پاسخ : رمان .... وقتي اولين روز سال تحصيلي به مدرسه رفتم چيزي را كه مي ديدم باور نمي كردم. كلاس ما 10 دانش آموز داشت كه همه مانند من كرو لال بودند ، هيچكدام براي حرف زدن تلاش نمي كردند و نگاهشان پرسشگرانه بود و اگر حرفي داشتند با دستانشان ادا در مي آوردند. حتي معلممان هم مشكل داشت،شايد هم نداشت نمي دانم،اما او با ما فرق داشت حركت دستان او بي معنا نبود، او انگشتانش را با حالت خاصي تكان مي داد و دستانش به وضوح در هوا پيچ و تاب مي خورد. او در ابتدا يك دستش را روي قفسه سينه اش گذاشت و چيزي گفت و همراهش سرش را كمي خم كرد. بلافاصله فهميدم سلام كرده براي همين فورا تكرار كردم و او به رويم خنديد و اين خنده براي من شروع تمام اميدها بود. او تك تك مارا از نظر گذراند سپس به خودش اشاره كرد،بعد دستانش را در هم قفل كرد و در آخر به ما اشاره كرد و با اين حركت به ما فهماند كه دوستمان دارد و تمام بچه هاي كلاس حركت او را تكرار كردند. در آن لحظه به هر كه نگاه مي كردم مي خنديد و خنده لبان مرا نيز گشود و از چشمان معلممان پيدا بود كه از خنده ي ما دلگرم شده. بي صبرانه منتظر بودم ظهر شود تا به خانه بروم و رضايتم را از محيط جديد نشان دهم. همينكه معلم پايان كلاس را اعلام كرد از روي نيمكت شيرجه زدم پايين و به سمت در كلاس دويدم، معلم مرا محكم گرفت،در چشمانم خيره شد و با نگاه به من حالي كرد نبايد بدوم و حركتم اشتباه بوده،خجالت زده سرم را پايين انداختم ،او لبخند متيني زد و با گوشه ابرو اشاره كرد بروم ؛ تحمل نياوردم و محكم دستانم را دو پاهايش حلقه كردم او نشست و مادرانه مرا در آغوش گرفت ،با اين حركت من ديگر هم كلاسانم هم گرد او حلقه شدند، خود را كنار كشيدم تا ديگران هم بتوانند جلو بيايند. برادر بزرگم مقابل در مدرسه انتظارم را مي كشيد نمي خواستم او زودتر از ديگران بداند كه در مدرسه چه بر من گذشته براي همين چيزي بروز ندادم . وقتي به خانه رسيديدم در كمال ناباوري كفش هاي پدرم را مقابل در اتاق ديدم و فهميدم او هم تاب نياورده و در خانه مانده ،بي صبرانه كفش هايم را در آوردم و با عجله از راهرو گذشتم پدرم در انتهاي اتاق نشسته بود. جلوي راهرو ايستادم پدرم زانوي غم بقل گرفته بود و مبهوت فرش را نگاه مي كرد،متوجه حضورم شد ،نگاه منتظرش را به من دوخت، كيفم را رها كردم و همانطور كه معلم به من ياد داده بود با دستانم حركت دوست داشتن را اجرا كردم . پدرم خنديد خداي من پدرم خنديد و دستانش را باز كرد . طول اتاق را دويدم و در آغوشش پريدم و او دست پينه بسته اش را روي سرم كشيد. معلم به ما ياد داد از خنده صدا نخواهيم و گريه را بدون صدا بپذيريم،خود را بازباني كه داريم بشناسيم و ديگران را با زباني ديگر. آري معلم به ما آموخت با چشم هايمان گوش و كنيم و با دستانمان حرف بزنيم و حال كه بزرگ شده ام شنيدن برايم حسرت نيست چون من هم مي شنوم.واضح و رسا فقط ديگران نمي دانند،
