پاسخ : داستان ... آقا دايي دست چلاندن سرش نمي شود. از اين كه حعفرخان با كفش آمده تو اتاق و همه جا را نجس كرده ناراضي است، مي ترسد اگر اخلاقش را عوض نكند فردا كه زينب را به او دادند، آن دو نتوانند با هم زندگي كنند، پس حالا كه به سلامتي آمده آمده مملكت خودشان بايد تا دير نشده درست و حسابي «آدمش بكنند» يعني بايد با دست غذا بخورد، بعد از مشروبات دهنش را كر بدهد، روي زمين بخوابد، هميشه كلاه سرش بگذارد، «زيرا در اين مملكت اگه آدم كلاه سرش نگذاره، كلاه سرش ميگذارند» بايد عذر توله سگش را بخواهد، مثل آدم يك سرداري بپوشد، شلوارش را اطو نكند، دوش نگيرد، سبيلهايش را نزند، زمستان زير كرسي بخوابد و...... «هيچ وقت هم عقيده ي شخصي نداشته باشد. نمايشنامه خيلي خوب شروع مي شود و پرداخت محكم و تقريباً بي عيبي دارد. توصيف شخصيتها دقيق و صحيح است و گفتگوها درست و به جا از آدم بيرون مي آيد. (مشهدي اكبرخان ـ جعفرخان ـ كاروت) (لباس جعفرخان: نيم تنه و شلوار خاكستري، آخرين مد پاريس. شلوار بايد خوب اطو كشيده و داراي خط كاملي باشد. يقه نرم. كراوات و پوشت Pochette و جوراب يكرنگ روي اين لباسها، يك پالتو باراني كمربند دار. دستكش ليمويي رنگ. روي كفش و كلاه گرد و خاك بسيار، وقتي وارد مي شود در دست راست چمدان كوچكي و در دست چپ بند توله سگي را دارد. پشت سر جعفرخان مشهدي اكبر وارد مي شود. او هم يك چمدان با چندين چتر و عصا، و بعضي اسبابهاي سفر در دست دارد، كه مي گذارد روي زمين ـ جعفرخان فارسي را قدري با اشكال حرف مي زند)
پاسخ : داستان ... جعفرخان (چمدان را مي گذارد روي ميز) اوف enfin (سرانجام – آخرش ) رسيديم. امّا راه دور بود! اما گرد و خاك و «ميكروب» خورديم! (با دستمال، گرد و خاك روي كفش و كلاه را پاك كرده، كلاه را مي گذارد روي ميز. ـ خطاب به توله!) Ici Carotte ( بیا اینجا کاروت)(به ساعت مچياش نگاه مي كند) صبح ساعت هفت و ربع از ينگي امام حركت كرديم. درست هشت ساعت و بيست و سه دقيقه تا اينجا گذاشتيم ( Nous avons mis (منظور "طول كشيد" است.) مشهدي اكبر : خوب آقا جون، ايشاالله خوش گذشت اين چند سال. جعفر خان : بد نگذشت، چرا. چطور ميري، مشدي اكبر؟ هنوز نمردي؟ مشهدي اكبر : از دولت سر آقا، هنوز يه خورده مون باقي مانده ـ الهي شكر، آخر از فرنگ آمده . حالا اين جا انشاالله زن مي گيره براي خودش..... حعفرخان : براي خودم؟ نه مشد اكبر، اشتباه مي كني. آدم هيچ وقت براي خودش زن نمي گيره(خطاب به توله) N'st ce pas carotte (به مشهدي اكبر) اون واليز منو بده. مشهدي اكبر : بله، آقا؟ جعفرخان : اون واليز.....چيز .....چمدون. مشهدي اكبر : آهان ! بله، آقا.
