پاسخ : اشعار غمگین تنهایی ام را با تو قسمت می كنم ، سهم كمی نیست گسترده تر از عالم تنهایی من عالمی نیست غم آنقدر دارم كه می خواهم تمام فصلها را بر سفره ی رنگین خود بنشانمت ، بنشین غمی نیست.........
پاسخ : اشعار غمگین معنای شکست می شوی بعد از من / سروی که نشست می شوی بعد از من من زنده به گور می شوم بعد از تو / تو مرده پرست می شوی بعد از من . . .
پاسخ : اشعار غمگین به كه بايد دل بست؟ به كه شايد دل بست؟ سينه ها جاي محبت، همه از كينه پر است . هيچكس نيست كه فرياد پر از مهر تو را گرم، پاسخ گويد نيست يك تن كه در اين راه غم آلوده عمر قدمي، راه محبت پويد
پاسخ : اشعار غمگین برای رسیدن به تو پا پیش گذاشتم خودم را قسمت كردم تو را سهم تمام رویاهایم كردم انصاف نبود تو كه میدانستی با چه اشتیاقی خودم را قسمت میكنم پس چرا زودتر از تكه تكه شدنم جوابم نكردی برای خداحافظی خیلی دیر بود خیلی دیر ....
پاسخ : اشعار غمگین مرگ من روزي فرا خواهد رسيد در بهاري روشن از امواج نور در زمستاني غبار آلود و دور يا خزاني خالي از فرياد و شور...........
پاسخ : اشعار غمگین در شبان غم تنهايي خويش عابد چشم سخن گوي تو ام من در ايت تيره شب جانفرسا زائر ظلمت گيسوي تو ام............
پاسخ : اشعار غمگین ای آسمان زیبا امشب دلم گرفته از های و هوی دنیا امشب دلم گرفته یک سینه غرق مستی دارد هوای باران از این خراب رسوا امشب دلم گرفته امشب خیال دارم تا صبح گریه کردن شرمنده ام خدایا امشب دلم گرفته
پاسخ : اشعار غمگین با همین دیدگان اشک آلود از همین روزن گشوده بدود به پرستو، به گل ، به سبزه درود ، به شکوفه ، به صبحدم ، به نسیم به بهاری که میرسد از راه ، چند روز دگر به ساز و سرود ما که دل هامان زمستان است ما که خورشیدمان نمی خندد ما که باغ و بهارمان پژمرد ما که پای امیدمان فرسود ما که در پیش چشم مان رقصید این همه دود زیر چرخ کبود سر راه شکوفه های بهار ، گریه سر می دهیم با دل شاد گریه شوق با تمام وجود
پاسخ : اشعار غمگین کاش می شد خالی از تشویش بود برگ سبزی تحفه ی درویش بود کاش تا دل می گرفت و می شکست عشق می آمد کنارش می نشست کاش با هر دل , دلی پیوند داشت هر نگاهی یک سبد لبخند داشت کاش لبخندها پایان نداشت سفره ها تشویش آب ونان نداشت کاش می شد ناز را دزدید و برد بوسه رابا غنچه هایش چید و برد کاش دیواری میان ما نبود بلکه می شد آن طرف تر را سرود کاش من هم یک قناری می شدم درتب آواز جاری می شدم آی مردم من غریبستانی ام امتداد لحظه ای بارانیم شهر من آن سو تر از پروازهاست در حریم آبی افسانه هاست شهر من بوی تغزل می دهد هرکه می آید به او گل می دهد دشتهای سبز , وسعتهای ناب نسترن , نسرین , شقایق , آفتاب باز این اطراف حالم را گرفت لحظه ی پرواز بالم را گرفت می روم آن سو تو را پیدا کنم در دل آینه جایی باز کنم .
پاسخ : اشعار غمگین وقتی پونه، ترنم چشمه را زمزمه میکرد، مژگانم اشک هایم را مزمزه، تو، در ناباورانه ترین گمان تن ات، مرطوب اندام عرق کرده ی علف های هرز می شدی
