زن

زن عشق می کارد و کینه درو می­کند...
دیه­اش نصف دیه توست و مجازات زنایش با تو برابر...
می­تواند تنها یک همسر داشته باشد و تو مختار به داشتن چهار همسر هستی....
برای ازدواجش در هر سنی ولی اجازه لازم است و تو هر زمانی بخواهی به لطف قانونگذار می توانی ازدواج کنی....
در محبسی به نام بکارت زندانی است و تو...
او کتک می­خورد و تو محاکمه نمی­شوی...
او می­زاید و تو برای فرزندش نام انتخاب می­کنی...
او درد می­کشد و تو نگرانی که کودک دختر نباشد....
او بی­خوابی می-کشد و تو خواب حوریان بهشتی را می­بینی...
او مادر می­شود و همه جا می­پرسند نام پدر...
و هر روز او متولد می­شود: عاشق می­شود و مادر می­شود؛ پیر می­شود و می­میرد....

قرن­هاست که او عشق می­کارد و کینه درو می­کند چرا که در چین و شیارهای صورت مردش به جای گذشت زمان جوانی بربادرفته اش را
می­بیند و در قدم های لرزان مردش، گام های شتابزده جوانی برای رفتن و دردهای منقطع قلب مرد، سینه­ای را به یاد می­آورد که تهی از دل بوده و پیریٍ مرد رفتن و فقط رفتن را در دل او زنده می­کند....
و اینها همه کینه است که کاشته می­شود در قلب مالامال از درد....
و این، رنج است...