنجان را زیر شیر سماور می گیرم. و بعد سماور را خاموش می کنم. وقتی سمت کاناپه برمی گردم؛ چوب رختی را که روی صندلی جلوی پایم افتاده بلند می کنم ولی لباس ها را همان طور می گذارم تا بعد.
یادم باشد صبح زود، قبل از رفتن به چاپخانه سری هم به بانک بزنم. فیش بانکی آزمون استخدامی را باید واریز کنم و همراه مدارکم بفرستم برایشان.
بلند می شوم و فنجان خالی را می گذارم روی پیشخان. کم کم تعدادشان زیاد شده حالا درست پنج فنجان و سه لیوان نشسته روی پیشخان است. گاهی نرگس بعد از اینکه چای یا قهوه اش را خورد، می زند یکی شان را می شکند. درست مثل حالا که خورده شیشه ها را از پای آشپزخانه تا کنار در راهرو پخش شده اند.
گرسنه شدم. می روم سمت یخچال و درش را باز می کنم. چیز زیادی داخل اش پیدا نمی شود؛ فقط چند کیلیویی میوه ی مانده و یخ زده، چند بسته حلواشکری و یکی دو قوطی کنسرو. من که نیستم، گاهی نرگس از بیرون خریدی می کند تا چند روزی یخچال مان پر بماند. این دوسه روزه هم که اوضاع اش از همیشه بدترشده. باید هم یخچال این طور خالی باشد.
یکی از حلواشکری ها را برمی دارم، همراه تکه ای نان یخ زده. می برم شان توی هال و روی میز عسلی می گذارم. کارد کثیفی را از لای ظرف های نشسته ی دیشب پیدا می کنم. می گیرم اش زیر شیر آب داغ تا تمیز شود. و دوباره برمی گردم توی هال. خودم را ول می کنم روی کاناپه روبه روی تلویزیون. کنترل را برمی دارم و شبکه ها را می گردم. یکی از شبکه ها، سریالی پخش می کند. اسمش را نمی دانم. تابه حال، هیچ قسمتی را ازش ندیده ام. می گذارم باشد، و صدایش را کمی زیاد می کنم. بسته ی حلواشکری را پاره می کنم و با کارد می افتم به جانش. تکه هایی از آن را می کنم و می گذارم لای نان فانتزی یخ زده. خیلی خشک است؛ از گلویم پایین نمی رود. کاش لااقل سماور را خاموش نکرده بودم، تاحالا، یک فنجان چای داغ داشته باشم.
بنظرم سریال، درمورد زنی است که برای پیدا کردن مردی به یک شهر شمالی رفته. زن توی جاده است و از شیشه ی اتوبوس، درخت ها و مزرعه های کنار جاده را نگاه می کند. و بغل دستی اش که دختری شمالی است با ظاهر همان طرف ها، درمورد آن شهر برایش حرف می زند. فکر کنم می گوید، رامسر.
بالاخره ترجیح می دهم حلواشکری را خالی- خالی بخورم تا با این نان یخ زده. شیرینی اش ته گلویم را می زند. دوست دارم بروم و یک قلوپ آب داغ ببرم توی گلویم. آخر سرهم بی خیال خوردن اش می شوم. باقی مانده ی حلواشکری را می گذارم توی بسته و نان را می گذارم رویشان تا مورچه ای چیزی سراغشان نیاید.
زن از اتوبوس پیاده می شود و چمدان اش را در دست می گیرد و به زور دنبال خودش می کشد. راننده ای دنبال اش است و هی می گوید خانم تاکسی. خانم تاکسی نمی خواید؟ زن توجهی نمی کند و راه خودش را می گیرد. به سمت خیابان اصلی می رود. توی راه شانه ی یکی دو نفری به او می خورد و هولش می دهد به این طرف و آن طرف.
چشمم می افتد به روزنامه ای که دیشب خریده بودم و نخواندم اش. گذاشته بودم برای بعد از شام. اما خیلی زود خوابم برد. برش می دارم و ورق می زنم. دنبال آگهی استخدامی چیزی می گردم. خبرها مال دیروزند و شاید زیاد به دردم نخورند. هرچند من از عالم و آدم بی خبر مانده ام. هر کدام را که می بینم، پرت اش می کنم روی عسلی و صفحه ی بعد را نگاه می کنم. یکی دو تا آگهی ریز و درشت، درمورد بازاریاب و توزبع کننده ی سیار داده اشت، اما به درد من نمی خورند. آخرین برگه ی روزنامه را می گذارم روی عسلی و دوباره زل می زنم به تلویزیون.
زن نشسته است روی نیمکتی، وسط پارک. و دارد ساندویچی را با حرص و ولع زیادی می خورد. همزمان، نگاه می کند به آدم هایی که از کنارش رد می شوند. انگار در همه ی آنها دنبال چیزی می گردد.
پا می شوم حس می کنم خانه بدجوری سوت و کور شده. جعبه ی نوارکاستی را که کنار تلویزیون است، برمی دارم. یکی شان را می گذارم توی ضبط صوت. آهنگی از سلن دیون است. یادم می آید یکی دوبار قبلا، نرگس این ترانه را گذاشته. صدای لطیفی دارد و به فضای خانه حال وهوای دیگری می دهد. می روم سمت کاناپه و کنترل را برمی دارم تا تلویزیون را خاموش کنم. زن حالا دارد با مردی حرف می زند و عکسی را که فکر می کنم یا شوهرش است یا برادرش، به آن مرد نشان می دهد.
بی خیال ادامه سریال می شوم. خاموشش می کنم و کنترل را پرت می کنم روی کاناپه. می خواهم بروم سمت آشپزخانه، تا کمی قهوه درست کنم. که صدای قفل در می آید. نرگس است. می آید تو و سلام می کند. مراقب خرده شیشه های زیر پایش نیست. می آید سمت آشپزخانه و یکی دو پاکت ون ایلون پر، که سنگین هم به نظر می رسند را می گذارد روی پیشخان. کنار فنجان های نشسته.
وقتی از کنارم رد می شود تا برود توی اتاقش و لباسش را عوض کند؛ بوی تند سیگارش را حس می کنم. فکر کنم احتمالا توی تاریکی کوچه ی نرسیده به خانه، یکی دو نخ سیگار میکشد. یک بار که از سرکار برمی گشتم؛ از دور قیافه اش را شناختم و نور قرمز سیگارش را دیدم. تا فهمید منم، سیگارش را پرت کرد توی جوی آب. نمی دانم چرا آن لحظه دوست داشتم حداقل یک نخ سیگار باهام بود که می رفتم جلویش و روشن می کردم و دوتایی باهم می کشیدیم و توی تاریکی کوچه قدم میزدیم.
لباس هایش را عوض کرده. موهایش بدجوری ژولیده شده اند. رنگی هم به چهره اش نمانده. زیر چشم هایش هم گود رفته است. یک راست می رود سراغ کامپیوتر و می نشیند پشت میزش.
برمی گردم روی کاناپه و به روزنامه های روی عسلی نگاه می کنم. یکی از صفحه ها را برمی دارم. باید دنبال یک شغل نیمه وقت بگردم.


علی اصغر حسینی

 

پاسخ : مجموعه داستان های زیبا و کمیاب

«پالاس هتل تاناتوس» داستاني در ژانر وحشت

معرفی آندره مورا
تولد: 1885
داستان نویس و مورخ و محقق و منتقد فرانسوی
از رمانهای او سکوتهای سرهنگ برامیل (1918)، برنار کنه (1926)، کلیما (1928)، گلهای سپتامبر (1957) و از مجموعه داستان های کوتاه او برای پیانو تنها (1960) و از آثار دیگرش، در شرح زندگانی و آثار نویسندگان مشهور، آریل یا زندگانی شلی (1923) بایرون (1930) در جستجوی مارسل پروست (1949) پرومته یا زندگانی بالزاک (1965) نویسندگان بزرگ نیمه اول این قرن (1958) قابل ذکراست.
وفات: 1967



