1. مهمان گرامی، جهت ارسال پست، دانلود و سایر امکانات ویژه کاربران عضو، ثبت نام کنید.
    بستن اطلاعیه

داستان ...

شروع موضوع توسط Am!R~Mr ‏22/7/11 در انجمن داستان

  1. پاسخ : داستان ...

    عزيز خانوم جابجا شد و گفت: «تو كه آه در بساط نداشتي، حالا چه جوري مي*خواي جا بخري؟»

    گفتم: «يه جوري ترتيبشو داده*م.» و به بقچه*ام اشاره كردم.

    عزيز خانوم عصباني شد و گفت: «حالا كه پول داري پس چرا هي مياي ابنجا و سيد بيچاره رو تيغ مي زني؟ بدبخت از صبح تا شام دوندگي مي كنه، جون مي*كنه و وسعش نمي*رسه كه شكم بچه*هاشو سير بكنه، تو هم كه ول*كنش نيستي، هي ميري و هي مياي و هر دفعه يه چيزي ازش مي*گيري.»

    بربر زل زد تو چشام كه جوابشو بدم و منم كه بهم برخورده بود، جوابشو ندادم. عزيزه غرولندكنان از پله*ها رفت بالا و بچه*هام با عجله پشت سرش، انگار مي*ترسيدند كه من بلايي سرشون بيارم. اما من همونجا كنار ديوار بودم كه نفهميدم چطور شد خواب رفتم. تو خواب ديدم كه سيد از دكان برگشته و با عزيزه زير درخت ايستاده حرف منو مي زنه، عزيزه غرغرش دراومده و هي خط و نشان مي كشه كه اگر سيد جوابم نكنه خودش ميدونه چه بلايي سرم بياره. از خواب پريدم و ديدم راسي راسي سيد اومده و تو هشتي، بلند بلند با زنش حرف ميزنه. سيد مي*گفت: «آخه چه كارش كنم، در مسجده، نه كندنيه، نه سوزوندني، تو يه راه نشونم بده، ببينم چه كارش مي*تونم بكنم.»

    عزيز خانوم گفت: «من نمي*دونم كه چه كارش بكني، با بوق و كرنا به همه*ي عالم و آدم گفته كه يه پاپاسي تو بساطش نيس، حالا اومده واسه خودش جا بخره، لابد وادي*السلام و اينا رو پسند نمي*كنه، مي خواد تو خاك فرج باشه. حالا كه اينهمه پول داره، چرا ول*كن تو نيس؟ چرا نميره پيش اوناي ديگه؟ اين همه پسر و دختر داره، چون تو از همه پخمه*تر و بيچاره*تري اومده وبال گردنت شده؟ سيد عبدالله، سيد مرتضي، جواد آقا، سيد علي، اون يكيا، صفيه، حوريه، امينه آغا و اون همه داماد پولدار، چرا فقط ريش تو را چسبيده؟»
     
  2. پاسخ : داستان ...

    سيد كمي صبر كرد و گفت: «من كه عاجز شدم، خودت هر كاري دلت مي خواد بكن، اما يه كاري نكن كه خدا رو خوش نياد، هر چي باشه مادرمه.»

    از هشتي اومدند بيرون و من چشمامو بستم و خودمو به خواب زدم. سيد از پله ها رفت بالا و بعد همانطور بي سر و صدا اومد پايين و از خانه رفت بيرون. من يه تيكه نون از بقچه*م درآوردم و خوردم و همونجا دراز كشيدم و خوابيدم. شبش تو ماشين آنقدر تكون خورده بودم كه نمي تونستم سرپا وايسم. چشممو كه باز كردم، هوا تاريك شده بود و تو اتاق چراغ روشن بود. چند دفعه سرفه كردم و بعد رفتم كنار حوض، آبو بهم زدم، هيشكي بيرون نيومد، پله*ها رو رفتم بالا و ديدم عزيز خانوم و بچه ها دور سفره نشسته*اند و شام مي خورند، سيد هنوز نيومده بود، توي دهليز منتظر شدم، شام كه تمام شد، سرمو بردم تو وگفتم: «عزيز خانوم، عزيز خانوم جون.»

    ماهرخ دختر بزرگ اسدالله از جا پريد و جيغ كشيد، همه بلند شدند، عزيز خانوم فتيله*ي چراغو كشيد بالا و گفت: «چه كار مي*كني عفريته؟ مي*خواي بچه هام زهره ترك بشن؟»

    پس پس رفتم و گفتم: «مي*خواستم ببينم سيد نيومده؟»

    عزيز خانوم گفت: «مگه كوري، چشم نداري و نمي*بيني كه نيومده؟ امشب اصلاً خونه نمياد.»