پاسخ : رمان .... دوربین آهسته و پیوسته مثل روحی سرگردان حرکت می کند و تصاویر زیر را نشان می دهد . درخت های بلند و عریان دو طرف خیابان دیده می شوند. تیرهای چراغ برق در امتداد خیابان روشن است و انعکاس نورشان در مه غلیظ فضا را غبار آلود به نظر می آورد. زمین از باران که قبل تر باریده خیس است و آب در کنار خیابان جمع شده. آخرین مغازه هم چراغ هایش خاموش می شود ولی در سمت دیگر خیابان دکه ی روزنامه فروشی هنوز باز است. دوربین آهسته به طرف دیگر خیابان و به سوی دکه می رود که در نبش کوچه ای قرار گرفته. نمای بسته ای از دکه داریم. هنوز چند مجله از طناب آویزان است ، جوان لاغری از پشت دکه وارد کادر می شود پلیور گشادی پوشیده که به تنش زار می زند و رنگ شتریش با رنگ سبز شلوارش او را مضحک کرده . جوان همانطور که آب بینیش را بالا می کشد چند مجله ی دیگر را برداشته و از طرف دیگر از کادر خارج می شود، دوربین با حرکت رالی(چرخش به دور چیزی را گویند) به مقابل در دکه می رسد . جوان از دکه خارج می شود ، کش و قوسی به کمرش می دهد. و به داخل کوچه نگاه می کند. Pov (از دید آن شخص) جوان: انتهای کوچه در مه زرد رنگ فرو رفته ، در دو طرف کوچه آپارتمان های شیک و نوساز دیده می شوند که چراغ اکثرشان روشن است .دو – سه درخت تنومند با فاصله از هم نیز در کوچه هست که یکی از آنها کاملاً پیداست و ازدوتای دیگر به خاطر مه فقط حاله ای پیداست. رهگذر از انتهای مه خارج شده و به سمت جوان می آید. کات به جوان: جوان کمی می ایستد ولی بعد شانه بالا می اندازد و برمی گردد. رهگذر خارج از کادر) ببخشید... جوان به طرف رهگذر می چرخد. pov جوان: مردی ریز نقش حدوداً 45 ساله است که کلاه خرگوشی روی سرو پالتوی بلند سیاهی به تن دارد.چند لوله ی مقوایی را به زرو زیر بازویش گرفته و یک کیف سیاه در دست دیگرش است .
پاسخ : رمان .... کات به جوان : جوان متعجب به رهگذر خیره شده . رهگذر چند قدم دیگر جلو می آید بدون اینکه به جوان نگاه کند کیفش را بین پاهایش می گیرد و سعی دارد یکی از لوله های مقوایی را به سمت جوان باز کند . نگاه جوان خیره به نور قرمزیست که روی دستهای رهگذر است ، جوان در اطرافش به دنبال منبع نور است ولی متوجه می شود نور قرمز از چهره ی رهگذر است. جوان وحشت زده قدمی عقب می رود. نقاشی کاملاً باز می شود( نقاشی نشان داده نمی شود.) رهگذر: می دونم، دیر شده، ولی این هفته حالم... رهگذر به سرفه می افتد . نگاه جوان حراسان است و سعی می کند به رهگذر نگاه نکند ولی موفق نمی شود. رهگذر برای اولین بار به جوان نگاه می کند و متعجب می شود. رهگذر مردد) شما... pov رهگذر: روی در دکه آگهی فوت نصب شده که تعلق به پیرمردی دارد که قبلاً صاحب دکه بوده . کات به رهگذر: رهگذر با دیدن دکه ادامه ی حرفش را فرو می خورد و همانطور که نقاشی را لوله می کند به طرف دکه می رود به عکس نگاه دقیقی می کند. رهگذر: ( نجواکنان ) سرطان ؟!... اون که سالم بود!... رهگذر سرش را از روی تأسف تکان می دهد . بدون اینکه به جوان چیزی بگوید به طرف کوچه می رود . جوان که تا آن لحظه تمام عضلاتش را منقبض کرده ، راحت می ایستد ولی به یکباره خشکش می زند. صدای ضربان قلب جوان روی تصاویر بعدی به گوش می رسد. pov جوان: رهگذر چند متر جلوتر زیر تیربرق پشت به جوان می ایستد ، بدون اینکه بچرخد پشت و رویش عوض می شود، چشمانش قرمز است و یک رد قرمز به سمت جوان( دوربین) به وجود می آورد. کات به جوان: حاله ای قرمز دور جوان را احاطه کرده ، جوان مانند کسی که بدنش خشک شده و ارده اش دست خودش نیست در مسیر قرمز به سمت رهگذر می رود ، چهار لوله ی مقوایی را از رهگذر می گیرد؛ رهگذر با چشمانش جوان را در همان مسیر قرمز به سمت دکه اش روانه می کند ، جوان وارد دکه می شود و حاله ی قرمز محو می گردد. صدای ضربان قلب تمام می شود. صحنه 2: داخلی - شب – داخل دکه.