​

ژان مونیه پرسید: سهام فولاد؟
یکی از دوازده خان ماشین نویس جواب داد: یک چهارم 59 دلار.
تق تق ماشین های تحریر گویی موسیقی جاز اجرا می کرد. از پنجره، ساختمانهای غول آسای مانهاتان پیدا بود. تلفن ها همه به کار بود و نوارهای باریک کاغذ، پوشیده از حروف و ارقام؛ با مارپیچ های شوم خود فضای دفتر را می انباشت.
ژان مونیه باز پرسید: سهام فولاد؟
خانم جرترود آون جواب داد: 59 دلار.
جرترود لحظه ای دست نگه داشت و به ژان مونیه نگریست: فرانسوی جوان در مبل فرو رفته بود و سر را میان دو دست گرفته و گویی خرد شده شود. جرترود در دل گفت: این هم یکی دیگر که زندگی اش به باد رفت. بدا به حال او!... و بدا به حال فانی!...
زیرا ژان مونیه وابسته دفتر بانک هولمان درنیویورک، دو سال پیش با فانی، منشی امریکایی خود، ازدواج کرده بود.
ژان مونیه باز پرسید: و سهام شرکت کنکوت؟
جرترود آون جواب داد: 28 دلار.
صدای کسی از پشت در شنیده شد. هاری کوپر به درون آمد. ژآن مونیه از جا برخاست. هاری گفت:
چه اوضاعی! سهام همه شرکتها بیست درصد افت کرده و باز هم احمق هایی هستند که می گویند وضع بحرانی نیست!
ژان مونیه گفت: پس معنی بحران چیست؟
این را گفت و از دفتر بیرون رفت. هاری کوپر گفت: این هم از پا درآمد.
جرترود آون گفت: بله. دارو ندارش به باد رفت. فانی این را به من گفت. امشب فانی ولش می کند و می رود.
هاری کوپر گفت: چه می شود کرد؟ بحران است.
**********
درهای زیبای برنزی آسانسور باز شد: ژان مونیه به درون رفت. گفت: همکف.
آسانسورچی جوان گفت: سهام فولاد چند است؟
ژان مونیه گفت: 59 دلار.
خودش به 112 دلار خریده بود. و اکنون درهر سهم 53 دلار ضرر می داد. خریدهای دیگرش وضع بهتری نداشت. ثروت مختصری را که سالها پیش با مشقت در آریزونا به دست آورده بود تماما در این معاملات ریخته بود و اکنون همه باد هوا شده بود. هنگامی که به خیابان رسید همچنان که به طرف مترو می رفت کوشید تا آینده را درنظر آورد. دوباره از صفر شروع کند؟ اگر فانی جرئت به خرج می داد این کار شدنی بود. نخستین تلاش ها و مبارزه هایی که کرده بود، گله هایی که در بیابان می چراند، پیشرفت سریعش همه را به یاد آورد. وانگهی سال عمرش تازه به سی سال رسیده بود. ولی می دانست که فانی رحم نخواهد کرد.
فانی رحم نکرد.
فردا صبح که ژان مونیه بیدارشد و خود را در بستر تنها دید، حس کرد که دیگر نیرویی به تن ندارد. فانی را با همه خشکی و سردی اش دوست داشت. زن خدمتکار سیاه پوست صبحانه را برایش آورد و تقاضای پول کرد. بعد پرسید: خانم کجاند، آقا؟
رفت سفر.
پانزده دلار به خدمتکار داد و بعد چمدانش را بست .فقط ششصد دلار برایش مانده بود. با این پول می توانست دو ماه گذران کند، شاید هم سه ماه....و بعد؟ از پنجره به بیرون نگریست. تقریبا هر روز، از یک هفته پیش، در روزنامه شرح خودکشی ها فراوان بود. بانکداران، سوداگران، سفته بازان مرگ را به مبارزه ای که شکست در آن از پیش مسلم بود ترجیح می دادند. از این طبقه بیستم خود را به پایین پرتاب کند؟ چند ثانیه طول خواهد کشید؟ سه؟ چهار؟ و بعد له شده بر روی زمین.... ولی اگر سقوط به مرگ نینجامد؟ رنجهای جان گداز، دست وپای شکسته، گوشت های تباه شده. آهی کشید. روزنامه را برداشت و رفت تا در رستوران غذا بخورد و تعجب کرد که هنوز غذا به دهنش مزه می کند.
**********
«پالاس هتل تاناتوس، نیو مکزیکو...» کی با این نشانی عجیب به من نامه نوشته است؟
از هاری کوپر نیز نامه ای برایش رسیده بود که اول آن را خواند. رئیس از او می پرسید که چرا دیگر به دفتر کارش نمی آید. حساب بانکی اش 893 دلار بدهکار است... در این مورد چه می خواهد بکند؟....سوال بی رحمانه، یا ساده لوحانه. ولی ساده لوحی از عیوب هانری کوپر نبود.
نامه دیگر را باز کرد. در زیر نقش سه درخت سرو، این مطلب خوانده می شد:
«پالاس هتل تاناتوس
مدیر: هنری بوئرس تیچر
آقای مونیه عزیز،
اگر امروز این نامه را برای شما می نویسیم از روی تصادف نیست، بلکه براساس اطلاعاتی است که درباره شما به دست آورده ایم و امیدواریم که خدمات ما برای شما مفید واقع شود.
شما بی شک ملاحظه کرده اید که در زندگانی شجاع ترین مردم گاهی وقایعی چندان ناگوار رخ می نماید که دیگر مبارزه و تلاش ناممکن می شود و اندیشه مرگ به مثابه امید رهایی به ذهن راه می یابد. چشم ها را بستن، به خواب رفتن، دیگر بیدار نشدن، پرسش ها و سرزنش ها را نشنیدن.....بسیاری از ما این رویا را دیده و این آرزو را در دل آورده اند. با این همه؛ جز در موارد بسیار نادر، انسان توانایی ندارد که خود را از رنج هایش برهاند و دلیل این ناتوانی را با مشاهده کسانی که دست به این کار زده اند می توان درک کرد زیرا بیشتر خودکشی ها به ناکامی موحش منجر شده است. آن که می خواست با خالی کردن گلوله ای درمغزش بازندگی وداع گوید فقط عصب بینایی خود را قطع کرده و محکوم به ادامه زندگی در نابینایی شده است. آن دیگری که با خوردن چند قرص خواب آور می پنداشت که به خواب ابدی فرو می رود چون نمی دانست که باید چه اندازه مصرف کند سه روز بعد چشم باز کرده درحالی که مغزش از کار افتاده و حافظه اش از میان رفته و دست و پایش فلج شده است. خودکشی هنری است که ناشیگری و تفنن را بر نمی تابد و بدبختانه،به حکم ماهیتش درخور تجربه کردن و مجاب شدن نیست.
آقای مونیه عزیز، ما آماده ایم که اگر مایل باشید این تجربه را در اختیار شما بگذاریم. ما هتلی داریم که در مرز ایالات متحد امریکا و کشور مکزیک قرار دارد و به سبب بیابانی بودن منطقه، از هرگونه نظارت مزاحمان در امان است. ما وظیفه خود می دانیم که برای آن دسته از برادران همنوعمان که بنابر دلایل جدی و قاطع آرزوی ترک این زندگی را دارند امکانی فراهم کنیم که بی تحمل رنج و حتی با جرئت می گوییم بی تحمل خطر از عهده این کار برآیند.
در پالاس هتل تاناتوس، مرگ به هنگام خواب شما به آرام ترین و شیرین ترین شکل روی خواهد داد. مهارت فنی ما که حاصل پانزده تجربه و توفیق مداوم است (ما در سال گذشته بیش از دو هزار نفر مراجعه کننده داشتیم)، اندازه دقیق و نتایج فوری را به ما امکان می دهد. این نکته را هم بگوییم که برای آن دسته از مهمانانمان که شرعا دچار دغدغه مذهبی اند ما با روشی مدبرانه –که اگر ما را به دیدار خود مفتخر کنید برایتان شرح خواهیم داد- هرگونه مسئولیت اخلاقی را از ذمه ایشان برمی داریم.
این را خوب می دانیم که مهمانان ما توان مالی چندانی ندارند و میزان خود کشی ها با حساب بستانکار بانکی نسبت معکوس دارد. لذا بی آنکه در تامین آسایش و رفاه مشتریانمان ذره ای کوتاهی کنیم سعی کرده ایم تا قیمت های تاناتوس را به نازل ترین حد ممکن کاهش دهیم. کافی است که هنگام ورود به هتل دیگر در طی اقامتتان در نزد ما (که مدت آن باید برای شما نامعلوم بماند) معاف خواهد کرد و کلیه مخارج عمل وحمل و دفن و نگهداری مدفن نیز از همین محل تامین خواهدشد. بنابر دلایل واضح، خدمات جزو همین مبلغ است و شما ملزم به پرداخت انعام نخواهید بود.
این را نیز بگوییم که تاناتوس در یک منطقه طبیعی بسیار زیبا واقع است و چهار میدان تنیس و یک میدان گلف با هجده چاله و یک استخر صد متری دارد. چون مشتریان هتل، اعم از مرد یا زن، تقریبا همگی به محیط اجتماعی فرهیخته تعلق دارند لذت معاشرت با ایشان، همراه با زیبایی و شکوه مناظر، بر جذابیت بی مانند هتل ما می افزاید.
از مسافران درخواست می شود که در ایستگاه دیمینگ، واقع در نیومکزیکو، از قطار پایین بیایند و در اتوبوس هتل که منتظر آنهاست شوار شوند. خواهشمند است ورود خود را به وسیله نامه یا تلگراف، لااقل دو روز زودتر به اطلاع برسانید. نشانی: تاناتوس، کورونادو، نیومکزیکو.»
ژان مونیه یک دست ورق خواست. ورق ها را روزی میز گسترد تا فال بگیرد. فال ورق را فانی به او یاد داده بود.
**********
سفر بسیار طولانی بود. ساعتها قطار از میان مزارع پنبه با غوزه های سفید که سیاه پوستان درآن جا به کار مشغول بودند عبور کرد. سپس دو روز و دو شب تمام، مدتی به کتاب خواندن و مدتی به خوابیدن سپری شد. سرانجام به بیابانی سنگلاخی با صخره های عظیم و وهم آسا، رسیدند. قطار درته دره از میان کوه های سر به فلک کشیده می گذشت. رشته های پهناور بنفش و زرد و سرخ بر سینه کوه ها خط می انداخت و در کمرکش کوه ها توده های ابر خیمه زده بود. در ایستگاه های کوچک، مکزیکی ها با کلاه های لبه پهن وکت های چرمی سجاف دار دیده می شدند.
خدمتکار سیاه پوست واگن به ژان مونیه گفت: ایستگاه بعدی دیمینگ است. کفش هاتان را واکس بزنم آقا؟
مونیه کتاب هایش را مرتب کرد و چمدانش را بست. از این که آخرین سفرش به این سادگی گذشته بود تعجب می کرد. ترمزها به صدا درآمد. قطار ایستاد.
باربر سرخ پوست که با شتاب از کنار واگن ها پیش می آمد از او پرسید: تاناتوس می روید آقا؟
قبلا چمدان های دو دختر جوان موبور را که همراهش بودند در چرخ دستی خود گذاشته بود. ژان مونیه با خود گفت: آیا ممکن است که این دخترهای خوشگل برای مردن به این جا آمده باشند؟
آن دو دختر نیز با حالتی جدی و موقر به او می نگریستند و چیزهایی با هم زمزمه می کردند که او نمی شنید.
می نی بوس تاناتوس، به خلاف آنچه تصور می کرد شباهت به نعش کش نداشت. با رنگ آبی تند و با صندلی های مخملی آبی و نارنجی اش، درمیان آن همه اتومبیل های لکنته که محوطه را به صورت بازار قراضه فروشی درآوده بودند و اسپانیایی ها و سرخ پوستان درآن جا قیل و قال می کردند و با هم کلنجار می رفتند، زیر آفتاب برق میزد. صخره های دو طرف جاده پوشیده از گلسنگ هایی بود سراسر به رنگ آبی خاکستری، بالاتر، رنگ های تند کوه ها مانند فلز براق می درخشید. راننده می نی بوس، که لباس خاکستری راننده ها را به تن داشت مرد فربهی با چشم های برجسته بود.
ژان مونیه از روی ادب، و برای این که مزاحم دو دختر جوان نباشد در کنار راننده نشست. سپس همچنان که می نی بوس در جاده پر پیچ وخم از سینه کش کوه بالا می رفت، سعی کرد تا با راننده سر صحبت را باز کند:
خیلی وقت است که شما راننده هتل تاناتوس هستید؟
راننده زیر لب جواب داد: سه سال می شود.
شغل عجیبی دارید.
راننده گفت: عجیب؟ چرا عجیب؟ من راننده می نی بوس هستم. چه چیزش عجیب است؟
مسافرهایی که به هتل می برید آیا شده که از آن جا برگردند؟
راننده که کمی ناراحت شده بود جواب داد: نه همیشه، نه همیشه. ولی می شود هم که برگردند. خود من یک نمونه اش.
شما ؟ راستی؟ شما هم این جا به عنوان مهمان آمده بودید؟
راننده گفت: آقا من این شغل را قبول کرده ام که از خودم حرف نزنم. گذشتن از این پیچ وخم ها هم دشوار است. شما که نمی خواهید جان شما و این دو دختر خانم را به خطر بیندازم؟
ژان مونیه گفت: البته که نمی خواهم.
سپس اندیشید که جوابش خنده دار بوده است و لبخند زد.
دو ساعت بعد، راننده بی آنکه لب از لب بردارد، با اشاره انگشت، بر دامن دشت هموار، ساختمان هتل تاناتوس را به او نشان داد.
**********
هتلی کم ارتفاع به سبک معماری اسپانیایی و سرخ پوستی با بام های ایوان وار بود و دیوارهای سرخ با روکش سیمانی –تقلید ناشیانه ای از خاک رست – داشت. اتاق ها رو به جنوب بود و درها به رواق هایی آفتاب گیر باز می شد. نگهبانی ایتالیایی به پیشباز مسافران آمد. صورت تراشیده اش، دردم، کشوری دیگر و کوچه های شهری بزرگ با خیابان های پرگل را به یاد ژان مونیه آورد.
خدمتکاری پیش آمد و چمدان او را برداشت. ژان مونیه از نگهبان پرسید: شما را کجا دیده ام؟
-درهتل ریتز بارسلونا....اسم من سارکونی است....در گیرودار جنگ داخلی، اسپانیا را ترک کردم.
- ازبارسلونا تا مکزیک! چه سفر دور ودرازی!
- آقا، نگهبان همه جا نگهبان است و کار من همیشه همین بوده است... فقط کاغذهایی که این بار به شما می دهم که پر کنید کمی مفصل تر و پیچیده تر از کاغذهای هتل های دیگر است.... البته مرا خواهید بخشید.
کاغذهای چاپی که به سه مسافر تازه وارد داده شد تا پرکنند پر از مربع ها ی کوچک و پرسش ها و یادداشت های توضیحی بود و توصیه شده بود که تاریخ و محل تولد خود را و نیز نام کسانی را که درصورت وقوع حادثه باید خبردارشان کرد با دقت کامل بنویسند.
«خواهشمند است دو نشانی از خویشان و دوستانتان بدهید و بالاخص با دست خط خود و به زبان معمول خود ف عبارت زیر را باز نویسی کنید:
«این جانب امضا کننده زیر، درعین سلامت تن و روان، تایید و تصدیق می کنم که با اراده شخص خود از زندگی کناره می گیرم و در صورت وقوع حادثه مدیریت و کارکنان پالاس هتل تاناتوس را از هر گونه مسئولیتی معاف می دارم.»
دو دختر خوشگل همسفر ژان مونیه که رو به روی یکدیگر پشت میز مجاور نشسته بودند همین عبارت را با دقت تمام به زبان خود رونویس می کردند و ژان مونیه متوجه شد که زبان آنها آلمانی است.
**********
هنری بوئرس تچر، مدیر هتل، مردی آرام با عینک دسته طلایی بود که به موسسه خود بسیار می نازید. ژان مونیه پرسید:
-هتل مال خودتان است؟
- نه آقا. هتل متعلق به یک شرکت سهامی است ولی فکر تاسیس آن از من است و من رئیس مادام العمر آن هستم.
- و چه طور تاحالا با مقامات محلی درگیری پیدا نکرده اید؟
آقای بوئرس تیچر که متعجب و رنجیده خاطر می نمود گفت: درگیر؟ ولی آقای عزیز ما هیچ کاری نمی کنیم که خلاف وظایف هتل داری باشد. ما به مشتری هایمان آنچه می خواهند تمامی آنچه می خواهند می دهیم و نه چیزی دیگر.... وانگهی، آقای عزیز، این جا مقامات محلی نداریم. محدوده این سرزمین به قدری نامشخص است که هیچ کس دقیقا نمی داند آیا این جا جزو خاک مکزیک است یا خاک امریکا. این فلات مدتها خارج از دسترس بود. برطبق افسانه ای که برسر زبان هاست، چند صد سال پیش عده ای سرخ پوست به این جا آمدند تا برای نجات از مظالم اروپایی ها دسته جمعی خودکشی کنند و اهل محل ادعا می کنند ارواح آن مرده ها مدخل کوه را بسته اند و نمی گذارند که کسی وارد این فلات شود. به همین دلیل بود که ما توانستیم این زمین را به قیمت بسیار مناسب خریداری کنیم و برای خودمان زندگی مستقلی داشته باشیم.
-و هیچ شده است که خانواده مشتری هاتان از شما عارض بشوند؟
آقای بوئرس تچر رنجید و با صدای بلند گفت: عارض بشوند؟ خداوندا، برای چه عارض بشوند؟ و به کدام محکمه و دادگاه؟