پاسخ : داستان ... جعفرخان : (چمدان را از مشهدي اكبر مي گيرد، باز مي كند و بعضي اشيا را در مي آورد و مي گذارد روي ميز، من جمله يك ماهوت پاك كن ، يك كتاب فرانسه، يك عطرپاش و يك شانه) پس مادام...پس خانم كو؟ مشهدي اكبر : الان مياد آقا. جعفرخان : (بند سگ را مي دهد دست مشهدي اكبر) اينو نگه دار، مشد اكبر. مشهدي اكبر : او آقا، نجسه. جعفرخان : كاروت نجسه؟ از تو صد دفعه پاكتره هر صبح من اينو با صـــــــابون مي شورم. Allons Carooe , allons (مشدي اكبر بند را مي گيرد و سعي مي كند كه از سگ دور بايستد .) مشهدي اكبر : (قرقر كنان) اين كار شد؟ بعد از هشتاد سال مسلموني تازه بيام توله داري كنيم؟! جعفرخان : هواي اين جا هم خيلي بده (با عطرپاش مشغول تلنبه زدن مي شود) بايد پر «ميكروب» باشه. مشهدي اكبر : راستي آقا چيز قحطي بود كه برامون توله سگ سوغاتي آوردي اونم توله سگ فرنگي! عوض اين كه مثلاً يه عينك واسهمون بياريد جعفرخان : عينك براي چي؟ مشهدي اكبر : آخر پير شديم ديگه. آقا گوشمون نمي شنوه چشممون نمي بينه. جعفرخان چه سن داري؟7 مشد اكبر
پاسخ : داستان ... مشهدي اكبر : مرحوم آقا بزرگ كه با شاه شهيد فرنگستون برگشتند شمــــا هنوز نيا نيومده بوديد . يادم مياد اون سال خانوم دوتا دندون انداختند (حساب مي كند) بيست سال اين جا، بيست و پنج سال هــــم اون جا اين ميشه پنجاه و شش سال ..و.پنجاه و شيش سال هيوده سال هم اون جا داريم اين مي شه هيوده سال ...بايد هشتاد، هشتـــاد و پنج سال داشته باشم، آقا جون. جعفر خان : هشتاد و پنج سال ! اين خيلي بد عادتي است براي حفظالصحه، اين عادتو بايد ترك كرد. مشهدي اكبر : اين بد عادتيه؟ جعفرخان : بله اگه آدم بخواد از روي قاعده و از روي سيستم (System) رفتار كنه بعد از هفتاد سال بايد بميره، اين خيلي بد عادتي است براي مزاج. (مي آيد جلوي صحنه ـ به خود) ...يك حمومي بگيريم، خودمونو پاك كنيم. ساعت پنج شد، وعده دارم برم خونه ي مادام «حلوا پزوف» اين مادام قفقازي رو تو راه باهاش آشنا شدم. از بادكوبه هم با هم بوديم. حالا عصري بناست برم خونهاش، شوهرشُ بهم «پره زانته» كنه، شوهرشم يه وقت به درد مي خوره ، او تومبيل فروشه.
