پاسخ : رمان .... آزاد: تو هواست به اون باشه تا من يه نگاه به خيابوناي اين اطراف بندازم. امير مي خواهد مخالفت كند كه آزاد به او اجازه ي حرف زدن نمي دهدو مي گويد: آزاد: باز شروع نكن... لطفاً امير اداي او را در مي آورد وبه سمت فرهاد مي رود. صحنه10: داخلي – يك ساعت بعد- اتاق آزاد و امير فرهاد با سري كه سرسري باندپيچي شده گوشه اي دراز كشيده و امير دركنارش زانوي غم بقل كرده و به شمع هاي روي كيك كه كاملاً آب شده اند ولي با اين حال هنوز روشن هستند خيره است . دو لنگه ي در از هم باز مي شود. آزاد وارد مي شود، به ديوار تكيه مي دهد و سرش را از روی تأسف تکان می دهد. امير بلند مي شود و با سرش به فرهاد اشاره مي كند و مي گويد: امير : بايد ببريمش دكتر. آزاد موهايش را كه نامرتب روي شانه هيش ريخته مي بندد و ميگويد: آزاد: بلندش كن تا بريم. امير بازوي فرهاد را مي گيرد وبه او کمک می کند بلند شود .در همان لحظه موبايل آزاد زنگ مي زند، امير بازوي فرهاد را رها مي كند و قدمي به سمت آزاد بر ميدارد، نماي دو نفره اي از امير و آزاد داريم و در عقب كادر فرهاد گيج و منگ باچشماني كه به زور باز نگهشان داشته ايستاده. آزاد مي گويد: آزاد: بله خودم هستم ... كي؟... بله، بله ... كدوم بيمارستان؟ فرهاد ديگر تحمل نمي آورد و دوباره از حال مي رود . آزاد چشم غرهاي به امير مي رود و با نگاه به فرهاد اشاره مي كند. نماي بسته اي از امير و فرهاد داريم . امير دستش را روي پيشاني فرهاد گذاشته و به آزاد خيره است.آزاد گوشي را قطع مي كند و مي گويد: آزاد: بلندش كن تا بريم.
پاسخ : رمان .... فرهاد روي صندلي عقب ولو شده ، آزاد پشت فرمان است و امير دركنارش نشسته. آزاد با سرعت حركت مي كند و مي گويد: آزاد: حواستون باشه ، اگه پرسيدن اون وقت شب بيرون چيكار داشت ميگيم با فرهاد دعواشون شده و از خونه زده بيرون فرهاد رو هم اون نزده ، خودش از لب ايوون افتاده پايين و سرش شكسته. امير: دعواشون سر چي بوده ؟ آزاد دنده را عوض مي كند و مي گويد: آزاد: يه چيزي كه ارزش سر شكستن و از خونه بيرون رفتن داشته باشه! فرهاد با صدايي كه به زحمت از گلويش خارج مي شود مي گويد: فرهاد: كلاس. آزاد نيم نگاهي به امير مي كند و امير مي گويد: امير: تو كه اين واحدو نگرفتي اين دوتا هم كه گرفتند، جفت حذف شدند. آزاد: چرا؟ امير: امروز امتحان داشتيم، سر امتحان تقلب كه مي كنند به جهنم هرهر و كركر هم راه انداختن ، استاد هم بهش برخورد و جفتشون رو حذف كرد ولي خداييش جيگر من يكي حال اومد. .. آزاد دنبال جاي پارك است و امير مي گويد: امير: ولي بايد ببينيم كيوان چي گفته. آزاد به او خيره مي شود و مي گويد: آزاد: راست ميگيا، خب هرچي اون گفته تأييد كنيد اگر هم حرفي نزده بود همينو مي گيم. __________________
پاسخ : رمان .... امير فرهاد را به سمت اتاق پانسمان مي برد و آزاد به سمت مأموريكه روي صندلي داخل راهرو نشسته مي رود. نماي متوسطي از مأمور داريم، او بي حوصله روي صندلي نشسته و باانگشتانش بازي ميكند. پاهاي آزاد وارد كادر مي شود و روبه روي او مي ايستد. مأمورسرش را بلند مي كند و آزاد مي گويد: آزاد: مجنون ام، شما با من تماس گرفتيد؟ مأمور به او خيره مي شود و به خصوص به موهاي بلندش كه از پشت بستهبا تمسخر نگاه مي كند ، آزاد اينبار خود را كامل تر معرفي مي كند و مي گويد: آزاد: آزاد مجنون هستم دوست آقاي كلانتري . ظاهراً دوستمو آورديداينجا؟ مأمور كلاهش را كه كنارش روي صندلي گذاشته بود برمي دارد جلوترحركت مي كند و مي گويد: مأمور: دوستتون عادت داره شب بره سروقت مرده ها. آزاد متوقف مي شود و متعجب مي گويد: آزاد: قبرستون؟! مأمور به سمت او بر مي گرددو مي گويد: مأمور: شما اطلاع داشتيد كجا رفته؟ آزاد: نه،نه... حالا اونو چرا آورديد اينجا؟ مأمور: فكر كنم شكه شده... امير سريع خود را به آنها مي رساند و مي گويد: امير:آزاد ، چي شده؟ آزاد شانه بالا مي اندازد و با مأمور وارد اتاقي مي شوند. كيوانروي تخت دراز كشيده . چشمانش را تا آخرين حد باز كرده و به سقف خيره است و شعري ميخواند. كيوان: برباد رفت برباد رفته برباد مي روم مي روم تا بر باد، بروم مي روم تا برباد
پاسخ : رمان .... بنشينم چو برگي در باد مي نشينم كه نباشم نگران مي نشينم كه نگردم نگران مي نشينم بر آب تا روم بردريا تا رسم در ساحل تا نباشد تنها مي گردم در گور مي تابم در قبر تا بيابم او را تا بفهمم او را تا كه ما ها هر دو،نشويم سرگردان امير و آزاد به يكديگر نگاه مي كنند ، هر دو وحشت زده هستند و مأمور متوجه اينحالت آنها نمي شود. مأمور بهآزاد اشاره مي كند دنبال او برود وامير به طرف كيوان مي رود. آزاد به مأمور فرصت نمي دهد و مي گويد: آزاد: مي شه بدونم ، چه بلايي سرش اومده؟ اصلاً ، اصلاً توقبرستون چيكارمي كرد؟ مأمور مقابل قسمت پذيرش مي ايستد و مي گويد: مأمور: داشت قبر يه نفرو مي كند، خاك هارو چنگ مي كرد مي ريخت روسر خودش و وقتي ازش سئوال كردم اونجا چيكار داره شعر خوند و از اون موقع تا حال يهبند همين شعرو مي خونه . و هيچ عكس العملي نداره حتي در مقابل درد. دكتر جلو مي آيد و مي گويد: دكتر: شما دوست اون آقا هستيد؟ آزاد با سر جواب مثبت مي دهد و مي گويد: آزاد: اون، ... چرا؟...
پاسخ : رمان .... دكتر: مشكل رواني داشته؟ آزاد متهير سرش را به چپ و راست تكان ميدهد. مأمور: بيرون چيكار داشت؟ آزاد: راستش با يكي از دوستامون دعواش شد و سرتهرونه از خونه رفتبيرون من رفتم دنبالش ولي پيداش نكردم. مأمور: آقاي مرداني رو مي شناسيد؟ آزاد: بله ، صاحب خونمونه، يعني بود تقريباً سه هفته پيش فوتكردند. مأمور: داشت قبر اونو مي كند. دكتر: تو خونه زد و خورد داشتند. آزاد: وقتي از خونه رفت بيرون عقلش سرجاش بود. دكتر: به هرحال بايد بستري بشه. آزاد موهايش را چنگ مي كند، چشمانش را مي بندد و به ديوار تكيه ميدهد. مأمور: با اون دوستتون كه الآن پيششه دعواش شده بود؟ آزاد همانطور كه چشمانش بسته است مي گويد: آزاد: نه ، اون دوستم الآن تو اتاق پانسمانه. آزاد زیر چشمی نگاهی به مأمور می اندازد و می گوید: آزاد: از ايوون افتاد پايين و سرش شكست. مأمور: كي هلش داد؟ آزاد به چشمان مأمور زل مي زندو مي گويد: آزاد: هيچكس ،كيوانفقط تهديدش كرد، اونم ترسيد، عقب عقب رفت و تا اومديم بهش بگيم از ايوون افتاد. مأمور به سمت اتاق پانسمان مي رود ، آزاد با او همگام مي شود و مردد مي گويد: آزاد: مي شه حالا از اون سئوال نكنيد، فكر نمي كنم حالش خوبباشه. مأمور چشم غره اي به او مي رود و آزاد سكوت ميكند. مأمور و آزاد داخل اتاق پانسمان می شوند . فرهاد با باندپيچي جديدسرش روي تختي خواب است و سرمي توي دستش. پرستار نيم نگاهي به آنها مي اندازد وهمانطور كه چيزي يادداشت مي كند مي گويد