خانواده مشتری های ما خیلی هم خوشحال اند که بی جارو جنجال از یک رشته سوال و جواب و کارهای بسیار پیچیده و حتی غالبا پرمشقت خلاص شده اند. نه، نه، آقا همه چیز در این جا به خوبی و خوشی و به نحو صحیح طی می شود و مشتری هامان دوستانمان هستند.... آیا میل دارید اتاقتان را ببینید؟ اتاقتان، اگر ایرادی ندارد، شماره 113 است. شما که خرافاتی نیستید؟
ژان مونیه گفت: ابدا. من با تربیت مذهبی بار آمده ام و باید اعتراف کنم که فکر خودکشی برایم سخت ناخوشایند است....
آقای بوئرس تچر گفت: ولی این جا صحبت از خودکشی نیست و نخواهد بود.
این جمله ر ابا لحنی چنان قاطع گفت که ژان مونیه دیگر اصرارنکرد. سپس خطاب به نگهبان گفت: سارکونی، آقای مونیه را به اتاق 113 راهنمایی کنید. ضمنا آقای مونیه، راجع به مبلغ سیصد دلار، لطف کنید و این را سر راه به صندوقدار هتل که دفترش بغل دفتر من است بپردازید.
دراتاق 113،که پرتو درخشان غروب آفتاب آن را روشن کرده بود آقای مونیه هرچه گشت اثری از ابزارهای کشنده نیافت.
**********
-چه ساعتی شام حاضر می شود؟
خدمتکار گفت: ساعت هشت ونیم آقا.
-آیا باید لباس مرتب بپوشم؟
-اغلب آقایان این کار را می کنند، آقا.
-بسیار خوب. من هم می کنم. بی زحمت یک کراوات سیاه ویک پیراهن سفید برایم آماده کنید.
هنگامی که از پله ها پایین رفت آقای بوئرس تچر با رفتاری مودبانه ومحترمانه به پیشبازش آمد: آقای مونیه،دنبالتان می گشتم...چون شما تنهایید فکر می کردم که شاید بی میل نباشید با یکی از مهمان های ما، خانم کربی شا، بر سر یک میز شام بنشینید.
مونیه از روی بی حوصلگی حرکتی کرد و گفت: من این جا نیامده ام که زندگی مجلسی و تشریفاتی داشته باشم... با این حال اگر ممکن است، این خانم را به من نشان دهید ولی معرفی ام نکنید.
-به چشم آقای مونیه. آن خانم جوان با پیراهن کرپ ساتن سفید که نزدیک پیانو نشسته است و مجله ای ورق می زند همان خانم کربی شاست... گمان نمی کنم صورت ظاهرش ناخوشایند باشد... بله مسلما چنین نیست. خانمی است خوش برخورد با رفتاری دلپسند باهوش و هنرمند...
مسلما خانم کربی شا زن بسیر زیبایی بود با موهای سیاه تابدار که به شکل دم اسبی تا پایین گردنش فرو می افتاد و پیشانی بلند و محکمی را آشکار می کرد. چشم هایش خوشحالت و بشاش بود. خداوندا، زنی چنین زیبا و دل آرا برای چه می خواست بمیرد؟
-آیا خانم کربی شا هم...؟ یعنی این خانم هم با همان خصوصیت من، همان دلایل من، مهمان شماست؟
آقای بوئرس تچر گفت: بله و با لحنی که معنای سنگینی به این کلمه می بخشید تکرار کرد: البته.
-پس مرا معرفی کنید.
هنگامی که شام را که ساده ولی عالی بود و به خوبی بر سر میز آنها آورده می شد خوردند، ژان مونیه از زندگی گذشته کلارا کربی شا،دست کم از وقایع عمده زندگی او، آگاه شده بود. کلارا به مردی ثروتمند و خوش قلبی ازدواج کرده بود ولی چون او را دوست نمی داشت شش ماه پیش او را ترک کرد تا به دنبال یک نویسنده جوان فتان و لاابالی که در نیویورک با او آشنا شده بود به دیگر کشورهای اروپا برود. کلارا گمان می کرد پس از طلاق گرفتن از شوهرش با این پسر ازدواج خواهد کرد، اما به مجرد بازگشت به انگلیس، آن مرد لاابالی بر آن شد تا هرچه زودتر کلارا را از سرخود باز کند. کلارا که از خشونت او متعجب و دل شکسته شده بود سعی کرد تا به او بفهماند که چه چیزهایی برای خاطر او از دست داده و در چه موقعیت رنجباری قرار گرفته است. اما آن پسر خنده بسیار کرد و گفته بود: «کلارا شما زنی هستید متعلق به گذشته. اگر می دانستم که این همه وابسته به تربیت و آداب دوران ویکتوریا هستید شما را پیش همان شوهر و بچه هاتان می گذاشتم.... عزیزم، حالا هم باید پیش همان ها برگردید. شما برای این ساخته شده اید که زندگی عاقلانه ای درپیش بگیرید و بچه های فراوان بار بیاورید» آن گاه کلارا به آخرین امید خود دل بسته بود امید اینکه شوهرش نورمان کربی شا را بازبیابد و او را برسر مهر آورد. مطمئن بود که اگر او را درجایی تنها می یافت، می توانست با او آشتی کند. اما خانواده و شرکای نرومان او را در حلقه خود گرفته بودند و به او فشار می آوردند و با کلارا خصومت می ورزیدند. نرومان سرسختی کرد و او را از خود راند. کلارا پس از چند بار کوشش خفت بار و بی نتیجه سرانجام یک روز صبح نامه پالاس هتل تاناتوس به دستش رسید و فهمید که این تنها راه چاره فوری و آسان مشکل دردناکش است.ژ ان مونیه پرسید: شما از مرگ نمی ترسید؟
-چرا، البته می ترسم، ولی نه به اندازه زندگی.
-جواب قشنگی دادی.
کلارا گفت: من نخواستم کلام قشنگ بگویم. حالا شما به من بگویید که چرا این جا هستید.
کلارا همین که از ماجرای زندگی مونیه آگاه شد شروع به سرزنش او کرد: باورکردنی نیست! چطور ممکن است؟ شما می خواهید بمیرید چون قیمت سهامتان پایین آمده است؟ نمی بینید که اگر جرئت زندگی کردن داشته باشید یک سال دیگر، دوسال دیگر، منتها چهار سال دیگر، همه این ها را فراموش خواهید کرد و چه بسا ضررهاتان هم جبران خواهد شد؟....
-ضررهای من فقط بهانه است اگر دلیل برای زنده ماندن داشتم اینها اصلا مهم نبود ولی به شما گفتم که زنم هم مرا ترک کرده است...من درفرانسه هیچ خویشاوند نزدیک ندارم و با هیچ زنی دوست نیستم... وانگهی راستش را بگویم، من وطنم را بعد از یک شکست عشقی ترک کردم. حالا برای کی مبارزه کنم؟
-برای خودتان، برای کسانی که شما را دوست خواهند داشت و شما حتما با آنها آشنا خواهید شد. چون شما در شرایطی دشوار بی لیاقتی بعضی زن ها را دیده اید درباره همه زنها قضاوت نادرست نکنید.
-آیا حقیقتا خیال می کنید زن هایی باشند... مقصودم زن هایی که من بتوانم دوست شان بدارم... و شهامت این را داشته باشند که لااقل مدت چند سال، زندگی پرمذلت مرا، زندگی پرتلاطم مرا تحمل کنند؟
کلارا گفت: من مطمئنم. بله، زنهایی هستند که مبارزه را دوست دارند و زندگی توام با فقر برایشان جاذبه شورانگیزی دارد....مثلا خود من....
-شما؟
- نه همین طور مثل زدم.
سخن خود را قطع کرد، لحظه ای مردد ماند، سپس گفت: گمانم باید بروم به سرسرا... ما تنها کسانی هستیم که هنوز سرمیز شام نشسته ایم و سر خدمتکار با نومیدی دوروبرمان می گردد.
مونیه درحالی که شنل پوست قاقم کلارا را بر روی دوش او می انداخت گفت: شما فکر نمی کنید که... همین امشب..؟
کلارا گفت: نه مسلما. شما تازه رسیده اید.
- و شما؟
- من دو روز است که این جا هستم.
هنگامی که از یکدیگر جدا می شدند قرار گذاشتند که فردا صبح با هم در کوهستان گردشی کنند.
*****************
آفتاب صبحگاهی ایوان واتاق را در نور و گرمای ملایم خود غرق می کرد. ژان مونیه که تازه از زیر دوش آب سرد درآمده بود شگفت زده دریافت که با خود می اندیشد: «زندگی چه شیرین است!»سپس اندیشید که فقط چند دلار و چند روز دیگر برایش باقی مانده است. آهی کشید و گفت: ساعت ده است. کلارا منتظرم است.
به سرعت لباس پوشید و در کت وشلوار کتانی سفید خود احساس سبکی کرد. هنگامی که نزدیک میدان بازی تنیس به کنار کلارا رسید دید که کلارا نیز لباس سفید به تن دارد و با آن دو دختر اتریشی مشغول قدم زدن است. دو دختر جوان با دیدن مونیه به سرعت از آن جا دور شدند. مونیه پرسید: ترساندمشان؟
-از شما خجالت می کشند... زندگیشان را برایم شرح می دادند.
-اگر جالب است برای من هم بگویید..دیشب توانستید کمی بخوابید؟
-بله، خیلی هم خوب خوابیدم. گمانم این آقای بوئرس تچر هیبت آور در نوشابه ما داروی خواب آور می ریزد.
مونیه گفت: گمان نمی کنم. من هم به خواب عمیقی فرو رفتم، ولی خوابم طبیعی بود و امروز صبح حس می کنم که کاملا سرحالم.
وپس از لحظه ای به سخن خود افزود: و کاملا سرخوش.
کلارا لبخند زنان به او نگریست و چیزی نگفت. مونیه گفت: از این جاده برویم و ماجرای آن دو دختر را برایم نقل کنید. شما شهرزاد من هستید.
-ولی شب های ما هزار و یک شب طول نخواهد کشید.
-افسوس!.....گفتید شب های ما...؟
کلارا سخن او را قطع کرد: این دخترها دو خواهر دو قلو هستند و با هم بزرگ شده اند، ولی در وین و بعد در بوداپست، و هیچ دوست صمیمی غیر از خودشان نداشته اند. در هجده سالگی با یک مرد مجار از خانواده اشراف قدیم که موسیقیدان و نوازنده و بسیار زیباست آشنا می شوند و هر دو، در همان روز، دیوانه وار به او دل می بندند. بعد از چند ماه، آن جوان یکی از دو خواهر را می پسندد و از او خواستگاری می کند. خواهر دیگر از فرط نومیدی خود را در رودخانه می اندازد تا خودکشی کند ولی موفق نمی شود. آن وقت خواهر دیگر تصمیم می گیرد که از ازدواج با کنت چشم بپوشد ونقشه می کشند که با هم بمیرند....دراین وقت است که مثل من مثل شما، نامه هتل تاناتوس به دستشان می رسد.
ژان مونیه گفت: دیوانگی است! آنها جوان و دلربا هستند چرا در امریکا نمی مانند تا مردهای دیگری آن ها را دوست بدارند؟ فقط چند هفته صبر و حوصله می خواهد.
کلارا با لحن افسرده ای گفت: به علت همین نداشتن صبر و حوصله است که ما همه این جا هستیم. ولی هرکدام از ما برای دیگران عاقلانه فکر می کند. کیست آن حکیمی که میگوید: همه آن قدر دل و جرئت دارند که دردهای دیگران را تحمل کنند؟
درسراسر آن روز ساکنان هتل تاناتوس یک زن و مرد سفید پوش را می دیدند که در خیابان های پارک و بر دامن تپه ها و در کنار دره قدم می زنند. هر دو با شور وهیجان مشغول گفت وگو بودند. هنگام غروب آفتاب، آنها به سوی هتل باز گشتند و باغبان مکزیکی که آنها را دست دردست هم دید سربرگرداند.
**********
پس از صرف شام، تا نزدیک نیمه شب درآن سالن کوچک خلوت، ژان مونیه درکنار کلارا کربی شا نشسته بود و سخن هایی می گفت که ظاهرا در دل زن جوان موثر می افتاد. سپس قبل از رفتن به اتاق خود سراغ آقای بوئرس تچر را گرفت و رئیس هتل را در اتاق کارش، در برابر دفتر بزرگ گشوده ای نشسته دید. آقای بوئرس تچر حاصل جمع ارقام را بررسی می کرد و گاه گاه با قلم قرمز روی یکی از سطرها خط می کشید.
- سلام آقای مونیه! چه فرمایشی داشتید؟ آیا از دست من خدمتی برمی آید؟
- - بله، آقای بوئرس تچر.... لااقل امیدوارم. آنچه می خواهم بگویم باعث تعجب شما خواهد شد. یک تصمیم ناگهانی... خوب، رسم زندگی همین است، خلاصه، آمده ام به شما بگویم که تصمیم من عوض شده است دیگر نمی خواهم بمیرم.
آقای بوئرس تچر حیرت زده سرش را بلند کرد: جدی می گویید،آ قای مونیه؟
مرد فرانسوی گفت: می دانم که درنظر شما آدم غیر منطقی جلوه خواهم کرد ولی اگر اوضاع و احوال تازه ای پیش بیاید آیا طبیعی نیست که تصمیم های ما هم تغییر بکند؟ یک هفته پیش که نامه شما به من رسید، خودم را ناامید و تک و تنها دردنیا حس می کردم. و باور نداشتم که مبارزه در این جهان دیگر فایده ای داشته باشد. امروز همه چیز تغییر کرده است... واین همه مرهون شماست، آقای بوئرس تچر.
-مرهون من، آقای مونیه؟
-بله، چون خانمی که مرا به سرمیز او بردید این معجزه را کرده است. خانم کربی شا زن جذابی است، آقای بوئرس تچر.
-من که به شما گفته بودم، آقای مونیه.
-جذاب و شجاع. وقتی که از زندگی فقیرانه من باخبر شد قبول کرد که شریک این زندگی شود. لابد تعجب می کنید؟
-ابدا. ما این جا به دیدن این اتفاقات ناگهانی عادت داریم. من از شنیدن این خبر خوشحالم و به شما تبریک می گویم. آقای مونیه، شما جوانید، خیلی جوان.
-پس اگر ایرادی ندارید، فردا من و خانم کربی شا از این جا می رویم.
-بنابراین خانم کربی شا هم مثل شما صرف نظر می کند از..؟
- بله البته. به علاوه خودش هم تا چند دقیقه دیگر این را به شما خواهد گفت. فقط یک موضوع کوچک باقی می ماند که نمی دانم چطور مطرح کنم... آن سیصد دلاری است که به شما پرداختم و تقریبا کل دارایی من بود آیا برای همیشه به حساب هتل تاناتوس منظور می شود یا لااقل قسمتی از آن قابل برگشت است تا من بتوانم بلیت سفرمان را تهیه کنم؟
-ما آدم های درستکاری هستیم آقای مونیه. ما هرگز بابت خدماتی که عملا انجام نداده ایم پولی نمی گیریم. فردا صبح اول وقت صندوق هتل به حساب شما از قرار روزی بیست دلار بابت پانسیون و خدمات رسیدگی می کند و مابقی را به شما برمی گرداند.
-شما بسیار شریف و بزرگوارهستید! آقای بوئرس تچر، نمی دانید چقدر نسبت به شما احساس قدردانی می کنم! خوشبختی دوباره... زندگی تازه.....
آقای بوئرس تچر گفت: درخدمتم آقای مونیه.
به دنبال ژان مونیه که از اتاق بیرون می رفت و دور می شد نگریست. سپس با انگشت دگمه زنگ را فشار داد و به خدمتکار گفت: آقای سارکونی را بفرستید پیش من.
چند دقیقه بعد نگهبان وارد شد: مرا خواسته بودید آقای رئیس؟
- بله. سارکونی همین امشب گاز را وارد اتاق 113 بکنید.... حدود ساعت دو بعد از نیمه شب.
- آیا قبلا باید گاز خواب آور را هم وارد کنم؟
- گمان نمی کنم که لازم باشد... او خواب بسیار خوشی می کند... برای امشب همین کافی است، سارکونی. همان طور که قرار بود فردا شب نوبت دو دختر اتاق 17 است.
وقتی که نگهبان بیرون می رفت، خانم کربی شا در آستانه اتاق پدیدار شد. آقای بوئرس تچر گفت: بیا تو. داشتم دنبالت می فرستادم. مهمانت آمد و خبر رفتنش را به من داد.
زن گفت: گمانم لایق مشتلق باشم. کار خوب و کاملی انجام دادم.
-و خیلی هم سریع.... این را به حساب می آورم.
- پس برای همین امشب است؟
-برای همین امشب است.
زن گفت: طفلک! خیلی مهربان بود و خیلی هم احساساتی...
آقای بوئرس تچر گفت: همه شان احساساتی اند.
زن گفت: ولی توهم خیلی بی رحمی. درست درلحظه ای که دوباره به زندگی دل می بندند سر به نیستشان می کنی.
-گفتی بی رحم؟ اتفاقا رحم و مروت ما در انتخاب همین لحظه است که آشکار می شود. این مرد دغدغه مذهبی داشت که من آن را رفع کردم.
نگاهی به دفتر خود کرد و گفت: فردا نوبت استراحت است. ولی پس فردا تازه واردی برای تو هست. او هم بانکدار است منتها این بار سوئدی است. این یکی خیلی هم جوان نیست.
زن که در رویای خود سیر می کرد: از این پسر فرانسوی خوشم آمده بود.
مدیر با لحن تندی گفت: شغل که به میل و اختیار نیست. بیا بگیر، این هم ده دلار دستمزد، به اضافه ده دلار پاداش.
کلارا کربی شا گفت: متشکرم.
و چون اسکناس ها را درکیف دستی خود می گذاشت آهی کشید.
همین که او رفت، آقای بوئرس تچر قلم خود را برداشت و با دقت به کمک یک خط کش فلزی، بر روی یکی از نام های دفترش خط قرمز کشید.