پاسخ : رمان .... جوان لوله های مقوایی را زیر پیشخوان می اندازد ،داخل رختخوابش دراز میکشد و مشغول خواندن مجله ای می شود انگار که اصلا" اتفاقی رخ نداده. صحنه 3:خارجی – دو ساعت بعد – مقبل دکه. باران نم نم و پراکنده شروع شده .دکه در تاریکی فرو رفته و آن طرف تر رهگذر هنوز باچشمان قرمز ایستاده . نور چشمان رهگذر رفته رفته کم می شود . رهگذر مانند مرده ای که دوباره زنده شده به یکباره نفس عمیقی می کشد و دوزانو روی زمین می افتدعنوان فیلم هم زمان با نفس ناگهانی رهگذر ظاهر می شود. (سرگردان ) و به ترتیب تیتراژ فیلم روی تصویر ها نوشته می شود . رهگذر گیج و منگ به اطرافش نگاه می کند . به لباس هایش طوری نگاه می کند که انگار برایش غریب است زیپ کاپشنش را که تا آخر بالا کشیده کمی پایین می آورد و چند نفس عمیق می کشد . به زحمت بلند می شود دستش را به دیوار می گیرد و به سمت کوچه می ورد . نمای بازی از کوچه داریم و دوربین همانطور آرام رهگذر را تعقیب می کند . داخل کوچه به ندرت چراغی روشن است و مه غلیظ تر شده. رهگذر دستش را به دیوار می گیرد و به جای اینکه راه برود خود را روی زمین می کشد ، به هر درخت می رسد توقف می کند ، کمی می ایستد و دومرتبه به راه می افتد. در انتهای کوچه نگاهش به تابلوی کوچکی دوخته می شود که با خط نه چندان خوانا رویش نوشته شده بن بست شیوا. رهگذر داخل بن بست می شود. بن بست کوچکی است با چند آپارتمان شیک و نوساز ، در بین آپارتمان ها خانه ای کاهگلی در زیر نور تک چراغ برق کمتر به چشم می آید. باران سر دیوارهایش را شسته و گل در پای دیوار دیده می شود. تیر چراغ برق فرسوده است و چراغش در باد قیژقیژ کنان تکان می خورد. مقابل در خانه قدیمی رنوی سفیدی قرار گرفته . از آینه ی جلوی رنو اسکلتی آویزان است و در پشت شیشه ی عقب در یک طرف جمجمه سر گرگ و در طرف دیگر جمجمه سر اسب دیده می شود. رهگذر جلوتر می رود ، حلقه در خانه قدیمی را می گیرد و با تکیه بر آن روی زمین می نشیند( تیتراژ تمام می شود) در تکان شدیدی می خورد ولی باز نمی شود. رهگذر به سرفه می افتد .