    گفتم: «كجا رفته؟»

    دست و پاشو تكان داد و گفت: «من چه مي دونم كدوم جهنمي رفته.»
     
  3. پاسخ : داستان ...

    گفتم: «پس من كجا بخوابم؟»

    گفت: «روسر من، من چه مي*دونم كجا بخوابي، بچه*هامو هوايي نكن و هر جا كه مي خواي بگير بخواب.»

    همونجا تو دهليز دراز كشيدم و خواب رفتم. صبح پا شدم، مي*دونستم كه عزيزه چشم ديدن منو نداره اين بود كه تا نماز خوندم پا شدم از خونه اومدم بيرون و رفتم حرم. اول حضرت معصومه را زيارت كردم و بعد بيرون در بزرگ حرم، چارزانو نشستم و صورتمو پوشوندم و دستمو دراز كردم طرف اونايي كه براي زيارت خانوم مي*اومدند. آفتاب پهن شده بود كه پاشدم و پولامو جمع كردم و گوشه*ي بقچه گره زدم و راه افتادم. نزديكياي ظهر، دوباره اومدم خونه*ي سيد اسدالله. واسه بچه ها خروس قندي و سوهان گرفته بودم، در كه زدم ماهرخ اومد، درو نيمه باز كرد و تا منو ديد فوري درو بست و رفت. من باز در زدم، زن غريبه اي اومد و گفت: «سيد اسدالله سه ماه آزگاره كه از اين خونه رفته.»

    گفتم: «كجا رفته؟ ديشب كه اين جا بود.»

    زن گفت: «نمي دونم كجا رفته، من چه مي*دونم كجا رفته.»
     
  4. پاسخ : داستان ...

    درو بهم زد و رفت، مي دونستم دروغ ميگه، تا عصر كنار در نشستم كه بلكه سيد اسدالله پيدايش بشه، وقتي ديدم خبري نشد، پا شدم راه افتادم، يه هو به كله*م زد كه برم دكان سيدو پيدا بكنم. اما هر جا رفتم كسي سيد اسدالله آيينه بندو نمي شناخت، كنار سنگ*تراشي*ها آيينه*بندي بود كه اسمش سيد اسدالله بود، يه مرد با عمامه و عبا اونجا نشسته بود. مي*دونستم سيد هيچ وقت عمامه نداره. برگشتم و همينطور ول گشتم و وقت نماز كه شد رفتم حرم و صدقه جمع كردم و اومدم تو بازار. تا نزديكياي غروب اين در و اون در دنبال سيد اسدالله گشتم، مثل اون وقتا كه بچه بود و گم مي*شد و دنبالش مي*گشتم. پيش خود گفتم بهتره باز برم دم در خونه*ش، اما ترس ورم داشته بود، از عزيزه مي*ترسيدم، از بچه*هاش مي ترسيدم، از همه مي*ترسيدم، *زبانم لال، حتا از حرم خانوم معصومه*م مي*ترسيدم، يه دفعه همچو خيالات ورم داشت كه فكر كردم بهتره همون روز برگردم، رفتم پاي ماشين*ها كه سيد اسدالله را ديدم با دست*هاي پر از اونور پياده*رو رد مي شد، صداش كردم ايستاد، دويدم و دستشو گرفتم و قربون صدقه*اش رفتم و براش دعا كردم، جا خورده بود و نمي*تونست حرف بزنه، زبونش بند اومده بود و هاج و واج نگام مي كرد. گفتم: «ننه جون، نترس، نميام خونه*ت، مي*دونم عزيز خانوم چشم ديدن منو نداره، من فقط دلم برات يه ذره شده بود، مي*خواستم ببينمت و برگردم.»

    سيد گفت: «آخه مادر، تو ديگه يه ذره آبرو برا من نذاشتي، عصري ديدمت تو حرم گدايي مي*كردي فوري رد شدم و نتونستم باهات حرف بزنم، آخر عمري اين چه كاريه مي*كني؟»
     
  5. پاسخ : داستان ...

    من هيچ چي نگفتم. سيد پرسيد: «واسه خودت جا خريدي؟»

    گفتم: «غصه*ي منو نخورين، تا حال هيچ لاشه*اي رو دست كسي نمونده، يه جوري خاكش مي*كنن.»

    بغضم تركيد و گريه كردم، سيد اسدالله*م گريه*ش گرفت، اما به روي خودش نياورد و از من پرسيد: «واسه چي گريه مي*كني؟»

    گفتم: «به غريبي امام هشتم گريه مي*كنم.»

