پاسخ : .:: آرايه هاي ادبي ::. چهارپاره نوعی شعر است که با بند های چهار مصراعی سروده می شود. همه ی بندهای چهارپاره از نظر معنا با هم پیوند دارد. هر بند دارای دو بیت است و از نظر قافیه آزادتر از دوبیتی است، زیرا نیازی نیست که مصراع های ١ و ۲ و ۴ هم قافیه باشند، بلکه کافی است که مصراع های زوج هم قافیه شود. فریدون تولّلی، فریدون مشیری، دکترخانلری و ملک الشعرای بهار از به ترین چارپاره سرایان به شمار می آیند. اکنون نمونه ای ازچارپاره ی فریدون توللّی که دو بند آن رادر زیر می آوریم : دور، آن جا که شب فسونگر و مست / خفته بر دشت های سرد و کبود دور، آن جا که یاس های سپید / شاخه گسترده بر ترانه ی رود دور، آن جا که می دمد مهتاب / زرد و غمگین ز قلّه ی پر برف دور، آن جا که بوی سوسن ها / رفته تا درّه های خامش و ژرف