پاسخ : رمان .... تنها نور موجود در اتاق شمعیست که مقابل آزاد روشن است ، در وسط اتاق رختخوابی پهن است و آزاد با لباس بیرون که سرتاپا سرمه ای پوشیده در وسط رختخواب نشسته . و صدای جغد خیلی خفیف به گوش می رسد. با ورود دوربین آزاد به یکباره و وحشت زده به سمت دوربین برمی گردد ( مثل اینکه حضور کسی را حس کرده باشد) او شمع را مقابل صورتش می گیرد چشمانش بیش از اندازه درشت و گرد به رنگ زرد است با پوستی شفاف و موهای بور و لخت که تا روی گوش هایش می رسد و پیشانی بلندش را پنهان می کند. بینی عقابی و لبهای باریک و کشیده و یک صورت عضلانی و مستطیلی شکل که چند روزیست اصلاح نشده. ابروهایش بیش از اندازه پایین و است او را اخمو نشان می دهد. و در کل یک چهره ی جذاب ، خشن و وحشتناک دارد. در پس زمینه ، سایه ی سر آزاد را روی دیوار داریم. آزاد در دوربین دقیق می شود ولی بعد نفس عمیقی می کشد و به دوربین پشت می کند و شمع راروی زمین می گذارد. دوربین با حرکت رالی او را دور میزند ومقابلش مستقر می شود. از چهره ی آزاد پایین می آید. او چهار شانه و قد بلند است و حدوداً 25 ساله به نظر می آید. یک زانویش را در بقل گرفته و متفکرانه به وسایلی که دورش ریخته نگاه می کند.
پاسخ : رمان .... در کنار رختخواب او یک آلبوم عکس باز است و چند عکس از جای خودشان در آمده و روی هم قرار گرفته و همه تعلق به یک نفر دارد، روی عکس ها یک صلیب شکسته که زنجیرش پاره شده . آن طرف تر احضاریه ای از دادگاه و چیزی که بیش از همه جلب توجه می کند یک سری برگه ی پوستی که رویش حروف جدا از همه نوشته شده و بالای آن نوشته شده سرگردان. آزاد مشتش را باز می کند یک تکه کاغذ پوستی که دورش خاکستر شده در مشتش است که کلمه ی سرگردان در وسط آن به خوبی قابل خواندن است.او سرش را روی زانویش می گذارد. همراه با فرود سر او دو لنگه ی در به یکباره باز میشود و او را از جا می پراند، باد در اتاق می پیچد، شمع را خاموش می کند و همه چیز را به هم می ریزد ، فرهاد در آستانه ی در ایستاده . یک قدم جلو می آید و در را پشت سرش محکم می کند . قدم دیگری بر می دارد و چراغ روشن می شود. فرهاد پسری ست با قد نه چندان بلند که به علت چاقی کوتاه تر هم به نظر می آید ، صورتی گرد دارد با موهای فرو بلند تا روی شانه هایش، ابرووان کوتاه و دور از هم با نگاهی موذی و لب بالایی کلفت تر .موهایش ژولیده است و چشمانش پف دارد و معلوم است که تازه از خواب بیدار شده. یک لیوان آب هم در دستش است اتاق تقریباً خالیست ، یک بخاری برقی در گوشه ای، آن طرف طاقچه پر از کتب درسی است و یک قاب عکس هم در گوشه ای از تاقچه است . اتاق از سه طرف در است و از یک طرف دیوار که یک طرف دیوار نم کشیده و رویش را پلاستیک کشیده اند ولی با این حال پای دیوار گچ و خاک ریخته در گوشه ای دیگر رخت آویز فلزی رنگ و رو رفته ای قرار گرفته که لباس ها بی نظم و شلخته وار از سر و رویش آویزان است . و چیز دیگری در اتاق نیست . برگه های پوستی در اثر باد کمی آن طرف تر افتاده ، فرهاد متوجه آنها می شود ، لیوان را لب تاقچهمی گذارد، خیزی بر می دارد و آنها را بلند می کند، با نفرت نگاهی به آنها می اندازد و سپس از بالای برگه ها به آزاد خیره می شود . آزاد بدون توجه به او بلند می شود. لیوان آب را لاجرعه سر می کشد. (آزاد یک سرو گردن از فرهاد بلند تر است.)