    سيد جيب*هاشو گشت و يك تك تومني پيدا كرد و داد به من و گفت: «مادر جون، اين*جا موندن واسه تو فايده نداره، بهتره برگردي پيش سيد عبدالله، آخه من كه نمي*تونم زندگي تو رو روبرا كنم، گدايي*م كه نمي*شه، بالاخره مي*بينن و مي*شناسنت و وقتي بفهمن كه عيال حاج سيد رضي داره گدايي مي*كنه، استخوناي پدرم تو قبر مي لرزه و آبروي تمام فك و فاميل از بين ميره، برگرد پيش عبدالله، اون زنش مثل عزيزه سليطه نيس، رحم و انصاف سرش ميشه.»

    پاي ماشين*ها كه رسيديم به يكي از شوفرا گفت: «پدر، اين پيرزنو سوار كن و شوش پياده*ش بكن، ثواب داره.»

    برگشت و رفت، خداحافظي*م نكرد ، ديگه صداش نزدم، نمي خواست بفهمند كه من مادرشم.
     
  6. پاسخ : داستان ...

    تو خونه*ي سيد عبدالله دلشون برام تنگ شده بود. سيد با زنش رفته بود و
    بچه ها خونه رو رو سر گرفته بودند. خواهر گنده و باباغوري رخشنده هم هميشه*ي خدا وسط ايوان نشسته بود و بافتني مي*بافت، صداي منو كه شنيد و فهميد اومدم، گل از گلش واشد، بچه*هام خوشحال شدند، رخشنده و سيد عبدالله قرار نبود به اين زودي*ها برگردند، نون و غذا تا بخواي فراوان بود، بچه ها از سر و كول هم بالا مي*رفتند و تو حياط دنبال هم مي*كردند،
    مي*ريختند و مي*پاشيدند و سر به سر من مي*ذاشتند و مي*خواستند بفهمند چي تو بقچه*م هس. اونام مثل بزرگتراشون مي*خواستند از بقچه*ي من سر در بيارن، خواهر رخشنده تو ايوان مي*نشست و قاه قاه مي*خنديد و موهاي وزكرده*شو پشت گوش مي*گذاشت با بچه*ها هم*صدا مي*شد و مي*گفت: «خانوم بزرگ، تو بقچه چي داري؟ اگه خوردنيه بده بخوريم.»

    و من مي*گفتم: «به خدا خوردني نيس، خوردني تو بقچه*ي من چه كار مي كنه
     
  7. پاسخ : داستان ...

    بيرون كه مي*رفتم بچه*هام مي*خواستن با من بيان، اما من هرجوري بود سرشونو شيره مي*ماليدم و مي*رفتم خيابون. چارراهي بود شبيه ميدونچه، گود و تاريك كه هميشه اونجا مي*نشستم، كمتر كسي از اون طرفا در مي*شد و گداييش زياد بركت نداشت و من واسه ثوابش اين كارو مي كردم. خونه كه بر مي*گشتم خواهر رخشنده مي*گفت: «خانوم بزرگ كجا رفته بودي؟ رفته بودي پيش شوهرت؟»

    بعد بچه ها دوره*ام مي كردند و هر كدوم چيزي از من مي*پرسيدند و من خنده*م مي*گرفت و نمي*تونستم جواب بدم و مي*افتادم به خنده، يعني همه مي*افتادند و اونوقت خونه رو با خنده مي لرزونديم. خواهر رخشنده منو دوست داشت، خيلي*م دوست داشت، دلش مي*خواست يه جوري منو خوشحال بكنه، كاري واسه من بكنه، بهش گفتم يه توبره واسه من دوخت. توبره رو كه تموم كرد گفت: «*توبره دوختن شگون داره. خبر خوش مي رسه.»

    اين جوري*م شد ، فرداش آفتاب نزده سرو كله*ي عبدالله و رخشنده پيدا شد كه از ده برگشته بودند، رخشنده تا منو ديد جا خورد و اخم كرد، سيد عبدالله چاق شده بود، سرخ و سفيد شده بود، ريش در آورده بود، بي*حوصله نگام كرد و محلم نذاشت. پيش خود گفتم حالا كه هيشكي محلم نمي ذاره، بزنم برم، موندن فايده نداره، هركي منو مي بينه اوقاتش تلخ ميشه، ديگه نمي*شد با بچه*ها گفت و خنديد، خواهر رخشنده هم ساكت شده بود. سيد عبدالله رفت تو فكر و منو نگاه كرد و گفت: «چرا اين پا اون پا مي*كني مادر؟»
     
  8. پاسخ : داستان ...

    گفتم: «مي*خوام بزنم برم.»

    خوشحال شد و گفت: «*حالا كه مي*خواي بري همين الان بيا با اين ماشين كه ما رو آورده برو ده.»

    بچه ها برام نون و پنير آوردند، من بقچه و توبره*اي كه خواهر رخشنده برام دوخته بود ورداشتم و چوبي رو كه سيد عوض عصا بخشيده بود دست گرفتم و گفتم: «حرفي ندارم، ميرم.»