پاسخ : رمان .... پرستار: همراه اين آقا هستيد؟ آزاد: بله. پرستار: فرم پذيرش رو گرفتيد؟ آزاد: بله؟ پرستار سرش را بلند مي كند با ديدن آزاد نگاه تيزي به او مياندازد و مي گويد: پرستار: به اون آقا گفتم بايد از سرش عكس بگيريد. سپس خطاب به مأمور مي گويد: پرستار: در حال حاضر نمي تونم اجازه بدم ازش سئوال كنيد. امير وارد مي شود برگه اي را روي ميز پرستار مي گذارد . پرستار ازبالاي عينكش او را نگاه مي كند و داخل دفترچه چيزي مي نويسد.... صحنه13: داخلي- نیمه شب – اتومبيل آزاد. امير پشت فرمان نشسته، آزاد سرش را گرفته و در كنار اوست. امير: خواهش مي كنم اين قيافه رو به خودت نگير. آزاد: به پدرش چی بگم؟ امير: قرار نيست تو جواب بدي. آزاد: اگه خوب نشه چي؟ امير: خوب مي شه. آزاد به او خيره مي شود و مي گويد: آزاد: هركي ندونه من و تو مي دونيم كه درد اون فقط شك نيست ، اونوصيت رو عملي كرد. اون ... اون بلعيده شد. از چشماش پيدا بود، اون حال طبيعي نداشت. نگو كه متوجه نشدي.
پاسخ : رمان .... امير محكم ترمز مي كند و مي گويد: امير: اون فقط يه برق رفتگي بود، انقدر بزرگش نكن ، كيوان شكهشده، تو هم نصف شب تنها ميرفتي قبرستون شكه مي شدي. آزاد چانه ي امير را مي گيرد در چشمان او خيره مي شود و ميگويد: آزاد: شب مهتابي صداي رعد و برق هم عاديه؟ تو خودت جرأت نداشتيبهش نگاه كني ، اون حال طبيعي نداشت، اون رفته سروقت صاحب خونمون ، كيوان مسيحيه،بايد مي رفت قبرستون مسيحي ها ولي رفت سروقت صاحب خونه . چرا؟ اين طبيعيه؟ دِ چرالال شدي؟ امير ماشين را روشن مي كند و با صدايي كه بيشتر حالت نجوا دارد ميگويد: امير: حالا كه چي؟ جز دروغي كه تو سرهم كردي هيچي نمي تونيم بگيموگرنه خودمون هم متهم مي شيم به جنون. آزاد دستانش را مقابل صورتش مي گيرد و سكوت مي كند. امير نيمنگاهي به او مي اندازد و مي گويد: امير: مي خواي يكم تو خيابونا بچرخيم؟ آزاد: اگه حرف نمي زني و ميذاري فكر كنم بچرخ. امير نوار را داخل ضبط جاي مي دهد و مي گويد : امير : موسيقيش ملايمه كمك ميكنه افكارت ملايمتر باشه. آزاد چرخشي به چشمانش مي دهد و به بيرون خيره مي شود. __________________
پاسخ : رمان .... صحنه 14:داخلي – دوساعت بعد- اتاق امير و آزاد. آزاد داخل مي شود و چراغ را روشن مي كند كيك كاملاً وارفته و موكترا كثيف كرده و شمع ها خاموش شده اند. آزاد نگاهي به امير كه در كنارش است مياندازد و مي گويد: آزاد: كم به كم ، اتاق من خوني شده و اتاق تو كيكي. آزاد به سمت اتاق خودش مي رود مشغول بستن درها مي شود و ميگويد: آزاد: فردا براي ترخيص مي ري؟ امير: آره، فقط يه جوري واسه منم حاضري بزن. آزاد آخرين لنگه ي در را هم مي بندد و مي گويد: آزاد: اگه شد باشه.شب خوش. صداي امير:به من نمي گي دوساعت فكر كردنت چه نتيجه اي داشت. آزاد به در بسته تكيه ميدهد و مي گويد: آزاد: يه راه به ذهنم رسيده ولي نمي دونم با نفرت خودم چهكنم؟! امير درطرف ديگر به در تكيه مي دهد دوربین تصویر هر دونفر را دارد و در بین آن دو است.امیرمي گويد: امير: نفرت؟! از چي... يا... از كي؟ آزاد: بايد بيشتر فكر كنم ، بايد اول با خودم كنار بيام. امير: خب به منم بگو... آزاد : بذار از پس خودم بر بيام بعد ميام سروقت تو. امير ابرو بالا مي اندازد و مي گويد: امير: خوب بخوابي صحنه15: خارجي- ظهر- حياط خانه قديمي. آزاد از روي سه پله بلند پايين مي پرد ( موهايش را تا روي گوشهايش كوتاه كرده.) و به سمت در مي رود . كلون را جابه جا مي كند و فرهاد با سر باندپيچي شده در آستانه ي در ظاهر مي شود. آزاد كنار مي رود تا او داخل شود سپس داخلكوچه سرك مي كشد به سمت او بر مي گردد و مي گويد: آزاد: پس امير كجاست؟
پاسخ : رمان .... فرهاد: گفت تا شب مي مونه پيش كيوان،آخه بردنش تو بخش، شب هم منميرم بيمارستان. فرهاد خيره خيره آزاد را نگاه مي كند، نيش خندي مي زند و ميگويد: فرهاد: دهِ ، موهاتو چرا كوتاه كردي آزاد: زيادي بلند شده بود ، از اون گذشته مأموره انقدر بد بد نگامكرد كه بهم برخورد. راستي ، كيوان چطور بود؟ فرهاد: مأمور سروقت منم اومد مي خواست بدونه شكايت دارم يا نه،منم گفتم كسي مقصر نبود يعني همون دروغ تو و اونم دست از سرم بر داشت. آزاد: كيوان هنوزم شعر مي خوند؟ فرهاد با سر جواب مثبت مي دهد و مي گويد: فرهاد: اين چه معني داره؟ آزاد شانه بالا مي اندازد از سه پله بلند بالا مي رود. فرهاد: چرا ميري اينجا؟ آزاد خنده ي تلخي مي كند و مي گويد: آزاد: اتاقمو عوض كردم ، مي خوام اين طرف تنها باشم. فرهاد خيره او را نگاه مي كند و مي گويد: فرهاد: تو اتاق وسطي؟ ... ولي چرا؟ آزاد: گفتم كه، مي خوام تنها باشم. همينطوري . ديگه سئوالنكن.راستي خودت چطوري؟ فرهاد: سرم سه تا بخيه خورد دكتر مي خواست به خاطر سه تا بخيهكچلم كنه انقدر التماس كردم كه قبول كرد كاري به موهام نداشته باشه . آزاد تك خنده اي مي كند و به سمت اتاق وسطي مي رود. فرهاد: مي تونم باهات صحبت كنم؟ آزاد به سمت او بر ميگردد و مي گويد: آزاد: باز با امير حرفت شده؟ فرهاد: نه، نه ، اون بنده خدا كه انقدر فكرش به هم ريخته كه تماموقت بغض كرده بود و هيچي نمي گفت. راجع به كيوان مي خوام حرف بزنم. آزاد لب ايوان مي نشيند و مي گويد: آزاد: بگو.
پاسخ : رمان .... فرهاد مقابل او مي ايستد و مي گويد: فرهاد: چه بلايي سر كيوان مياد؟ آزاد چرخشي به چشمانش مي دهد از جايش بلند مي شود، داخل اتاقش ميرود و همانطور كه در را مي بنددميگويد: آزاد: من غيب گو نيستم. صحنه16: خارجي- بعد از ظهر – حياط آزاد همانطور كه لب ايوان ايستاده با صداي بلند مي گويد: آزاد: كاري نداري؟ امير از اتاقش بيرون ميايد و مي گويد: امير: نه، فقط كي برميگردي؟ آزاد: فرهادو مي فرصتم بياد، امشب من مي مونم . امير: با خانوادش تماس نگيرم؟ آزاد: صبر كن چندروز بگذره ، اگه خوب نشد بعد. امير ابرو بالا مي اندازد و داخل اتاقش مي رو. صحنه17: داخلي- بعداز ظهر- بيمارستان، مقابل در اتاق كيوان. فرهاد از اتاق خارج مي شود باند پيچي سرش را باز كرده. در را پشتسرش مي بندد و رويش را كه بر مي گرداند با آزاد مواجه مي شود نفس راحتي مي كشد و ميگويد: فرهاد: خوب شد اومدي ، ديگه داشتم كلافه مي شدم. آزاد نگاه پرسشگرش را به او مي دوزد و فرهاد مي گويد: فرهاد: هيچ فرقي نكرده ، هرچي حرف مي زنم انگار مي كني كره هيچكاري نمي كنه. اميدوارم خوب بشه، دكتر كه همش ميگه خوب ميشه . آزاد به زور لبخند مي زند و مي گويد: آزاد: حتماً خوب مي شه.