پاسخ : داستان ... پس از بحث و جدل و كشمكش بين جعفرخان و ديگران مخصوصاً آقا دايي كه بيش از همه از رفتار جعفرخان كلافه و عصباني است. نمايشنامه اين طور به پايان مي رسد. جعفرخان اگه يك ساعت ديگه تو اين ها بمونم، حتماً خواهم تركيد(بلند) آقايون ، آن قدر برام صبر آورديد كه صبر خودم تموم شد. ...اومدم توي اين مملكت ديگه از اين كارها نخواهم كرد.....الان هم ازتون Conge ميگيرم (اسباب هايش را جمع مي كند توي چمدان) __________________
پاسخ : داستان ... خفه کرد اینقدر زنگ خونه رو زد. شلوارمو پوشیدم و رفتم جلوی در ، بازم اخطاریه برای بابا. پرتشون کردم روی میز وسط اتاق.بلوزمو پوشیدم ، کتری رو گذاشتم روی گاز. تا ساعت دوازده داشتم تو روزنامه ها دنبال کار می گشتم.صدای تلفن اومد. سینا بود آدرس یه آژانس و داد گفت شاید برادرش یه کارایی بتونه برام بکنه.حاضر شدم. یه شخصی نگه داشت.یه مسافتی رو رفتیم باید سوار یه ماشن دیگه می شدم.عقب نشستم از تو جیبم پول در آوردم و دادم راننده. آدرس آژانس و بهش دادم گفت می خوای کار کنی؟ گفتم آره." چرا شخصی کار نمی کنی؟ " ماشین ندارم " پس آشناست" گفتم می شه گفت " گواهینامه که داری؟ " رانندگی بلدم. راننده خندید "خیلی وقت بیکاری؟ " گفتم آره، بغل دستیم گفت نمی زارن، آژانس و می گم.راننده گفت آشناست بغل دستیم گفت پس چتو یکهو ؟ می شد زودتر بری سر کار، نه؟ چقدر فوضولن، آخه می خواستم استراحت کنم. راننده از تو آینه به بغل دستیم نگاه کرد می خواست بهش بفهمونه که یارو یه چیزیش هست.فکر کرد من نگاهشو ندیدم اما مطمئنم بغل دستیم منظورشو نگرفت! مثل دخمه بود. تو کوچه پس کوچه های تاریک بدتر از کوچه ی خونه ی ما بود.سینا و داداششو دیدم. با سرعت رفتم طرفشون گفتم اینجاست؟ سینا گفت انتظار داشتی شمال شهر تو یه آژانس با کلاس کار کنی؟ اونم بدون گواهینامه؟ اونم بدون ماشین؟ اونم با سابقه ای که تو داری؟ گفتم خفه شو دیگه. داداشش گفت بدون مجوز. گفتم فهمیدم، غیر این بود جای تعجب داشت.سعید جلو رفت، سینا منو گرفت و آروم در گوشم گفت معنیش این نیست که هر غلطی خواستی بکنی ها!
پاسخ : داستان ... با هم رفتیم تو. توش تمیز بود. صاحبش به ظاهر آدم خوبی به نظر می اومد به من مثل دوستام و آشناهام نگاه نکرد مثلاً به دستم نگاه نکرد آخه اولین برخورد همه اینه، فکر می کنن دستمو بریدن! سعید آقا رو معرفی کرد، شاه چراغی و بعد منو. نمی دونستم سعید همه چی رو بهش گفته یا نه. پرسید چند سال زندان بودی؟ فهمیدم همه چی رو نگفته. به سینا و سعید نگاه کردم خندیدم و گفتم کلاً ؟ سینا به من چپ چپ نگاه کرد سریع خندم و جمع کردم، چهار سال... فکر کنم. سعید گفت همش به یه جرم بودا ! شاه چراغی سرشو تکون داد، گفته بودین. چند لحظه سکوت بود گفتم حقوقش؟ سعید به من نگاه کرد. چیه ؟ انگار جرم کردم پرسیدم . مگه یه آدمی مثل من نباید برا کاری که می کنه پول بگیره؟ سینا گفت می خواین ماه اول رو پول ندین اونوقت اگه کارش خوب بود از ماه بعد حقوق بدین.از در زیر زمین اومدم بیرون. سینا دنبالم اومد، بازم چیه؟ گفتم مثل اینکه آدم کشتم؟! سینا گفت نمی دونستم روحیت اینقدر حساس شده! گفتم خودم می گردم یه کاری جور می کنم. از کوچه های تنگ که فقط جای یه ماشین بود در اومدم رفتم خونه. وقتی نبودم بابا اومده بود خونه از چند تا هزاری که روی میز گذاشته بود فهمیدم.