    بچه ها رو بوسيدم و بچه ها منو بوسيدند و رفتم بيرون، ماشين دم در بود، سوار شدم. بچه*ها اومدند بيرون و ماشينو دوره كردند، رخشنده و خواهرش نيومدند، سيد دو تومن پول فرستاده گفته بود كه يه وقت به سرم نزنه برگردم. صداي گريه*ي خواهر رخشنده رو از تو خونه شنيدم. دختر بزرگ رخشنده گفت: «اون مي*ترسه، مي*ترسه شب يه اتفاقي بيفته.» نزديكياي ظهر رسيدم ده، پياده كه شدم منو بردند تو يه دخمه كه در كوچك و چارگوشي داشت. پاهام، دستام همه درد مي كرد، شب برام نون و آبگوشت آوردند، شام خوردم و بلند شدم كه نماز بخونم در دخمه رو باز كردم، پيش پايم دره*ي بزرگي بود و ماه روي آن آويزان بود و همه جا مثل شير روشن بود و صداي گرگ
    مي*اومد، صداي گرگ، از خيلي دور مي*اومد، و يه صدا از پشت خونه مي*گفت: «الان مياد تو رو مي*خوره گرگا پيرزنا رو دوس دارن.»
     
  9. پاسخ : داستان ...

    همچي به نظرم اومد كه دارم دندوناشو مي*بينم، يه چيز مثل مرغ پشت بام خونه قدقد كرد و نوك زد. پيش خود گفتم خدا كنه كه هوايي نشم، اين جوري ميشه كه يكي خيالاتي ميشه. از بيرون ترسيدم و رفتم تو. از فردا ديگه حوصله*ي دره و ماه و بيرونو نداشتم، همه*ش تو دخمه بودم، دلم گرفته بود، فكر مي*كردم كه چه جوري شد كه اين جوري شد. گريه مي*كردم،گريه مي*كردم به غريبي امام غريب، به جواني سقاي كربلا. ياد صفيه افتاده بودم و دلم براش تنگ شده بود، اما از شوهرش مي*ترسيدم، با اين كه مي*دونستم نمي*دونه من كجام، باز ازش مي*ترسيدم، وهم و خيال برم مي داشت.

    ده همه چيزش خوب بود، اما من نمي*تونستم برم صدقه جمع كنم. عصرها مي*رفتم طرفاي ميدونچه و تاشب مي*نشستم اونجا. كاري به كار كسي نداشتم، هيشكي*م كاري با من نداشت، كفشامو تو راه گم كرده بودم و فكر مي كردم كاش يكي پيدا مي شد و محض رضاي خدا يه جف كفش بهم مي*بخشيد، مي*ترسيدم از يكي بخوام، مي*ترسيدم به گوش سيد برسه و اوقاتش تلخ بشه، حالم خوش نبود، شب*ها خودمو كثيف مي*كردم، بي خودي كثيف مي شدم نمي*دونستم چرا اين جوري شده*م، هيشكي*م نبود كه بهم برسه.

    يه روز درويش پيري اومد توي ده. شمايل بزرگي داشت كه فروخت به من، اون شب و شب بعد، همه*ش نشستم پاي شمايل و روضه خوندم. خوشحال بودم و مي*دونستم كه گدايي با شمايل ثوابش خيلي بيشتره.
     
  10. پاسخ : داستان ...

    يه شب كه دلم گرفته بود، نشسته بودم و خيالات مي*بافتم كه يه دفه ديدم صدام مي*زنن، صدا از خيلي دور بود، درو وا كردم و گوش دادم، از يه جاي دور، انگار از پشت كوه*ها صدام مي*زدند. صدا آشنا بود، اما نفهميدم صداي كي بود، همه*ي ترسم ريخت پا شدم شمايل و بند و بساطو ورداشتم و راه افتادم، جاده ها باريك و دراز بود، و بيابون روشن بود و راه كه
    مي*رفتم همه چيز نرم بود، جاده پايين مي*رفت و بالا مي*آمد، خسته*ام نمي*كرد همه اينا از بركت دل روشنم بود، از بركت توجه آقاها بود، از آبادي بيرون اومدم و كنار زمين يكي نشستم خستگي در كنم كه يه مرد با سه شتر پيداش شد، همونجا شروع كردم به روضه خوندن، مرد اول ترس برش داشت و بعد دلش به حالم سوخت و منو سوار كرد و خودشم سوار يكي شد. شتر سوم پشت سرما دوتا، آرام آرام مي اومد. دلم گرفته بود و ياد شام غريبان كربلا افتادم و آهسته گريه كردم.