پانسمان صورت را عوض كردند و همه ناگهان جا خوردند اما سعي ميكردند نگراني خويش را نشان ندهند . با اينكه هنوز جاي عمل بر روي صورتش به وضوح پيدا بود اما بهبودي در صورت او بوجود نيامده بود . سامان از لرزش چشمهاي خواهرش همه چيز را متوجه شد و در خواست آيينه كرد . همه مخالف بودند و سعي ميكردند به طوري سامان را منصرف كنند . اما سامان لج بازتر از اين بود كه حرف كسي را گوش كند . سامان به طرف دستشويي رفت تا در آينه آنجا صورتش را ببيند پس از نگاه كوتاهي كه به صورتش كرد با فريادي نقش بر زمين شد . شايد اينكه يك پسر يا مردي با ديدن تغيير قيافه اش چنين از خود بيخود ميشود براي هر كس تعجب برانگيز باشد . اما اينگونه تغييرات زن و مرد نميشناسد ، بدتر از آن اين است كه شخص مدتي بدترين فشارهاي روحي را تحمل كرده است . دوستانش را از دست داده ، عشقش او را ترك كرده و در كل انسان ضعيف بودن نيز بر باقي قضايا مي افزايد . پس از اين ماجرا سامان مجدد در بيمارستان بستري شد و اين در حالي بود كه به جاي جراحي ترميمي و بخش عادي در بخش مراقبتهاي ويژه قلب بستري شد . چند روزي او در اين بخش تحت مراقبت بود . شوراي پزشكي پس از مشورت و بحث پيرامون حال سامان به اين نتيجه رسيدند كه هر گونه جراحي اعم از جراحي ترميمي يا قلب براي او مضر ميباشد . زيرا به احتمال زياد قلب او ديگر توانايي بيهوشي ديگري را نخواهد داشت . او را به بخش عادي منتقل كردند و دوستانش نيز هر روز 2 ساعت در كنار او ميماندند و سعي ميكردند كه به گونه اي او را دلداري داده و يا با صحبتهايشان سعي كنند كه سامان اين موضوع را فراموش كند . اما چشمهاي سرد و بي روح سامان خبر از آينده اي ناگوار ميداد . هر چه دوستانش تلاش ميكردند كمتر نتيجه ميداد. با اين وضعيت پزشكان هم از او قطع اميد كردند . براي اطرافيانش پذيرش اين كه ديگر اميدي نيست بسيار مشكل بود . از دست رفتن دوستي كه هم چون گل روبروي آنها پرپر ميشود براي امير و آرمين سخت بود. روزي كه آرمين به عيادت سامان رفت حال او را بدتر از ديروز يافت اما در چشمهايش كورسوي اميدي را ميديد . سامان آرمين را به سوي خود كشيد و گفت : آرمين از تو يك خواهش دارم فقط نه نگو .... قول ميدي ؟ من ميدانم كه اين كار را از تو خواستن نامرديه ... اما اين براي آخرين دفعه است ... آرمين گفت : اولا" كه آخرين دفعه نه .... تو هنوز مانده كه به من زحمت بدي ... اما همين الان حرفهايت را بدون هيچ فكري ميپذيرم ... سامان از روي قدرشناسي نگاهي به او كرد و گفت : ميخواهم براي من الناز را پيدا كني و پيش من بياوري ... ميخواهم براي آخرين دفعه او را ببينم و با او صحبت كنم ... اين كار را براي من ميكني ؟ آرمين در محظور بدي گير كرده بود ... از اينكه بخواهد باز با الناز روبرو شود نفرت داشت ، از طرفي حال سامان هم مساعد نبود و اگر اين كار را انجام ميداد شايد او بهتر ميشد ... آرمين سرش را به علامت رضايت تكان داد . ديدار با ابليس آن هم روي زمين براي آرمين كه در برابر اين ابليس چون فرشته اي بود كاري بس دشوار بود كه حتي ممكن بود به قيمت از دست رفتن بالهايش تمام شود .