پاسخ : داستان ... تا این موقع؟ قبل از اینکه درو باز کنه تو خیابون به ساعتم نگاه کرده بودم، ده و نیم بود اما از ترس دوباره به ساعتم نگاه کردم گفتم وای! نزدیک یازده شبه که. مامان روی کاناپه نشست و پاشو گذاشت روی پاش و بهم زل زد " خب؟ " خب چی؟ " با کی بودی؟ " گفتم که مامان جان با سیما دارم می رم بیرون. خودت خونه بودی وقتی سیما زنگ زد گفت بریم بیرون که! " من که جای تو گوشی رو نداشتم ! " می ذاری لباسمو عوض کنم؟ " مگه جلوتو گرفتم؟ " رفتم تو اتاقم " کجا ها رفتین؟ " کافی شاپ " کدوم کافی شاپ؟ " حرصم در اومده بود. می خواستم بیفتم سر لج اما حوصله دعوا نداشتم، دی. " کجا هست؟ " لباسمو عوض کردم و اومدو کنارش واستادم، انتهای خیابون طالقانی. " گفتی با کی رفتی؟ " سیما " چی خوردین؟ " آب جو " راستشو بگو " آخه مادر من چی باید می خوردم؟ کافه گلاسه." شلوغ بود؟ " تقریباً، چایی می خوری؟ " نه " رفتم تو آشپزخونه و برا خودم چایی ریختم." شام نمی خوری مگه؟ " پیتزا خوردم." أه! پس پیتزا هم خوردی. چرا نگفتی؟ " یادم رفت." جداً ؟ معمولاً یادت نمی رفت . اونجا با کی رفتی؟ " با سیما
پاسخ : داستان ... سیما با کی بود؟ " با من " دیگه کجا ها رفتین؟ " همون خیابونای اطرافو دور زدیم. چایی رو گذاشتم روی میز کنارش، می تونم برم دستشویی؟ سرشو تکون داد. وقتی از دستشویی اومدم فهمیدم کیفمو گشته، رنگش پریده بود انگار جن دیده بود، چیه؟ نکنه اون روسری رو پیدا کردی؟ " کی برات خریده؟ " من خریدم برای تو. " به چه مناسبت؟ " گفتم فردا بعد عمری می خوای بری جشن روسریه قشنگ سرت کنی " یعنی اینقدر به فکر من بودی؟ " روی کاناپه نشستم و چایی رو برداشتم، مامان جون به خدا من اینو برای تو خریدم. اینو خودم خریدم به علی اینو خودم خریدم. " کدوم علی؟ اونی که تو بهش اعتقاد داری؟ " آره همون علی! همون که تو بهش اعتقاد داری.چایی رو گذاشتم روی لبم. سرشو انداخت پایین و تکون داد. چیه مامان؟ " من خیلی تو رو اذیت می کنم نه؟ " ول کن، من دیگه عادت کردم به خدا." من اصلاً یه طور دیگه شدم " آره مامان، هزار بار اینو گفتی. هر هزار بار هم منو بوسیدی و گفتی ببخش این آخرین بار.
پاسخ : داستان ... خونه که نبودی یه نفر زنگ زد حرف نزد " خب؟ " حتماً با تو کار داشت " مامان تو رو خدا ، منو داری دیوونه می کنی ها! می دونی مامان تو به اونی که باید گیر می دادی گیر ندادی حالا چسبیدی به من. مامان مطمئن باش من تو رو ترک نمی کنم من همیشه پهلوت می مونم به خدا من همیشه به تو فکر می کنم همیشه و همه جا. دستاشو آورد طرفم، رفتم تو بغلش. صورتش خیس شد صورت منم خیس کرد. داشتم لباس خوابمو می پوشیدم که مامان گفت ویدا یه چیز بگم قول می دی ناراحت نشی؟ بگو " شماره ی سیما چنده؟ " از اتاقم اومدم بیرون و شماره تلفن سیما رو براش گرفتم و گوشی رو دادم دستش، با مامان سیما حرف زد پرسید که سیما کجا رفته بود با کی رفته بود چی خورده بود و همه ی اون سوال هایی که از من پرسیده بود ، مامان سیما با آرامش به سوالاش جواب داد، مامان خودش همیشه می گه. خیالش راحت شد گوشی رو گذاشت و به من نگاه کرد. گفتم دیگه چیه؟ لبخند زد، شب به خیر. روی تختم دراز کشیدم.