پاسخ : ۞ بهار ملک‌الشعرای بهار » قصاید۞ منصور باد لشکر آن چشم کینه‌خواه پیوسته باد دولت آن ابروی سیاه عشقش سپه کشید به تاراج صبر من آن‌گه که شب ز مشرق بیرون کشد سپاه جانم دژم شد از غم آن نرگس دژم پشتم دو تا شد از خم آن سنبل دو تاه این درد و این بلا به من از چشم من رسید چشمم گناه کرد و دلم سوخت بی‌گناه ای دل! مرا بحل کن، وی دیده! خون گری چندان که راه بازشناسی همی ز چاه بر قد سرو قدان کمتر کنی نظر بر روی خوبرویان کمتر کنی نگاه ای دل! تو نیز بی‌گنهی نیستی از آنک از دیدن نخستین بیرون شدی ز راه گیرم که دیده پیش تو آورد صورتی چون صد هزار زهره و چون صد هزار ماه گر علتیت نیست، چرا در زمان بری در حلقه‌های زلفش نشناخته پناه؟ ای دل! کنون بنال در این بستگی و رنج این است حد آن که ندارد ادب نگاه چون بنده گشت جاهل و خودکام و بی‌ادب او را ادب کنند به زندان پادشاه
پاسخ : ۞ بهار ملک‌الشعرای بهار » قصاید۞ خورشید برکشید سر از باره‌ی بره ای ماه! برگشای سوی باغ پنجره اسفندماه رخت برون برد از این دیار هان ای پسر! سپند بسوزان به مجمره در کشتزار سبز، گل سرخ بشکفید ز اسپید رود تا لب رود محمره بلبل سرودخوان شد و قمری ترانه‌گوی از رود سند تا بر دریای مرمره وز شام تا به بام ز بالای شاخسار آید به گوش بانگ شباهنگ و زنجره یک بیت را مدام مکرر همی کنند بر بید، چرخ ریسک و بر کاج، قبره بی‌لطف نیست نیز به شبهای ماهتاب آوای غوک ماده و نر، وآن مناظره خوشگوی ناطقی است خلق جامه عندلیب پاکیزه جامه‌ای است بدآوازه کشکره لاله بریده روی خود از جهل و کودکی تا همچو کودکان به کف آورده استره خورشید گه عیان شود از ابر و گه نهان چون جنگیی که رخ بنماید ز کنگره رعد از فراز بام تو گویی مگر ز بند دیوی بجسته از پی هول و مخاطره برخیز و می بیار، که از لشکر غمان نه میمنه به جای بمانم، نه میسره غم کودکی است مادر او رشک و بخل و کین می کار این سه را کند از طبع یکسره یاران درون دایره‌ی عیش و عشرت‌اند تنها منم نشسته ز بیرون دایره بر قبر عزت و شرف خود نشسته‌ام چون قاریی که هست نگهبان مقبره ری شهر مسخره است، از آنم نمی‌خرند زیرا که مسخره است خریدار مسخره این قوم کودک‌اند و نخواهند جز قریب کودک فریب خواهد و رقاص دایره کورند نیم و نیم دگر نیز ننگرند جز در تصورات و خیالات منکره
پاسخ : ۞ بهار ملک‌الشعرای بهار » قصاید۞ مگر می‌کند بوستان زرگری که دارد به دامان زر جعفری؟ به کان اندر، آن مایه زر توده نیست که باشد در این دکه‌ی زرگری به باغ این چنین گفت باد صبا که : «چونی بدین مایه حیلت وری؟ به ده ماه از این پیش دیدمت من تهیدست و خسته‌تن از لاغری وز آن پس به دو ماه دیدمت باز به تن جامه چینی و ششتری به سه ماه از آن پس شدی بارور شکم کرده فربه ز بارآوری به دیدار نو بینم اکنون تو را طرازیده بر تن قبای زری همانا که تو گنج زر یافتی که کردی بدین گونه زر گستری به گاه جوانی همی داشتی به طنازی آیین لعبتگری کنون گشته‌ای سخت پیر و حریص همی خواسته نیز گردآوری دگر باره دختر شوی، ای عجب! عجوزه ندیدم بدین دختری» چمن زر فروش است و زاغ سیاه