پاسخ : رمان .... آرمين اصلا" نميدانست از كجا بايد شروع كند . نه شماره تلفن الناز را داشت نه اينكه ميدانست كجا زندگي ميكند نه اينكه اصلا" پاتوق الناز بيشتر كجاست .. پس از مدتي فكر به اين نتيجه رسيد كه بد نيست يك سري به پارك ساعي بزند ، براي ا ينكه يك بار الناز را آنجا ملاقات كرده بود . به طرف پارك رفت و تا غروب روي همان صندلي كه يكبار با الناز آنجا قرار داشت نشست . ديگر خسته شده بود و بلند شد كه برود كه ناگهان دختري را ديد كه به نظرش آشنا بود . با دقت بيشتر الناز را تشخيص داد كه با پسري كه آنهم براي آرمين بيگانه نبود قدم ميزد . پسر همان سياوش بود . سياوش همان پسري كه عشق او را مريم را از او گرفته بود . البته آرمين سياوش را تنها مقصر نميدانست بلكه بيشترين تقصير را متوجه مريم ميدانست . اما با حسي آكنده از نفرت سياوش را مينگريست زيرا او هم به مريم وفا نكره بود . گويا دنيا دار مكافات است . سياوش هم سنگيني نگاهي را احساس كرد ، كمي سرش را چرخاند و آرمين را ديد كه او را مينگرد . ازا ين نگاه اصلا" خوشش نمي آمد . دوست داشت براي اين نگاه دعواي مفصلي با آرمين بكند كه با كمال تعجب ديد كه آرمين به طرف او مي آيد . آرمين چند قدمي الناز متوقف شد و بون هيچ سلام و عليكي به الناز گفت : براي تو از طرف سامان پيغام آورده ام . الناز تازه متوجه حضور آرمين شده بود ، اما با اينكه سياوش در كنارش بود از آرمين ترسيد و خود را كنار سياوش پنهان كرد ، به گونه اي كه اگر اتفاقي در حال انجام بود سياوش براحتي از او دفاع كند . الناز از آرمين ميترسيد اما براي آزار آرمين پس از شنيدن اين جمله آرمين ، با بي تفاوتي شانه هايش را بالا انداخت . آرمين از اين حركت به خروش در آمد بلند گفت : ميداني كه من از همان اول تشخيص داده بودم كه تو لياقت سامان را نداري .. ولي آن پسر بدبخت تنها به خاطر تو روي تخت بيمارستان افتاده و تنها يك كار از تو ميخواهد و آن ، اين هست كه بري به ديدنش ... الناز گفت : من براي او متاسفم ، اما دوستي من و سامان هم تمام شده .. من تاب ديدن او را نداشتم ... اما سعي ميكنم كه آخر هفته آينده يك سري به سامان بزنم . آرمين بيشتر عصباني شد : آخر هفته آينده ؟ تازه اگر شد ؟ تو اصلا" آدم نيستي ... تو لايق هيچي نيستي ... تو از پست ترين افراد پايين تري ... الناز عصباني شد و گفت : حالا كه اين جوره اصلا" من نميام ... مگر نميگي كه من لايق هيچي نيستم ؟ پس برو پيش دوست عزيزت و ببين كه من چقدر ارزش دارم .. آرمين از شدت عصابانيت لبش را جويد .. به طوري كه خون از لبش بيرون جهيد اما سعي كرد كه ضبط نفس داشته باشد ... با ملايمتي ساختگي جواب داد : من شايد كمي تند رفتم ، ولي تو به خاطر دوستي قديميت با سامان برو پيشش ، به خاطر دوران خوشي كه با اون داشتي ... جان سامان به اين كار بستگي داره ... الناز از روي تحقير نگاهي به آرمين كرد . ديگر ميدانست كه اين ببر خروشان را رام كرده است و برگ برنده دست اوست . پس بايد از اين برگ براي از بين بردن حريفش استفاده ميكرد . پس به آرمين گفت : ما دوستي خوبي نداشتيم ، ولي به يك شرط ميپذيرم ... قبول داري ؟ تو بايد التماس كني و به پاي من بيفتي ... آرمين ديگر كنترلش را از دست داده بود ، ناخنهايش را در دستش فرو كرد و دست گره كرده اش را بالا آورد اما زود پشيمان شد و چون درختي كه از ريشه قطع شود بر زمين افتاد و زانوانش را بر خاك ساييد و با حالت تضرع گفت : من از تو خواهش ميكنم كه بيايي و سامان را ببيني ...