پاسخ : رمان .... نمای بازی از اتاق داریم ، آزاد در سمت چپ کادر است و فرهاد با فاصله دوقدم در سمت راست کادر قرار گرفته. فرهاد به او نزدیک تر می شود ، برگه ها را به قفسه ی سینه ی او می کوبد و می گوید: فرهاد: تنهایی زده به سرت. آزاد برگه ها را می گیرد و به سمت رختخوابش می رود. داخل رختخوابش دراز می کشد ، مشتش را که کاغذ سوخته را گرفته روی قلبش می گذارد ، برگه های پوستی را مقابل نور می گیرد و به آنها خیره می شود. فرهاد مقابل او زانو می زند و می گوید: فرهاد: می خوای چیکار کنی؟ دوربین از پشت سر فرهاد آزاد را نشان می دهد، آزاد برگه ها را کنار می برد با اخم او را نگاه می کند و دومرتبه برگه ها را مقابل صورتش می گیرد. فرهاد برگه ها را از دست او می کشد ، صدایش را بلندتر می کند و می گوید: فرهاد: خر نشو... تو... تو... تومی خوای به وصیت عمل کنی. آزاد نیش خندی می زند و می گوید: آزاد: وصیت،...!؟ من هنوز نمی دونم اون چیه که بخوام عمل کنم ! فرهاد غضبناک به او خیره می شود با دستش به احضاریه که در نزدیکی آلبوم است اشاره می کند و می گوید: فرهاد: منظورم اون نیست. او با برگه های پوستی به صورت آزاد ضربه ای می زند و می گوید : فرهاد: منظورم وصیت درویشه... مگه تو نبودی که به کیوان می گفت این وصیت به یه بازی جنون آمیز شباهت داره؟ ... با آمدن نام کیوان آزاد به یکباره دگرگون می شود، چشمانش رامی بندد ، دندان هایش را روی هم می فشارد و آب دهانش را فرو می دهد. ولی فرهاد متوجه تغییر حالت او نمی شود.
پاسخ : رمان .... فرهاد از جایش بلند می شود برگه ها را به گوشه ای پرت می کند و در طول اتاق شروع می کند به قدم زدن ، بدون اینکه به آزاد نگاه کند با صدای بلند می گوید: فرهاد: تو نبودی که می گفت عقلتو به کار بگیر ...، کی بود می گفت حرفای درویش نامفهومه؟.... ،این ... این تو بودی که به ما گفت اجرای وصیت پایان زندگیه ،وصیت مساوی با مرگ ... مشت آزد به وضوح می لرزد و چشمانش را هرچه بیشتر به هم می فشارد. فرهاد لحظه ای سکوت می کند، نفسی عمیق می کشد و درحالی که سعی دارد آرام تر صحبت کند می گوید: فرهاد: نه ، نه آزاد ، تو آدمی نیستی که به یه وصیت گوش بدی ، من می دونم، تو نه ، تو مارو قانع کردی که باید وصیتو نشنیده بگیریم، حالا خودت، نه ، نه .... اون حرفا فقط برای کیوان نبود ، خودت هم باید بهشون عمل کنی ، می فهمی چی می گم؟... فرهاد که تا آن لحظه بیشتر به در و دیوار نگاه می کرد ، متوقف می شود و خیره خیره آزاد را نگاه می کند. Pov فرهاد: آزاد در رختخواب نشسته و از شدت عصبانیت رگ های پیشانی و گردنش متورم شده . و با خشم به تکه کاغذ نیم سوخته ی داخل دستش نگاه می کند . کات به فرهاد: فرهاد جلوتر می آید و مردد می گوید: فرهاد: تو... تو چت شده؟ خوبه امروز پیش کیوان بودی ؛ اصلاً چرا پیشش نموندی؟ آزاد به یکباره سرش را به طرف او می چرخاند و دومرتبه تکه کاغذ را مشت می کند . فرهاد از خشم اومی ترسد و قدمی عقب می رود. آزاد با غیض می گوید: آزاد: مطمئنم نصف شب نیومدی اینجا که ببینی من چه مرگمه، پس حرفتو بزن و شرتو کم کن. فرهاد ناراجت می شود و به سمت در می رود.آزاد بلند می شود ودر حالی که سعی دارد آرام تر صحبت کند می گوید: آزاد : حرفتو بزن ..