​

 

پاسخ : مجموعه داستان های زیبا و کمیاب

«سعادت نامه» داستان زيبايي از غلامحسين ساعدي



​

خانه روبروی رود خانه بود. پل چوبی ساده و کوچکی دو طرف رود را به هم وصل می کرد. آن طرف رودخانه جنگل تاریک و ناشناسی بود و از ایوان خانه مانند دریای پهناور و سبز رنگی در تلاطم دائمی دیده می شد. هر روز، دمدمه های غروب، پیر مرد می آمد و در صندلی راحتی روی ایوان می نشست و پیپ بزرگش را روشن می کرد و چشم به جنگل می دوخت. زن جوانش، پشت به او، توی اتاق، جلو چرخ خیاطی می نشست و با خود مشغول می شد، گاهی دوخت ودوز می کرد و گاهی در خود فرو می رفت. زن، عصرها، از تماشای جنگل می ترسید و از پنجره کوچک عقبی، دشت را تماشا می کرد و پیر مرد فکر می کرد که زنش مشغول خیاطی و کارهای خانه است، به این جهت راحتش می گذاشت و گاه گاهی با صدای بلند زنش را صدا می کرد: "چیز جان، این صدا رو می شنوی؟ صدای این پرنده رو می گم، چه جوریه خدایا، خیلی عجیبه مگه نه؟"
و هر وقت که زن از حرف های تکراری پیرمرد خسته می شد، روی گرامافون صفحه ای می گذاشت و اتاق را از موسیقی پر می کرد. اما صبح ها که پیرمرد برای سرکشی املاک و مستغلاتش می رفت، زن جوان می آمد و روی ایوان می ایستاد و ساعت ها محو تماشای جنگل می شد و به صداهای غریب و ناآشنا گوش می داد. صبح ها، روشنایی مبهم و خفه ای از قلب جنگل بلند می شد و آفتاب دیگری از میان شاخ و برگ ها، بفهمی نفهمی خودی نشان می داد و خنده ناشناس و امید بخشی مژده طلوع دوباره را به گوش ساکنان جنگل می رساند. زن در غیاب شوهر از تماشای جنگل نمی هراسید. به این ترتیب بود که زندگی زن و شوهر، جدا از هم، در آرامش کامل می گذشت. پیرمرد خوش زبان و خنده رو و کم حرف و زنده دل بود. همیشه قبل از طلوع آفتاب از خواب برمی خاست، خوشبخت و راضی توی خانه این طرف و آن طرف می دوید، سماور را آتش می کرد، میز صبحانه را می چید، شیر را جوش می آورد، پرده های هر دو پنجره روبرو را کنار می زد، منتظر می نشست و وقتی آفتاب نوک درختان جنگل را رنگ طلایی می زد، به طرف تختخواب می رفت و خم می شد و زن جوانش را صدا می کرد: "خانوم کوچولو، کوچولوی من، کوچولو جان من، پاشو دیگه، پرنده ها بیدار شده ن، آفتاب بیدار شده، تو نمی خوای بیدار بشی؟"
زن چشم باز می کرد و شانه های خود را می مالید و تا وقتی پیرمرد از خانه بیرون نمی رفت، طاق باز سقف اتاق را تماشا می کرد و بعد بلند می شد و می نشست و بازوان جوانش را دست می کشید و به فکر می رفت. ظهر که پیرمرد خسته و کوفته از سرکشی املاک و مستغلات به خانه برمی گشت، دو نفری غذا می خوردند و بعد جلوی پنجره ای که رو به دشت باز می شد، می نشستند، پیرمرد حرف های خنده دار برایش می زد و از گذشته ها می گفت و هر وقت حس می کرد که زنش بی حوصله و کسل شده، به ایوان می رفت و مشغول تماشای جنگل می شد و او را تنها می گذاشت.
با وجود این، تا آنجا که می توانست ناز زن جوانش را می کشید و می خواست رفتار جوانترها را داشته باشد که نمی توانست؛ همیشه در خلوت، از این که عمری نکرده این چنین پیر و فرسوده شده، غصه می خورد و فکر بیوه جوانش را می کرد که بعد از او مردان جوان و خوش قیافه به سراغش خواهند آمد و او به همه شان روی خوش نشان خواهد داد و زندگی تازه ای را شروع خواهد کرد.
این بود که هر روز چند بار خطاب به جنگل می گفت: "به من کمک کنید به این زودی ها از بین نروم و آن قدر عمر کنم که زنم هم مثل من پیر و شکسته شود، آن وقت به بدترین مرگ ها راضی هستم."
و هر وقت دعایش تمام می شد صدای جانوری را از دل جنگل می شنید که می خندید و می گفت: "آمین یا رب العالمین."
زن جوان، تنها، خسته، عصبانی، ساکت و آرام بود. قربان صدقه های پیرمرد دردش را دوا نمی کرد. ناتوانی شوهرش او را مریض کرده بود؛ هر وقت که پشت به شوهر و رو به دشت می نشست، فکر روزی را می کرد که نعش کشی از افق پیدا شده، به دنبالش چند ماشین پر از اقوام و آشناها و مردان جوانی که با سینه های پهن و کراوات سیاه، سر می جنبانند و به او که در لباس سیاه مثل گل شمعدانی شعله ور است لبخند تسلی بخش می زنند، بعد آهی سینه اش را می شکافت: "خدایا!"
سکوت خانه و سکوت جنگل، این انتظار را بیشتر دامن می زد. بیچاره پیرمرد نمی دانست که در دل زنش چه ها می گذرد. عاقبت برای رهایی از تنهایی دیرگذر و به اصرار زن جوان، پیرمرد راضی شد که طبقه پایین خانه را در اختیار مستاجری بگذارد. این بود که روزی از روزها، مباشر پیرمرد با مرد خندان و چهار شانه ای که کراوات سیاهی زده بود به خانه آمد. وقتی زنگ در را زدند، زن و شوهر از پنجره بالا خم شدند و نگاه کردند. زن با خوشحالی گفت: "آه، مستاجر."
لبخندی صورتش را باز کرد و پیرمرد برگشت و او را نگاه کرد. زن برای این که خوشحالیش را پنهان کند، حالت بی اعتنایی به خود گرفت. اما پیر مرد لبخند او را دیده بود، هر چند که به روی خود نیاورد و چیزی نگفت، اما همان شب برای اولین بار کتابی به دست گرفت که در آن از مکر زنان سخن ها رفته بود.
2
مستاجر با این که ماموریتی در آن حوالی داشت، ولی روزها بیشتر از دو ساعت بیرون نمی رفت و بقیه وقت خود را در خانه می گذراند، پنجره بزرگ اتاقش را می گشود، بی آنکه توجهی به انبوهی خلوت دشت، بکند، سوت می زد و ریش می تراشید، لخت می شد و توی اتاق ورزش می کرد. پیرمرد هر وقت به خانه می آمد، ابتدا سر و صدای مرد جوان را می شنید و بعد به طبقه بالا می رفت، زنش را می دید که خوشحال و راضی مشغول طباخی است. از وقتی مستاجر آمده بود، غذاها رنگ و طعم دیگری پیدا کرده بود. عصرها مرد جوان برای شکار پروانه به صحرا می رفت و وقتی از زیر پنجره آن ها رد می شد، تور شکارش را از روی شانه برمی داشت و با احترام به آقا و خانم صاحب خانه سلام می کرد. پیر مرد نیم خیز می شد و جواب سلام را می داد و برای اینکه دلخوری خود را پنهان بکند، لبخندی هم بر لب می آورد. با این وجود نمی توانست خود را از دست اضطراب و آشفتگی رها کند.
شبی از شب ها، مرد جوان سوت زنان پله ها را بالا آمد، چند لحظه پشت در ایستاد و بعد آهسته به در زد. زن و شوهر بلند شدند و نزدیک در رفتند، چند ثانیه همدیگر را نگاه کردند. پیر مرد در را باز کرد مرد جوان اجازه خواست و وارد شد و زن و شوهر را برای شام به اتاقش دعوت کرد. این دعوت چنان ناگهانی بود که پیرمرد نتوانست جواب رد بدهد. مرد جوان برای آن ها پرنده غریبی شکار کرده بود و شراب معطری روی میز گذاشته بود. بعد از شام نشستند و از خیلی چیزها صحبت کردند. از زندگی در شهرهای بزرگ و کوچک، از ماموریت ها و سرگذشت های خصوصی خود چیزها گفتند. زن جوان با صدای بلند می خندید و پیرمرد می دانست این خنده ها هیچ علت واضحی ندارند، چند بار سعی کرد از اسرار جنگل و حیوانات عجیب و غریبش صحبت کند، اما مرد مستاجر و زن جوان رغبت چندانی به این حرف ها نشان ندادند، مرد جوان پروانه هایش را نشان آن ها داد که بی جان روی مخمل سفید پشت ویترین بال گشوده بودند و آلبوم گیاهان خشک شده اش را که پیرمرد هیچ علاقه ای به این قبیل چیزها حس نکرده بود. زن جوان از دیدن پروانه های رنگین، مضطرب و ذوق زده شد. مرد جوان مدت ها درباره پروانه های خوشحال شب و پروانه های غمگین روز برای زن جوان صحبت کرد.
چند شب بعد نوبت پیرمرد بود که مرد جوان را به شام دعوت کند. مرد جوان آفتاب نرفته پله ها را بالا آمد، پیر مرد روبروی مرد جوان نشست. آن دو از شهرهای بزرگ و کوچک، از ماموریت ها و از سرگذشت های خصوصی خود چیزها گفتند، پیرمرد دچار دلهره بود و با مغز آشفته چند بار بلند شد و به ایوان رفت و رو به جنگل دعا کرد: "خداوندا، خودت حفظ فرما."
زن از آشپزخانه بیرون آمد و طرف دیگر میز نشست و با مرد جوان مشغول صحبت شد. پیرمرد شنید که مرد مستاجر از گذشته و تحصیلات زنش می پرسد و زن می گوید که چگونه فک و فامیلش نگذاشتند ادامه تحصیل بدهد و پیش از آن که عقلش برسد شوهرش دادند. مرد جوان گفت: "دیر نشده، می تونین دوباره ادامه بدین و درس بخونین."
زن آه کشید و پیرمرد حدس زد که مرد جوان لبخند می زند. جنگل، ساکت و تاریک بود و پیرمرد تا آن روز ندیده بود که کسی از روی پل رد شود، همیشه فکر می کرد که این پل به چه درد می خورد. اما آن شب با خود گفت: "پل بیهوده نیست، دستی آن را ساخته، و برای منظوری ساخته، برای کسی ساخته که تا نیامده و از آن جا رد نشده، پل بر جای خواهد ماند و آن عابر منتظر اوست چه کسی می تواند باشد؟" برگشت و توی اتاق آمد. زن خود را جمع و جور کرد و قیافه بی اعتنایی گرفت. مرد جوان به ناخن هایش خیره شد. پیرمرد گفت: "هوای جنگل سخت مر طوب و سرد شده و هنوز پل ..."
زن جوان و مستاجر برگشتند و از پنجره دیگر دشت را نگاه کردند، ماشینی از جاده رد می شد و چراغ عقبی آن گاه پیدا و گاهی ناپیدا می شد. شام را که کباب ماهی بود خوردند و پیرمرد با این که ماهی را زیاد دوست داشت، اشتهای چندانی نشان نداد، تنها پیاله ای ماست را با قاشق سر کشید. مرد مستاجر، بعد از شام دسته ای ورق بیرون آورد و روی میز ریخت و پیشنهاد بازی کرد. پیرمرد گفت: "دیر وقته، این وقت شب که نمی شه بازی کرد."
مرد جوان ورق ها را جمع کرد و گفت: "بی موقع پیشنهاد کردم، بماند برای شب های بعد."
زن با حرکت سر موافقت کرد، پبرمرد مضطرب شد و چیزی روی سینه اش سنگینی کرد. شب های بعد؟ مگر تمام نشده؟ با حال آشفته، دوباره روی ایوان رفت و به تماشای جنگل ایستاد که باد کرده، مانند دیواری بالا رفته بود.
آهسته با خود گفت: "از دست این گرگ ها کجا می شه رفت؟ چه کار می شه کرد؟"
بعد پیپش را که تازه روشن کرده بود به جاده خالی کرد و ذرات آتش گرفته توتون را، مانند پولک های طلایی روی زمین پاشید. پیرمرد در روشنایی رقیق کنار رودخانه، جانوری را دید که شبیه پرنده بزرگی بود و پاهای بلندی د اشت، اما پر به تنش نبود و لخت بود. پرنده ایستاده بود و او را نگاه می کرد، چند لجظه بعد در حالی که سرش را آرام تکان می داد به طرف رودخانه رفت و سوار شاخه ای شد و از رودخانه گذشت و به جنگل رفت. پیرمرد وحشت زده به اتاق برگشت و گفت: "خبر دارین چی شد؟" پرنده عجیبی زیر پنجره ایستاده بود و مرا نگاه می کرد. پاهای بلند و بدن لخت داشت، از آب رد شد و به جنگل رفت."
مرد مستاجر گفت: "لابد روباه بود."
و زن به شوهرش گفت: "گوش کن ببین چی می گم، من تصمیم گرفتم از فردا شب شروع کنم، و ایشون به من کمک می کنن."
پیرمرد سردش شد و گفت: "چی رو شروع می کنی؟"
زن گفت: "می خوام دوباره درس بخونم."
وحشتی پیرمرد را گرفت، آن شب تا صبح در رختخواب لرزید و ا این که سال ها در بی اعتقادی به عالم غیب به سر برده بود همه را خدا خدا کرد و دعا خواند.
3