پاسخ : ۞ بهار ملک‌الشعرای بهار » قصاید۞ گر به کوه اندر پلنگی بودمی سخت فک و تیز چنگی بودمی گه پی صید گوزنی رفتمی گاه در دنبال رنگی بودمی گاه در سوراخ غاری خفتمی گاه بر بالای سنگی بودمی صیدم از کهسار و آبم ز آبشار فارغ از هر صلح و جنگی بودمی گه خروشان بر کران مرغزار گه شتابان زی النگی بودمی یا به ابر اندر عقابی گشتمی یا به بحر اندر نهنگی بودمی بودمی شهدی برای خویشتن بهر بدخواهان شرنگی بودمی ایمن از هر کید و زرقی خفتمی غافل از هر نام و ننگی بودمی نه مرید شیخ و شابی گشتمی نه اسیر خمر و بنگی بودمی ور اسیر دام و مکری گشتمی یا خود آماج خدنگی بودمی غرقه در خون خفتمی یا در قفس مانده زیر پالهنگی بودمی مر مرا خوشتر که در این دیولاخ خواجه‌ی با ریو و رنگی بودمی
پاسخ : ۞ بهار ملک‌الشعرای بهار » قصاید۞ بدرود گفت فر جوانی سستی گرفت چیره‌زبانی شد نرم همچو شاخه‌ی سوسن آن کلک همچو تیغ یمانی شد خاکسار دست حوادث آن آبدار گوهر کانی شد آن عذار دلکش پژمان گشت آن غرور و نخوت فانی تیر غم نشست به پهلو چندان که پشت گشت کمانی شد هفت سال تا ز خراسان دورم فکند چرخ کیانی اکنون گرم ز خانه بپرسند نارم درست داد نشانی شهر ری آشیانه‌ی بوم است بوم اندر آن به مرثیه‌خوانی هر بامداد خانه شود پر ز انبوه دوستان زبانی غیبت کنند و قصه سرایند در شنعت فلان و فلانی آن روز راحتم که گریزم از چنگ آن گروه، نهانی گویی پی شکست بزرگان با دهر کرده‌اند تبانی یا رب! دلم شکست در این شهر حال دل شکسته تو دانی من نیستم فراخور این جای کاین جای دزدی است و عوانی دزدند، دزد منعم و درویش پست‌اند، پست عالی و دانی سیراب باد خاک خراسان و ایمن ز حادثات زمانی در نعمتش مباد کرانه در مردمش مباد گرانی آن بنگه شهامت و مردی آن مرکز امیری و خانی آن مفتخر به تاج سپاری آن مشتهر به شاه نشانی آن کوهسار دلکش و احشام وآن دلنشین سرود شبانی و آن شاعران نیکوگفتار الفاظ نیک و نیک معانی
پاسخ : ۞ بهار ملک‌الشعرای بهار » قصاید۞ من نگویم که مرا از قفس آزاد کنید قفسم برده به باغی و دلم شاد کنید فصل گل می گذرد هم نفسان بهر خدا بنشینید به باغی و مرا یاد کنید عندلیبان گل سوری به چمن کرد ورود بهر شاد باش قدومش همه فریاد کنید یاد از این مرغ گرفتارکنید ای مرغان چو تماشای گل و لاله و شمشاد کنید هر که دارد ز شما مرغ اسیری به قفس برده در باغ و یاد منش آزاد کنید آشیان من بیچاره اگر سوخت چه باک فکر ویران شدن خانه صیاد کنید"ملک‌الشعرای بهار"
پاسخ : ۞ بهار ملک‌الشعرای بهار » قصاید۞ شمعیم و دلی مشعله‌افروز و دگر هیچ شب تا به سحر گریه‌ی جانسوز و دگر هیچ افسانه بود معنی دیدار، که دادند در پرده یکی وعده‌ی مرموز و دگر هیچ خواهی که شوی باخبر از کشف و کرامات مردانگی و عشق بیاموز و دگر هیچ زین قوم چه خواهی؟ که بهین پیشه‌ورانش گهواره‌تراش‌اند و کفن‌دوز و دگر هیچ زین مدرسه هرگز مطلب علم که اینجاست لوحی سیه و چند بدآموز و دگر هیچ خواهد بدل عمر، بهار از همه گیتی دیدار رخ یار دل‌افروز و دگر هیچ "ملک‌الشعرای بهار"
پاسخ : ۞ بهار ملک‌الشعرای بهار » قصاید۞ افسوس که صاحب نفسی پیدا نیست فریاد که فریادرسی پیدا نیست بس لابه نمودیم و کس آواز نداد پیداست که در خانه کسی پیدا نیست"ملک‌الشعرای بهار"
پاسخ : ۞ بهار ملک‌الشعرای بهار » قصاید۞ ما درس صداقت و صفا می‌خوانیم آیین محبت و وفا می‌دانیم زین بی‌هنران سفله ای دل! مخروش کآنها همه می‌روند و ما می‌مانیم"ملک‌الشعرای بهار"