پاسخ : رمان .... فرهاد به سمت او می چرخد، نفس راحتی می کشد و می گوید : فرهاد: خیلی خب اول تو بگو چی شده تا بعد من بگم برای چی اومده بودم. آزاد زیر چشمی او را نگاه می کند و می گوید: آزاد: برو بیرون. فرهاد به دور از چشم آزد برایش شکلکی در می آورد( به معنای به درک هر کار می خوای بکن)، در حالی که سعی دارد فاصله اش را با آزاد حفظ کند می گوید: فرهاد: من امشب کابوس دیدم... آزاد چرخشی به چشمانش می دهد ودر حالی که سعی دارد آرام باشد می گوید: آزاد: این که خوراک هر شب ماست، چیز .... فرهاد حرف او را قطع می کند و در حالی که به چشمان او خیره شده وحشت زده می گوید: فرهاد: من امشب شناختمش ... آزاد یقه ی او را می گیرد. نمای بسته ای از نیم رخ هر دو نفر داریم سر فرهاد رو به بالاست و سر آزاد رو به پایین و نوک بینیشان با هم تماس دارد. نگاه آزاد پرسشگرانه است و فرهاد وحشت زده . آزاد می گوید: آزاد: اون کی بود؟ فرهاد: درویش .... درویش ...اون... اون صاحب خونمونه... قصم می خورم... خودشه ... من مطمئنم .... قصم می خورم ... قصم می خورم. __________________
پاسخ : رمان .... آزاد یقه ای او را رها می کند. فرهاد دو زانو بر زمین می افتد و از کادر خارج می شود . نیم رخ آزاد را داریم که همانطور خشکش زده. سپس نیشش را کج می کند و می گوید: آزاد : این ... در به یکباره باز می شود . فرهاد و آزاد از جا می پرند .دوربین با یک پن(حرکت به چپ و راست و برعکس) سریع در را نشان می دهد امیر در تاریکی ایستاده و فقط قامتش پیداست ، هیکلی ورزیده دارد امیر یک قدم جلو می آید و سرش را بلند می کند . موهای مشکی لختی دارد که چهره ی اسبی شکلش را در بر گرفته و موهایش تا روی شانه هایش می رسد با چشمانی براق و کشیده . پوستش گندم گون است. ابروهای کمانی و پرپشت و بلند دارد و صورتش به خوبی اصلاح شده ، هیچ اثری از خواب در چشمانش نیست . و با تمسخر به آن دو نگاه می کند. لباس خانه به تن دارد که رویش یک پالتوی مشکی بلند پوشیده . او قهقه ای سر می دهد و آزاد متعجب به او خیره می شود. فرهاد همچنان روی زمین نشسته و با صدایی ضعیف پشت سر هم می گوید: فرهاد: خودش بود ، قصم می خورم. امیر به یکباره خنده اش را فرو می خورد و خشمگین به فرهاد خیره می شود... امير مقابل فرهاد زانو مي زند ، در كادر تصوير دو نفره ي آن دو راداريم و در پس زمينه پاهاي آزاد ديده مي شود ، امير مي گويد امير: خوشت مياد فكر كنند ديونه اي؟! فرهاد بدون توجه به آنها مرتب زير لب مي گويد: فرهاد: خودش بود، قصم مي خورم، خودش بود. امير مقابل آزاد مي ايستد ، نيم نگاهي به فرهاد مي كند و نگاه پرسشگرش را به آزاد مي دوزد. آزاد شانه بالا مي اندازد و نفس عميقي مي كشد. اميردومرتبه مقابل فرهاد زانو مي زند ، دستش را سر شانه ي او مي گذارد و و ميگويد: امير: من نمي دونم چرا اين فكر... به ذهن تو رسيده ولي عاقل باش مردانی يه هفته قبل از اينكه ما درويش رو ببينم مرد . تو خودت تو مراسم تدفينش بودي ، يادته؟ تازه اون جوون بود ولي درويش كم كمش دويست سال داشت. پس ديگه حرفشونزن . فرهاد به چشمان امير خيره مي شود و مي گويد: فرهاد: قصم مي خورم خودش بود.