درس شروع شده بود. پیرمرد نمی دانست از کجا شروع کرده اند. زن جوان همیشه کتابی روی دامن داشت و بیشتر با خیالات خود مشغول بود تا با کتاب، دیگر کمتر به موسیقی گوش می داد و غذاهای رنگین درست می کرد، پرده های روبروی جنگل را می کشید و رو به دشت می نشست، چرخ خیاطی را کنار گذاشته بود و خود را از خیلی چیزها راحت کرده بود. پیرمرد که از سر کار برمی گشت، زن بلند می شد و مهربان تر از همیشه به پیشوازش می رفت و به حرف هایش جواب می داد. اما پیرمرد دیگر مثل سابق، ناز زن جوان را نمی کشید و خود را در صندلی راحتی رها نمی کرد، همه چیز به نظرش شلوغ و آشفته و درهم بود، بعد از سال ها دوباره به طرف کتاب دعا کشیده شده بود، مثل کسی که می خواهد وارد یک غار تاریک و ناآشنایی شود، احساس می کرد که باید از عالم غیب، کمک بگیرد،، علیه او توطئه می کردند و او جز جنگل انبوه مرداب رنگ، یا پرنده برهنه که خبرهای ناآشنا برای او می آورد، پناهی نداشت. دوباره به نمازو عبادت پرداخته بود، و امیدوار بود که از این راه به تسلی خاطر برسد، چند شب فکر کرد و عاقبت تصمیم گرفت که در ساعات درس کنار آن دو بنشیند. شب ها که مرد مستاجر به اتاق آن ها می آمد، پیرمرد از تماشای جنگل چشم می پوشید و روبروی آن دو می نشست و در تمام مدت، زن با لبان ورچیده، حالت بی اعتنایی به خود می گرفت و مرد جوان ناخن هایش را تماشا می کرد. پیرمرد چشم از آن دوبرنمی داشت و مرتب در فکر و خیال بود که تا کی ادامه خواهند داد. آیا آن دو نفر آشنایی دیگری با هم ندارند و صبح ها وقتی او از خانه بیرون می رود، اتفاقی در منزل نمی افتد؟ اما زن جوان روز به روز زیباتر می شد، و مرد مستاجر هر روز لباس های تازه ای بر تن می کرد. آیا در آن حوالی غیر از آن دو نفر کس دیگری هم بود که مرد مستاجر لباس های جوراجورش رابه خاطر آن ها بپوشد؟ پیرمرد،شب ها دیر می خوابید و روزها زودتر از خواب بلند می شد و زنش را بیدار نکرده بیرون می رفت، فکر می کرد بهتر است زن در خواب باشد و مستاجر را موقعی که از خانه بیرون می رود، نبیند. اما تا پیرمرد بیرون می رفت، مرد جوان با چند شاخه گل صحرایی، آهسته پله ها را بالا می آمد و وارد اتاق خواب می شد و گل ها را روی میز می گذاشت و پاورچین پاورچین برمی گشت و وقتی در را پشت سر خود می بست زن جوان چشم هایش را باز می کرد و به گل هایی که با تکان آهسته سر داخل گلدان به او صبح به خیر می گفتند، لبخند می زد.
4
یک روز که پیرمرد دعای غریبی را از یک کتاب قدیمی خوانده بود شاخه، پرنده برهنه پیدا شد. نزدیک غروب بود و او با فانوس کوچکش سوارشاخه درختی از رودخانه گذشت و زیر ایوان آمد و به پیرمرد که روی صندلی راحتی نشسته یود و پیپ می کشید، علامت داد. پیرمرد خم شد و پرنده را شناخت و خود را به بی اعتنایی زد. پرنده با حرکت فانوس او را به پایین دعوت کرد. پیرمرد بلند شد و از اتاق گذشت، زن جوان و مرد مستاجر نگاهش کردند. زن پرسید: " کجا؟"
و پیرمرد جواب داد: "برمی گردم."
زن چهره نگران پیرمرد را نگاه کرد و مرد مستاجر احساس راحتی کرد و لبخند زد. پیرمرد پایین رفت. پرنده فانوسش را روی سنگی گذاشت و خودش روبروی پیرمرد نشست و پرسید: "چی می خواهی؟ چه کارم داری؟"
پیرمرد گفت: "کمکم بکن."
پرنده گفت: "خیلی ناراحتی؟"
پیرمرد گفت: "دارم دیوونه می شم."
پرنده گفت: "از قیافه ت معلومه که خسته و فرسوده شده ای."
پیرمرد گفت: "بله، خسته و فرسوده شده ام، شک و تردید بیچاره ام کرده."
پرنده گفت: "چرا بی تابی می کنی؟"
پیرمرد گفت: "پس چه کار کنم؟"
پرنده گفت: "مژده خوبی برایت آورده ام، از جنگل دعای تو را شنیده اند."
پیرمرد گفت: "حالا چه کار بکنم؟"
پرنده گفت: "ادامه بده، چهل شب تمام ادامه بده و تکرار کن، روز چهلم بر تو ظاهر خواهد شد."
پیرمرد گفت: "تا چهل روز؟"
پرنده گفت: "بله، تا چهل روز، تحمل بکن و امیدوار باش."
پیرمرد گفت: "از پیری رنج می برم و از مرگ می ترسم."
پرنده گفت: "ترس فایده نداره، عاقل و دوراندیش باش."
پیرمرد گفت: "من عاقل و دوراندیش بودم، اما دیگر بیمار و بیچاره ام."
پرنده گفت: "و برای همین کمکت می کنند که راحت بشوی."
پیرمرد گفت: "حرف های تو مرا خوشحال و امیدوار می کند."
پرنده گفت: "امیدوار باش، فردا شب دوباره می آیم."
از هم جدا شدند. پیرمرد پله ها را بالا رفت. زن جوان و مرد مستاجر از هم دیگر فاصله گرفتند، زن روی کتاب خم شد. اما پیرمرد بی توجه به آن ها از اتاق گذشت و به ایوان رفت و به رودخانه چشم دوخت. پرنده فانوس به دست، سوار شاخه ای بود و از رودخانه می گذشت، به آن طرف رودخانه که رسید پیرمرد دستش را بلند کرد و فریاد زد: "خداحافظ پرنده برهنه."
و پرنده جواب داد: "خداحافظ برهنه."
زن به مرد مستاجر نگاه کرد. مستاجر پرسید: "چه خبر شده؟"
زن گفت: "نمی فهمم."
اما پیرمرد صدای آن ها را نمی شنید، هوش و حواسش متوجه جنگل بود و از لحظه ای که پرنده فانوسش ر ا خاموش کرده بود، همهمه مبهمی از درون جنگل به گوش می رسید. گویی تمام جانوران جنگل، پرنده را دور کرده، سوال پیچش کرده اند. همهمه شیرینی بود. پیرمرد سرش را بین دو دست گرفت و با خود گفت: "جانوران جنگل مغز من، از این برهنه بی خبر چه می خواهید؟"
5
پیرمرد بی اعتنا به آنچه می گذشت هر شب دعا را تکرار می کرد، بی اعتنا به گل هایی که هر روز در گلدان لعابی روی میز گذاشته می شد، بی اعتنا به شیفتگی زن جوان، و بی اعتنا به پررویی مرد مستاجر، آفتاب نزده از خانه خارج می شد و خطاب به گنجشک جوانی که روی سیم تلگراف می نشست می گفت: "سلام دوست عزیز، امروز روز بیست و چهارم است، شانزده روز دیگر بر من ظاهر خواهد شد."
و گنجشک جوان پر می گشود و به طرف جنگل پرواز می کرد. پیرمرد عصرها با نشاط دیگری به خانه برمی گشت و غذا می خورد و منتظر پرنده برهنه می نشست. اما پرنده برهنه، هر شب می آمد و با حرکت فانوس پیرمرد را به پایین می کشید و او را به صحبت می گرفت تا زن جوان و مرد مستاجر بیشتر به همدیگر برسند. پرنده آن چنان شیرین و گرم صحبت می کرد که پیرمرد از مصاحبت او دل نمی کند. حتی گاهی از اوقات ساعت ها در پای صحبت هم می نشستند بی آن که گذشت زمان را متوجه شوند. پرنده صمیمی ترین و مرموزترین موجود روی زمین بود.
پرنده می پرسید: "تو از این که آن دو در بالا پیش هم نشسته اند ناراحتی؟"
پیرمرد می گفت: "البته که ناراحتم."
پرنده می گفت: "چرا ناراحتی؟"
پیرمرد می گفت:" برای این که اگر بفهمم غیر از درس، مساله دیگری هم بین آن ها مطرح است، توهین بزرگی برمن شده است."
پرنده می گفت: "تو خودت در تمام عمر از این توهین ها نکرده ای؟"
پیرمرد فکر می کرد و می گفت: "نه."
پر نده می گفت: "حقیقت را بگو، در جنگل همه چیز را می دانند."
پیرمرد مجبور می شد و می گفت: "چرا... یک بار..."
پرنده می گفت: "تعریف کن ببینم..."
پیرمرد می گفت: "آن وقت ها که جوان بودم در همسایگی ما پیرمرد فرتوت و بیچاره ای بود که زن جوانی داشت..."
پرنده می خندید و می گفت: "بعدش معلومه... بسیار خب. دیشب دعای چندم را خواندی؟"
پیرمرد می گفت: "دعای سی و سوم را."
پرنده می خندید و می گفت: "چیزی نمانده... هفت روز دیگر، هفت روز دیگر بر تو ظاهر خواهد شد." و در آن لحظه که آن دو روبروی پل با هم قدم می زدند و صحبت می کردند، مستاجر دست های زن جوان را می گر فت و با اصرار می پرسید: "از زندگی با این پیرمرد خسته نمی شی؟"
زن جواب می داد: "چار ه ندارم، چه کار بکنم."
مرد می گفت: "چرا ولش نمی کنی؟"
زن می گفت: "گناه داره، دلم به حالش می سوزه."
مر د می گفت: "دلت به حال خودت بسوزه، به حال این همه خوشگلی بسوزه که بی جهت تلف می کنی."
زن می گفت: "قسمت چنین بوده."
مرد می گفت: "بهم بزن، راه دیگه ای پیدا کن."
زن می گفت: "می ترسم."
مرد می گفت: "از چی می ترسی؟ وقتی همه دنیا می توانند تو را دوست داشته باشند، وقتی من همیشه در فکر تو هستم..."
پیرمرد از پرنده خداحافظی می کرد و روی پله ها پیپش را روشن می کرد و وارد اتاق می شد. زن و مرد از یکدیگر فاصله می گرفتند.
پیرمر می گفت: "اوضاع در چه حاله؟ پیشرفت داره؟"
مرد مستاجر با پررویی می گفت: "عالیه."
6
غروب روز چهلم، پیرمرد سخت مضطرب و نگران روی ایوان خانه نشسته بود، زن جوان و مستاجر متوجه بی قراری او بودند. پیرمرد هی بلند می شد و جلو می رفت و دست هایش را روی نرده ایوان می گذاشت، به جنگل، به پل، به رودخانه خیره می شد و دوباره برمی گشت و روی صندلی می افتاد. زن و مرد جوان زیر میز، پای همدیگر را فشار می دادند و با حرکات چشم و ابرو به هم اشاره می کردند. پیرمرد فکر می کرد که اگر او به وعده اش عمل نکند، چه پیش خواهد آمد. آن وقت صدای چرخ های نعش کشی را که از انتهای جاده نزدیک می شد، می شنید و صدای خنده زن جوان و مرد مستاجر را که با دور شدن نعش کش، کتاب ها را دور ریخته، همدیگر را در آغوش می کشند.
اما پیش از آن که هوا تاریک شود، از میان درختان سر به هم آورده جنگل، مردی که توبره گدایی به دوش و عصای بلندی به دست داشت، پیدا شد و آمد، از روی پل گذشت و زیر ایوان ایستاد. پیرمرد با ترس و لرز نزدیک شد و "او" که قد بلندی داشت دست روی سر پیرمرد گذاشت و گفت: "ای آدمیزاد بیچاره، چه مشکلی داری؟ حاجت خود را به من بگو."
پیرمرد قبای ژنده "او" را چنگ زد و گفت: "عمر دراز می خواهم."
و "او" گفت: "عمر دراز را برای چه می خواهی؟"
پیرمرد گفت:" نمی خواهم او بعد از من گرفتار این جانورها شود."
"او" گفت: "با رفتن تو که زندگی تمام نمی شود، بعد از تو هر اتفاقی بیفتد، چه تاثیری به حال تو دارد؟"
پیرمرد گفت: "با این یکی کاری نداشته باشند."
"او" گفت: "چرا؟"
پیرمرد گفت: "حسادت مرا می کشد."
و "او" خندید و گفت: "بسیار خب، حال با من بیا."
دست پیرمرد را گرفت، از روی پل رد شدند و وارد جنگل شدند. پیرمرد احساس کرد که هوای جنگل مرطوب و سرد و سنگین است، از وسط درختان می گذشتند، پیرمرد دلهره داشت و دنبال نشانه آشنایی می گشت، با ترس و لرز پرسید: "او کجاس؟"
جواب شنید: "پرنده برهنه به ماموریت دیگری رفته است."
این خبر ترس پیرمرد را بیشتر کرد، برگشت و از بین شاخه های شلوغ جنگل، خانه خود را دید که چراغ پر نور اتاق، ایوان و صندلی خالیش را روشن کرده بود، خواست برگردد ولی "او" محکم بازویش را چسبیده بود. به انبوهی غلیظ جنگل که رسیدند، مرد لاغر اندام و بلند قدی را دیدند که پشت به آنها ایستاده بود و دوچرخه بزرگی به تنه ی درختی تکیه داده بود. تا صدای پا را شنید دست دراز کرد و بازوی پیرمرد را گرفت و او را جلو گرفت و او را جلو کشید و سوار دوچرخه اش کرد و خود نیز سوار شد، در حالی که مثل باد از وسط درختان می گذشت، پیرمرد را میان بازوان بلندش می فشرد. پیرمرد جرات نمی کرد که برگردد و صورت دوچرخه سوار را نگاه کند، نفس های سرد و تند دوچرخه سوار که پشت گردنش می خورد، او را بی حال و بی حرکت می کرد. پیرمرد چند بار ناله کرد، و از دوچرخه سوار پرسید: "کجا میریم؟".
اما دوچرخه سوار که گویی غیر از دم سرد چیزی در سینه نداشت، جوابی نداد. ساعتی از شب می گذشت و جنگل داشت با نور ملایمی روشن می شد. پیرمرد حرکت حشرات شبانه را روی برگ ها و ساقه ها می دید، شب بزرگی بود، و آن ها مثل باد می رفتند، پیرمرد که دیگر رمقی در تن نداشت، با التماس پرسید: "تو رو بخدا، منو کجا می بری؟"
دوچرخه سوار با صدایی که گویی از شیپور مسی بیرون می آید گفت: "اونجا". و با انگشت بسیار درازش مرداب عمیقی را که در چند قدمی ظاهر شده بود، نشان داد.
7
زن و مرد جوان ساعت ها بعد متوجه غیبت پیرمرد شدند و روی ایوان آمدند، مرد گدایی را دیدند که روی پل نشسته بود و چیز می خورد. زن جوان او را صدا کرد و پرسید: "پیرمردی را اینطرفا ندیدی؟"
گدا گفت: "چرا، او به یک مسافرت طولانی رفت"
زن دلواپس شد و پرسید: "مسافرت؟، چه مسافرتی؟"
گدا گفت: "دلشوره او را نداشته باشید. به این زودی ها بر نمی گردد"
زن مضطرب شد اما وقتی بازوان مرد جوان دور بدنش حلقه شد آرامش تازه ای در خود دید و وقتی که پرنده ی پرهنه سوار شاخه ی درختی به طرف پل نزدیک می شد، مرد مستاجر، زن جوان را به داخل اتاق برد، زن خود را میان بازوان مرد مستاجرد رها کرد و توی آلبوم صفحه رقصی انتخاب کرد و روی صفحه گردان گراموفون گذاشت، بعد از مدت ها، دوباره اتاق از موسیقی پر شد.

 

پاسخ : مجموعه داستان های زیبا و کمیاب

«هاكلبري فين» از كجا پيدايش شد؟
مارك تواین؛ پدر ماجراجویان داستان های آمریكایی​

شریان داستان های مشهوری مثل هاكلبری فین و تام سایر رودخانه می سی سی پی است؛ درازترین رود آمریكا كه از بخش های وسیعی از این كشور و ازجمله زادگاه پسری عبور می كند كه عاشق تماشای عبور قایق های بزرگ بر این رودخانه است. صدای ناخداها و ملوان ها وقتی از نقاط كم عمق رودخانه عبور می كنند و برای هشدار دادن عبارت «مارك تواین» را به صورت یك قرارداد به زبان می آورند، برای «ساموئل» آنقدر جادویی بود كه وقتی بزرگ شد و اولین كتابش را نوشت، انعكاس این صدا در جانش موجب شد تا از این اسم به عنوان اسم مستعارش برای نویسندگی استفاده كند. مارك تواین از اینجا متولد شد.
«ساموئل لانگهورن كلمنس» كه درست یك قرن پیش درگذشت، هنوز آنقدر برای مردم جهان زنده است كه در تمام طول سال 2010، در گوشه و كنار جهان مراسم مختلفی به یاد او برپا شد. چون او واقعا در همه این 100 سالی كه نبوده با آثارش در كنار مردم زندگی كرده است: كارتون ژاپنی تام سایر را تقریبا همه بچه های دنیا دیده اند و سریال های مختلفی كه از ماجراجویی های او با هكلبری فین و بكی تاچر ساخته شده، نسل های مختلفی را در این 100 سال سرگرم كرده است. این قصه های كلاسیك هنوز آنقدر جذابند كه در كشور ما از دهه 30 تاكنون دارند ترجمه می شوند و چهره های بزرگی مثل محمد قاضی، نجف دریابندری و ابراهیم گلستان به ترجمه این آثار پرداخته اند. هالیوود هم هنوز دارد نسخه های جدیدی از شاهزاده و گدا و تام سایر را روانه پرده های سینما می كند.
مارك تواین مثل بسیاری از نویسندگان از همه آنچه در زندگی تجربه كرده بود برای نوشتن داستان هایش كمك گرفت، اما مهم این است كه او واقعا خود تام سایر است، نه دوست تام. او كه بچه یك خانواده پرجمعیت با 6 خواهر و برادر بود از زمانی كه 1 ساله بود و پدرش را از دست داد، وارد اجتماع شد و مثل اولیور توییست انگلیسی ها، زندگی در شرایط سخت را تجربه كرد؛ از كار در چاپخانه گرفته، تا ملوانی روی همان قایق های بزرگ چوبی و كندن زمین های سخت برای پیدا كردن طلا.
او خیلی زود با سفر آشنا و همراه خانواده راهی شهرهای بزرگی چون نیویورك شد و سرانجام از روزنامه سر درآورد. او كه در 22 سالگی گواهینامه قایقرانی گرفته بود و همه افتخارش این بود كه با ابهت عبارت «مارك تواین» را بیان كند، در 26 سالگی یك خبرنگار بود و 2 سال بعد هم اولین سفرنامه طنزآمیزش را با اسم مارك تواین امضا كرد.
در این مدت او خیلی كارها كرد و خیلی چیزها دید، نه تنها سفری طول و دراز در آمریكا انجام داد، بلكه راهی كشورهای دیگر هم شده بود و فرانسه و ایتالیا را هم دیده بود.
اولین اثر داستانی مارك تواین «شاهزاده و گدا» در سال 1882 منتشر شد. او در این اثر به یك بررسی تاریخی دست زده و جایگاه فقیر و غنی را بررسی كرده است، اما پیش از این او سال ها مشغول نوشتن بود و با نوشتن سفرنامه هایش در دل مردم كشورش جا باز كرده بود. آنچه برای مردم جالب بود، داستان های عجیبی بود كه او از این سفرها با خود می آورد و آنها را با لحنی طنز و بازیگوشانه بیان می كرد.
در حقیقت او با كتابی به نام «وزغ جهنده معروف منطقه كالاوارس» در دهه 60 معروف شد و این داستانی بود قدیمی كه تواین سبك بیانش را عوض كرد و آن را به زبان روز روایت كرد. پس از آن او یك دهه بعد را به گشت و گذار و سفر پرداخت. «بی گناهان در كشتی» و «سخت گذرانی» دو اثر سفرنامه ای او و حاصل این مشاهدات است. با این حال او در این دو كتاب به عنوان یك ناظر بی طرف ظاهر نشده بلكه به بررسی و نقد دنیای معاصرش پرداخته است. مارك تواین زاده فقر بود، اما سال های نیمه دوم قرن نوزدهم، همه اختراعات و اكتشافات داشت پشت سرهم ره می داد و چهره جهان را دگرگون می كرد. در حال كه او در یكی دو دهه پیش شیفته قایقرانی روی می سی سی پی بود، حالا می دید كه كشتی های بخار با چه سرعتی حركت می كنند و خطوط راه آهن چطور همه جا كشیده می شود. به همین دلیل او در كتاب «سخت گذرانی» دست به انتقاد از جوامع غربی و آمریكا می زند و در كتاب «بی گناهان در كشتی» از كشورهای اروپایی و خاورمیانه انتقاد می كند.
در حقیقت اولین اثر داستانی او یعنی «شاهزاده و گدا» مقایسه همین بی عدالتی اجتماعی، اما در قرن شانزدهم در دربار ادوارد ششم پادشاه انگلستان و متعلق به دوره ای است كه قوانین خشن بودند و خرافات بر عقل چیرگی داشت و ماجراهای تام سایر كه در سال 1876 و در 40 سالگی نویسنده نوشته شد، آینه ای از این مسائل در زندگی روز آمریكایی هاست. تام یك شخصیت جسور و ماجراجوست كه می خواهد از مرزهای تثبیت شده و قدیمی یك شهر كوچك فراتر برود و نه تنها مرزهای اجتماعی كه مرزهای زبانی را هم به هم بزند. تواین برای نوشتن این كتاب از یك زبان جدید ادبی استفاده می كند: زبان ادبی رسمی را كنار می گذارد و قصه اش را به زبان محاوره و زبان مردم كوچه و خیابان می نویسد، دقیقا همان طور كه تام و هكلبری فین با هم حرف می زدند و با همین روش به قول خودش با ادیبان عصاقورت داده وارد نبرد می شود.
اما او فقط ادبیات كشور خودش را نقد نمی كند بلكه در كتاب «زندگى در ساحل رودخانه مى سى سى پى» به حمله اى تند علیه «سر والتر اسكات» دست می زند كه ادبیات انگلیس خودش را وامدار او می داند.
او این مبارزه ادبی را در داستان «هكلبرى فین» به اوج می رساند و یك انقلاب ادبی به راه می اندازد. انقلابی كه همینگوی مشهور 100 سال بعد درباره اش می گوید «تمام ادبیات نوین آمریكا از یك كتاب سرچشمه می گیرد و آن هاكلبری فین اثر مارك تواین است».
در ماجراهای هاكلبری فین كه در 1885 منتشر شد، حماسه ماجراجویان، زندگی در شهرهای نكبت بار و ابتدایی و برمبنای خشونت بیان می شود. هك نماد «بچه» در آمریكایی است كه تازه می خواهد روی پای خودش بایستد و به همین دلیل كسی برای بچه ها جایگاهی قایل نیست. فقر و بی فرهنگی بیداد می كند و پدر حتی بر پسر خودش رحم ندارد. پلیس هم در پی حفظ نظم موجود است و كسی به بی گناهی سیاه پوستی كه مثل كالا خرید و فروش می شود، فكر نمی كند...
اما خود تواین با همه این برداشت ها مخالف بود و می گفت «اشخاصی كه تلاش كنند انگیزه ای در این روایت پیدا كنند، تحت تعقیب قرار خواهند گرفت. اشخاصی كه سعی كنند یك نكته اخلاقی پیدا كنند تبعید خواهند شد و اشخاصی كه تلاش كنند یك تكه زمین پیدا كنند كشته خواهند شد».
مارك تواین از آن دست نویسندگانی است كه در دوره حیاتش به شهرت و ثروت رسید. او در سراسر آمریكا و انگلیس سفر می كرد و درباره ادبیات سخنرانی می كرد و از دانشگاه آكسفورد دكترا گرفت، اما منتقدان كشورش او را مسخره می كردند و لحن طنزآمیز او را به باد تمسخر می گرفتند و او را «آدم مضحك» می نامیدند، اما او هم به خوبی از پس آنها بر می آمد و در میهمانی ادبی كه به مناسبت جشن تولد 70 سالگی اش ترتیب داده شده بود، نویسندگان آن دوره ازجمله لانگ فلور اولیور و رالف والد و امرسون را كه در میهمانی حضور داشتند، رودرروی خودشان مسخره كرد. از همین روی نام مارك تواین به نام پرچم دار ادبیات نوین آمریكا در تاریخ ثبت شده و قهرمان سلینجر در «ناتور دشت» تام سایر قرن بیستم نام گرفته است.

تام سایر
«تام سایر» قصه یك دوره كوتاه از زندگی پسر نوجوانی به همین اسم است. تام ماجراجو، با اخلاق و باهوش است و البته یتیم. برای همین با عمه پالی زندگی می كند. همه تلاش عمه این است كه او را سربه راه كند چون تام جز بازی و ماهیگیری به چیز دیگری فكر نمی كند، اما انگار ماجرا هم دست از سر تام برنمی دارد چون یك شب او با دوستش هكلبری فین شاهد قتلی در گورستان می شود. آنها می بینند كه سرخپوستی به نام اینجون جو، دكتر را می كشد و چاقو را در دست پاتر می گذارد. با وجود این كه بچه ها قسم می خورند این راز را حفظ كنند، اما پاتر بی گناه گرفتار شده و همین موجب می شود كه تام سرانجام خودش را وادار كند تا در دادگاه شهادت بدهد. ولی فرار اینجون جو زندگی بچه ها را در خطر قرار می دهد... پسرها پس از ماجراهای فراوان سرانجام هم محل اختفای او را پیدا می كنند و هم محل پنهان كردن اموالی را كه او دزدیده بود و به این ترتیب هم قهرمان می شوند و هم پولدار.

شاهزاده و گدا
تام كنتی پسر یك خانواده گدا، در بدترین شرایط زندگی می كند، اما سعی می كند تا خواندن و نوشتن یاد بگیرد. یك روز كه تام اطراف دروازه های قصر پرسه می زند، با شاهزاده روبه رو می شود و به دعوت او وارد قصر می شود. شخصیت هر یك از این دو برای دیگری جالب است و وقتی آنها می فهمند چقدر شبیه هم هستند، به پیشنهاد شاهزاده لباس هایشان را با هم عوض می كنند. تام گدا در قصر می ماند و شاهزاده ادوارد در خیابان رها می شود. در شرایط جدید هر كدامشان مشكلات خود را دارند ادوارد با پدر وحشی تام روبه رو می شود و تام با مقررات و آداب و رسوم سخت قصر... سرانجام اشراف به این نتیجه می رسند كه شاهزاده عقلش را از دست داده است، اما ادوارد كه در میان دارو دسته اوباش و گداهای حرفه ای گیر كرده، شانس می آورد و با نجیب زاده ای به اسم «میلز» روبه رو می شود و او به ادوارد كمك می كند تا به قصر بازگردد و جانشین پدرش شود. ادوارد با رودررو شدن با زندگی سخت مردم تهیدست با خودش عهد می كند كه پادشاهی عادل شود.

ماجراهای هكلبری فین
هكلبری فین پسر مردی نالایق و آواره است، اما سرانجام خانواده ای مهربان و نیكوكار او را به فرزندی قبول می كند. اما پدرش كه به دنبال طلاهایی است كه او و تام در غار جو پیدا كرده اند، نمی گذارد او زندگی راحتی داشته باشد و او را می دزدد و به كلبه متروكی در سواحل ایلینوی می برد. هك فرار می كند و با قایقی كه پیدا كرده خودش را به جزیره ای می رساند، اما جیم یك سیاه پوست مهربان هم به همین جزیره پناه برده چون او هم فرار كرده و كارفرمایش می خواهد او را به عنوان برده بفروشد. آنها می خواهند خودشان را به ایالتی كه با برده داری مخالف باشد برسانند، اما دستگیر می شوند. هك و تام سایر دوباره همدیگر را می بینند و به كمك هم سعی می كنند تا جیم را نجات دهند. آنها تلاش زیادی برای آزادی جیم می كنند و راه های مختلفی را آزمایش می كنند. سرانجام هك به مدرسه باز می گردد و جیم هم آزادی اش را به دست می آورد و تصمیم می گیرد به میان سرخپوستان برود و با آنها زندگی كند.

​

 

پاسخ : مجموعه داستان های زیبا و کمیاب

ميان حفره هاي خالي نوشته پيمان اسماعيلي



​

یک هفته است رسیده ام. خیلی سرد است. باید عادت کنم، وگرنه همین سه چهار ماه هم سخت می گذرد. نزدیک مرز است. گفته بودم، اما فکر نمی کردم به این نزدیکی باشد. این کوه های سفید روبه رو را که رد کنی می افتی وسط کرکوک. آدم های کم حرفی هستند. گرم نمی گیرند. سرایدار بهداری فارسی بلد نیست. همان روز اول؛ سرصبح، ناغافل آمد بالای سرم. اسمش کریم است. جثه ی ریزی دارد. زبانش هم بفهمی نفهمی می گیرد. خواب بودم که دیدم یکی شانه هام را تکان می دهد. گفتم:« بله؟ چیزی می خواستی؟»
به کردی چیزهایی گفت که نفهمیدم. گفتم: «فارسی بلد نیستی؟» بعد یک دفعه غیبش زد.
شب ها کتری را پر می کنم، می گذارم روی آتش دان این بخاری ارج قدیمی. به نصیحت صلاح. همانی که از پاوه مسافر می آورد این جا و می برد.
وسایلم را که زمین گذاشت، بخاری را روشن کرد. گفت: «آب گرم هم درست کن برای خودت. نباشد یخ میِ زنی»
آب را ولرم نکرده بودم که صدای داد و هوارش را شنیدم. شسته نشسته از توالت زدم بیرون. لنگه ی در را چسبیده بود و داد می زد. یک پسر بچه ی هفت هشت ساله هم کنارش.
گفتم: «ها؟ چته؟»
پسر بچه گفت: «می گوید شما نخوابید این جا»
گفتم: «تو کی هستی؟»
دوباره کفری شد. خیلی زود عصبانی می شوند. شاید به خاطر سرما باشد. بچه گفت: «باید توی آن یکی اتاق خوابید. آن یکی»
گفتم: «پسرشی؟»
بچه گفت: «کی شما را آورده این جا؟ همین حالا بروید توی آن یکی»
گفتم: «این اتاق یا آن اتاق چه فرقی می کند؟ دوتا اتاق لخت و خالی که این حرف ها را ندارد»
سربچه را از ته تراشیده بودند. روی پوست سرش جای چند تا لک بود که فکر می کنم داع الصدف باشد. عکس می گیرم و برایت می فرستم. تو هم نظرت را بگو. به زور ردشان کردم. بچه ها گفته بودند می روم وسط سالامانکا. کی بود که اول گفت سالامانکا؟ صادق بود؟ نمی دانم این اسم ها را از کجایش در می آورد. ولی به غیر از این سرما و آدم ها، کوه هم دارد. باور نمی کنی. انگار آمده باشی اردوی تمرین برای مسابقات.
این جا کار زیادی نیست. یعنی عادت ندارند بیایند بهداری، هر مرضی هم داشته باشند، دور و بر من پیدایشان نمی شود.
صلاح می گوید: «این جوری اند این آدم ها. خوب نیستند با غریبه»
صلاح با همه شان فرق دارد. احترامش را دارند. نمی دانم چرا، ولی هوایم را دارد. هیکلی و قد بلند است. یعنی چهار تا مثل تو را حریف است. این دستار عمامه ای هم هیچ وقت از سرش نمی افتد. اگر این شلوار کلفت گشادش نبود، عین ملاها می شد. خودش می گوید: «خب ما هم یک جورهایی ملاییم.»
یک جای گلوله روی سینه اش است. قدیمی است، چند روز پیش می گفت وسط شکمش تیر می کشد. به زور راضی شد معاینه اش کنم. تا پیراهنش را زد بالا، دیدمش. نگفت کجا تیر خورده. خیلی تو دار است.
دیروز با هم رفتیم دور و بر این جا را سیاحت کنیم. هوا که خیلی سرد می شود، مردها هم می مانند توی خانه. اواخر بهار و تابستان، قاچاق می برند کرکوک. کار و بارشان همین است. همیشه هم منتظر بهارند. منتظر این که هوا خوب بشود و بروند کرکوک.
از توی روستا که بیرون می آیی، می رسی به کوه. دو دقیقه هم نمی شود. این کوه ها مثل کوه های طرف ما نیستند. همه صخره ای اند. اگر قرار نبود برگردم، می گفتم با بچه ها بیایید این جا. نمی دانم از صخره واقعی هم بلدید بکشید بالا یا نه. توی دامنه جایی را ساخته اند مثل مقبره یا یک همچین چیزی. با سنگ ساخته اند. سنگ ها را دایره ای چیده اند توی یک محوطه هفتاد هشتاد متری. عکس می گیرم، برایت می فرستم. صلاح می گوید سه نفر ارتشی خاک اند آن تو. بیشتر فامیل های صلاح کرکوک اند. به پسر عمویش گفته برایم از آن ور یک دوربین شکاری امریکایی بیاورد.
می گویند اواسط بهار هوا خوب می شود. تا آن موقع برگشته ام . دعا کن زودتر بگذرد. صورت باران را هم ببوس. مثل بوس های صادق، این جوری، آبدار.
‍‍*********
این جا اصلا زمان نمی گذرد. جان این ساعت اسقاطی در می آید تا به سه برسد. سر ساعت سه، در بهداری را می بندم و منتظر صلاح می مانم. صلاح را که یادت هست؟ چند روز پیش باهم رفتیم پشن بند. یک جایی است که تابستان ها آب بالای کوه جمع می شود توش. بعد هم سرازیر می شود پایین. توی دره. بالای صخره ها چند تا فرو رفتگی هست مثل غار. از آن جا هم مشرف می شود به گورستان سنگی. به صلاح گفتم صخره نوردی بلدم. باورش نمی شد اهل این جور چیزها باشم. تو هم باورت نمیشد. یادت هست؟
گفتم: «از همین سنگ های یخ زده می کشم بالا تا توی آن دو تا غار»
اولش خندید. فکر کرد شوخی می کنم. کمی که بالا رفتم، شروع کرد به داد زدن. بعد هم پرید بالا و مچ پایم را از زیر چسبید. گفت: «میدانی تا به حال چند نفر از این سنگ ها کشیده اند بالا و بعد افتاده اند ته دره؟ یکی اش همان سرباز معلم»
ظاهرا آدم بدبختی بوده که می خواسته از تخته سنگ بکشد بالا که یک دفعه زیر پایش خالی شده و توی دره افتاده. تابستان دو سال پیش. می گفت: «نعشش هم پیدا نشده»
گفتم: «خاطرت جمع. توی صخره نوردی مدال کشوری دارم»
ول کن نبود. گفت: «بعد سرباز معلم تا شش ماه آدم از شهر می آمد و می رفت. از همه پرسیدند. همین کریم را آن قدر آوردند و بردند که مجنون شد»
ظاهرا آن سرباز بیچاره توی همین اتاقی می خوابیده که حالا من می خوابم. اول از همه به کریم شک کرده بودند که نکند بلایی چیزی سرش آورده باشد. حالا هم همان پسر بچه ضبط و ربطش می کند. پسر کوچکش است. فکر می کنم حق با تو باشد. آن لکه های روی سرش داع الصدف نیست. شاید چیزی باشد که به سرما ربط دارد.
تنها دلخوشی ام همین صخره ها هستند. باید قبل از این که کارم درست شود و برگردم، از این یکی بالا بکشم. عکس می گیرم، برایت می فرستم. صلاح باید مسیر را بلد باشد. البته همین طوری هم می توانم بکشم بالا، اما خودش باشد مطمئن تر است.
پدرم توی بیمارستان اما حسین کرمانشاه یکی را پیدا کرده تا کارم را درست کند. فعلا که توی بهداری بست نشسته ام و منتظرم زمان بگذرد.
صلاح نامه را نبرده شهر. یادش رفته. مانده بود توی ماشینم. تازه امروز پیدایش کرده. نامه را پس گرفتم و این ها را این زیر نوشتم تا فکر نکنی حواس پرتی گرفته ام و یادم رفته نام بنویسم. شنبه صبح برای پاوه مسافر دارد، نامه را هم می آورد. از وقتی فهمیده می خواهم ازکوه بالا بکشم، همراهم نمی آید.
می گوید: «این دو تا غار حرمت دارد برای مردم. نرو آن جا.»
بچه گیر آورده. خودشان می گویند دو اشکفته. یعنی دو تا حفره ی خالی.
***********
دو سه روز است حالم خوب نیست. بد جوری سرما خورده ام. رفته بودم سربند. یک راهی برای بالا رفتن پیدا کرده بودم. طرف یال جنوبی. عکسش را برایت فرستاده ام. حدود پنجاه متر که بالا رفتیم، مسیر بند آمد. آن قدر صاف بود که نمی شد بالا رفت. خواستم مسیر باز کنم طرف یال شرقی که گیر کردم. باورت می شود؟ واقعا گیر کرده بودم. هیچ جوری نمی شد تکان خورد. دو سه ساعتی آن بالا ماندم. فکر کردم از سرما می میرم. تا این جا نباشی نمی فهمی چه می گویم. سرمایش خیلی تیز است. پوست آدم ور می آید. نمی دانم صلاح از کجا بو برده بود که رفته ام آن بالا. دیدم از توی گورستان سنگی شد و آمد طرف بند. باورت نمی شود. طوری از کوه بالا می کشید که انگار پرواز می کند. روی صخره ها می لغزید. ندیده بودم آدم این جوری از کوه بالا بکشد. توی فیلم ها هم ندیدم. بعد هم مرا انداخت روی کولش، از همان یال شرقی پایین آمد. مسیر آمدنش توی ذهنم مانده. حالم خوب شد می روم عکس می گیرم. تا چند ساعت اصلا حرف نمی زد. بد جوری عنق بود.
بعد گفت: «آن بالا رفته بودی چه کار؟»
گقتم: «شما مگر وکیل وصی بنده هستید؟»
گفت: «اگر می دانستی هیچ وقت جرئت نمی کردی»
طوری لب هایش را گاز گرفت که خون افتاده بودند. گفتم: «اصلا تو از کجا فهمیدی من آن بالا رفته ام؟»
بعد حرفهایی زد درباره ی همان های که توی گورستان سنگی خاک کرده اند. می گفت چند سال پیش، اواخر جنگ، چند تا ارتشی می آیند توی روستا. چهار نفر. مثل این که می خواستند بروند طرف کرکوک. از بین این کوه ها. از توی روستا که رد می شوند، یکی از اهالی می شناسندشان. یکی یکی شان را می شناسد. بعد درگیر می شوند. سه تاشان را می کشند. یکی شان فرار می کند طرف بند و از صخره بالا می کشد. از همین صخره ای که من می خواستم بالا بکشم. یکی دو نفر می افتند دنبالش.
می گفت: «آن قدر تیز و بز بالا رفت که نرسیدند به گردش»
تا دو روز از این پایین کشیکش را می کشند تا بیاید بیرون، که نمی آید. بعد پسر بزرگ کریم از صخره می کشد بالا و می رود توی دو اشکفته. هیچ کدامشان بر نمی گردند.
می گفت: «فرمانده بی سرباز نمی ماند. پیدا می کند برای خودش»
اولش نفهمیدم. گفتم: «چی پیدا می کند؟»
گفت: «سرباز»
گفتم: «حتما هم پسر کریم را گیر انداخته آن تو برای خودش؟»
گفت: «بترس از این چیزها. سرباز معلم یادت رفته.»
گفتم: «آن بدبخت که افتاده بود توی دره»
گفت: «نعشی پیدا نشد برایش»
نمی دانی چه قدر دلم هوای کانون کوهنوردی را کرده. دوست دارم برگردم و روی صندلی کنار مجسمه لم بدهم. به صادق بگو یک نخ از آن سیگارهای لاپیچش را برایم کنار بگذارد. می خواهم چشم هایم را ببندم، پاهایم را بیندازم روی هم و دودش را ول بدهم توی هوا. به من می گوید: «این مزار سنگی را برای ارتشی ها ساخته اند. به احترام سرهنگ. به جز آن سه نفر هم کسی خاک نیست آن جا.»
باید بروم بالا و پرچمم را بکوبم وسط چشم های غار. طوری که از این پایین معلوم باشد. یکی از پرچم های گروه را بده همه امضا کنند و برایم بفرست. شما را هم توی این افتخار شریک می کنم. بعد هم کارم را ول می کنم و بر می گردم تهران.
****************
تمام شد. پرچم پر افتخارمان برتارک دو اشکفته می درخشد. همین چند ساعت پیش کار را تمام کردم. نمی دانم چه طور خودم متوجه مسیر نشده بودم. عکس ها را که ظاهر کردی، با دقت نگاه شان کن. به غیر از این راه مسیر دیگری برای بالا رفتن نیست. خوب نگاه کردم. دو اشکفته یک غار درازی است که تهش معلوم نیست. یعنی اصلا دو تا غار نیست. فقط دو تا ورودی دارد. حدودا یک متر در یک متر. باید خم بشوی تا بروی آن تو. چند متری که جلو می روی، مسیر یک دفعه باز می شود. چیزی شبیه سرسرای یک خانه ی بزرگ و قدیمی. فقط از نوع سنگی و قندیل بسته اش. از همه جا عکس گرفته ام. یعنی از آن جاهایی که نور بود. از سرسرای بزرگ که رد شدم، مسیر دوباره باریک شد. آن قدر باریک که مجبور شدم چند متری سیه خیز جلو بروم.
گوشه ی شمالی سرسرا یک چشمه هست. توی این سرما آب دارد. باورت می شود؟ از بین سنگ ها آب بیرون می آید و روی کف غار می ریزد. چند متر آن طرف تر هم بین سنگ ها فرو می رود. به غیر از این چشمه هیچ چیز جالب دیگری آن تو نیست. از جناب سرهنگ صلاح هم خبری نیست. چند بار داد زدم کجایی جناب سرهنگ؟ انگار یک هنگ کامل دنبال جناب سرهنگ بگردد. از سرباز صفر گرفته تا سرون و سرگرد. باید به صلاح بگویم این چه سرهنگی است که هنگش را ول کرده توی غار و خودش رفته یک جایی غیب شده. روی دیواره ی غار هم هیچ نشانه ای چیزی نبود؛ نه خطی، نه آدرسی. سنگ صیقلی.
نیم ساعت تمام ساکت نشستم وسط سرسرا. آرامش عجیبی داشت. هنوز به صلاح نگفته ام رفته ام توی غار. احتمالا بدجوری کفری می شود. شاید هم تا حالا پرچم کانون کوهنوردی را دیده باشد. موقع برگشتن کریم را دیدم که نشسته بود وسط گورستان سنگی. دست هایش را گذاشته بود روی سرش و زل زده بود به من.
گفتم: «چه طوری کریم؟ نمی آیی برویم آن بالا؟»
بدنش را تکان می داد و یک چیزهایی زیر لب می خواند.
گفتم: «برای کی داری دعا می خوانی؟»
به فارسی گفت: «ناصر رفته آن جا.»
واقعا باورم شده بود فارسی بلد نیست. خیلی زرنگ است. گفتم: «پس فارسی بلد بودی. می خواستی رنگ مان کنی. ها؟»
یک نسخه از عکس ها را برای خودم بفرست. می خواهم بزنم به دیوار اتاق. به بچه ها هم بده. اگر شد بفرست برای مجله ی دانشگاه . ببین چاپش می کنند یا نه. این چند خط را هم بگو در توضیح عکس ها بنویسند:
«دو اشکفته یکی از غارهای منطقه ی غرب ایران است. از مهم ترین ویژگی های این غار می توان به بافت سنگی منحصر به فردش اشاره کرد. بافتی که ترکیبی از سنگ های رسوبی و سیلیس است. به دلیل موقعیت خاص مکانی و جغرافیایی این غار متاسفانه تاکنون توجه کوهنوردان ایرانی و خارجی به آن جلب نشده و همین مسئله دلیلی بر ناشناخته ماندن آن است. این عکس ها شاید تنها عکس هایی باشند که از محوطه ی داخلی دو اشکفته برداشته شده اند.»
ظاهرا طرف کارها را درست کرده. همان آشنای پدرم توی کرمانشاه. این چند روزه را منتظر می مانم تا پرونده ام را کامل کنند و بفرستند بیمارستان امام حسین.
***********************
ممنون از مجله و عکس ها. فکر نمی کردم به این سرعت چاپش کنند. فقط دهنوی سرخود توی متنی که نوشته بودم دست برده. چرا جمله ی آخر را حذف کرده؟ وقتی می نویسم قبل از من کسی از آن تو عکس نگرفته یعنی نگرفته. نمی فهمم چرا این مردک دست از موش دوانی بر نمی دارد.
چند روز است که کریم پیدایش نیست. دوست ندارم به صلاح بگویم که آن روز توی گورستان دیدمش. رفتارش عوض شده. نه این که کفری باشد و عصبانی و این جور چیزها. مهربان تر شده. برایم غذا می آورد. از دوغ و ماست و کره ی محلی گرفته تا مرغ کباب شده. باورت می شود؟ مرغ کباب شده را گذاشته بود وسط نان محلی، توی یک سینی بزرگ. آمده بود بهداری با من حرف بزند. پرسید: «چیزی ندیدی آن جا؟»
خواستم عکس ها را نشانش بدهم که قبول نکرد. می گوید: «این عکس ها را نباید دید. مردم می ترسند.»
گفتم: «سرهنگ تان آن بالا نبود. خیلی دنبالش گشتم»
یکی را فرستاده تا لباس هایم را بشوید. اسمش هیواست. سیزده چهارده سالش است.
می گویم:«چرا قبلا نمی آمدی؟»
جواب می دهد: «آقا صلاح من را فرستاده»
می گویم: «خب چرا قبلا نمی فرستاد»
می گوید: «آخرشما این جوری نبودید»
می پرسم: «مگر من چه جوری ام؟»
جواب می دهد: «شما می روید پیش سرهنگ. رسم است.»
نمی دانم به این دیوانه بازی ها می گوید رسم یا منظورش چیز دیگری است. تازگی ها کشیکم را می کشند. نصفه شب بلند شدم بروم توالت، دیدم چند نفری به ردیف کنار دیوارنشسته اند. یک چپق هم دست یکی شان بود که پک می زد و به نفر بعدی رد می کرد. گفتم: توی این سرما نشسته اید چه کار؟ سرشان را انداختند پایین و جواب ندادند. مطمئنم فارسی بلدند. خودشان را زده اند به نفهمی. از این دستارهای بلند عمامه ای به سرشان می بندند. کاپشن اکری رنگ امریکایی هم تن شان. عین هم. فکرش را بکن؟ معلوم نیست این همه لباس یک جور را از کجا پیدا کرده اند. به صلاح گفته ام برایم روزنامه بیاورد. می خواهم پنجره های بهداری را با روزنامه بپوشانم.
یکی رفته بالای دو اشکفته و پرچم را برداشته. تا همین دیروز آن جا بود، ولی امروز صبح دیدم نیست. مهم نیست. فکر می کردم تحمل نکنند آن بالا بماند. هوا هنوز خوب نشده. معلوم نیست تا کی قرار است برف ببارد.
صلاح بی خبر رفته شهر. رفته بودم سراغش. مادرش خانه بود. هشتاد سالی دارد. گفتم: «صلاح کجاست؟» گفت: «رفته.» می خواستم بگویم کی برمی گردد که دیدم چند تا بشقاب غذا چیده توی سینی و به من تعارف می کند. هرچه می گفتم نمی خواهم، یک قدم جلوتر می آمد و سینی را فشار می داد به سینه ام. به زور خودم را خلاص کردم.
دیروز از دره رفتم پایین. اصلا سخت نبود. خیلی راحت تر از بالا رفتن است. صد متری که پایین رفتم، رسیدم به یک جای صاف. بعد دوباره پنجاه متر رفتم پایین و رسیدم آن زیر. یک راه باریک است. اگر تا تهش را بروی احتمالا می رسی به کرکوک. شاید کریم هم از دره آمده پایین و رفته طرف کرکوک. آن زیر خیلی سرد است، سردتر از این بالا. اگر رفته باشد کرکوک دیگر نمی شود پیدایش کرد. به شاخه ی یکی از درخت های کوتوله ی آن پایین دست زدم. مثل شیشه خرد شد و ریخت روی زمین. یک خرگوش هم دیدم. معلوم نبود کی مرده. لاشه اش را با خود آوردم بهداری. یک چیز دیگر. وقتی داشتم برمی گشتم، یک رد پا کنار ردپای من روی برف مانده بود. بزرگ تر از جای پای من. یکی شان تا آن پایین دنبالم کرده. مثل رد کفش های کوهنوردی بود. تا به حال ندیده ام از این جور کفش ها بپوشند. ای کاش این جا تلفن داشت. این جوری خیلی سخت است.
***************
صلاح هنوز نیامده. اتفاق جالبی افتاده. دیگر دنبالم این طرف و آن طرف راه نمی افتند. نمی دانم چرا، ولی مدتی است کسی جلو در بهداری کشیک نمی کشد. امروز صبح رفتم بیرون. هوا بهتر نشده. برف می بارد. رفته بودم سربند. در تمام خانه ها بسته بود. هیچ صدایی نمی آمد. انگار مرده باشند. معلوم نیست این نامه کی به دستت می رسد. هنوز از صلاح خبری نیست. امروز کشفی کرده ام. رد این کفش های روی برف را می گویم. سر صبح که بر می گشتم بهداری خوب نگاه شان کردم. فکر می کردم رد کفش کوهنوردی است، ولی نیست. رد پوتین است. همان زیگزاگ های ته پوتین را دارد. شماره ی پایش حدود چهل و پنج باید باشد. هر جایی می روم دنبالم هست. یعنی هم هست، هم نیست. خودش را نمی بینم.
**************
برایم غذا می گذارند دم در و خودشان فرار می کنند. یک هفته است کسی را ندیده ام. می دانی به چه فکر می کنم؟ فکر می کنم سرباز ژاپنی هستم. از همین هایی که تمام عمر سر پست شان می مانند و کشیک می کشند.
***********
همه جا برف است. صلاح نیامده. همه ی خانه ها را گشته ام. کسی توی روستا نیست. رد این پوتین ها همه جا هست. گاهی به من نزدیک می شود. تند که می دوم، تند تند دنبالم می آید. تمام درها را قفل کرده ام. دستگیره ی پنجره را با طناب به هم بستم. دو اشکفته را نمی بینم. آن طرف ها را مه گرفته.
از خودم عکس گرفته ام، ظاهرش کن.
برنده ی دهمین دوره ی جایزه منتقدان و نویسندگان مطبوعات به عنوان بهترین مجموعه داستان سال 1387
برنده ی تندیس بهترین مجموعه داستان سال 1387 از سومین دوره ی جایزه ادبی روزی روزگاری
برنده ی جایزه ی بهترین مجموعه داستان سال 1387 از بنیاد گلشیری
برنده ی جایزه مهرگان به عنوان بهترین مجموعه داستان سال های 1386و 1387