پاسخ : رمان .... الناز با غروري باورنكردني آرمين را نگاه ميكرد ، اشك از چشمان آرمين سرازير بود و احساس شكست و خرد شدن در چهره اش هويدا بود اما با اين حال الناز گفت : من هفته آينده سري به سامان ميزنم . ناگهان آرمين از زمين بلند شد ، سيلي محكمي به الناز زد . به طوري كه الناز بر روي زمين پرت شد . از اين حركت سياوش هم جا خورد و وقتي صورت بر افروخته آرمين را ديد از انجام هر گونه عملي ترسيد . آرمين بلند داد زد : اگر براي سامان اتفاقي بيفتد من تو را ميكشم و مطمئن باش كه اين كار را براي اين انجام نميدهم كه من را خرد كردي براي اين ميكنم كه زندگي 3 نفر را به انضمام اطرافيانشان بهم ريختي .... الان هم بايد بروم وگرنه خونت را ميريختم ... پس از اين حرف به سرعت از پارك خارج شد و سريع به سمت بيمارستان رفت . پس از اينكه آنجا رسيد ، امير به او گفت كه حال سامان بد شده و ميخواهد آرمين را ببيند . .................................................. .................................................. .............. آرمين در ابتدا نميخواست كه با ملاقات سامان برود اما وقتي بي تابي سامان را ديد وارد اتاق سامان شد . آرمين از قيافه سامان خوب متوجه شد كه اين بيمار ديگر به ماندن اميدي ندارد . گرچه جاي جاي صورت او هنوز پانسان داشت اما چشمانش كم فروغ بود آن قسمتي از صورتش هم كه پانسمان نداشت بي رنگ بود . آرمين دست سامان را گرفت و چقدر اين دست سرد وبود . سامان از اين حركت تكاني خورد و از چشمان اشكبار آرمين پي به موضع برد . گرچه ميدانست كه الناز نيامده اما چون تشنگان كه حتي در سراب باز دنبال آب هستند با نگاه هايش جا جاي اتاق را نگاه كرد تا اينكه يقين حاصل كرد كه الناز در اينجا حضور ندارد . نا اميد به دوستش نظري افكند و گفت : من تو را پيش كسي فرستادم كه ميدانستم دعوت من را اجابت نميكند ولي اين حق من بود ؟؟؟ آيا من خطايي بزرگ كرده بودم كه بايد اين چنين عذاب ميديدم . آرمين من را ببخش . من درباره تو زود قضاوت كردم و به تو تهمتهاي بدي نسبت دادم و بدتر از آن تو را پيش اين شيطان فرستادم ... من را ببخش .. سامان به گريه افتاد و آرمين او را بغل كرد و گفت : بابا بي خيال اين حرفها ... مهم اين است كه حالا پيش هم هستيم . سامان سري تكان داد و امير را صدا زد . 3 دوست هميدگر را در آغوش گرفتند و مدتي با هم گريه كردند . ديگر شوخي در كار نبود آنها تنها ميخواستند كه در كنار هم باشند . پس از چند دقيقه دكتر و پرستاري كه براي معاينه آمده بودند آن دو را بزور از اتاق خارج كردند . اما امير و آرمين نميتوانستند دوستشان را تنها بگذارند گويا هر دو نگرا ن اين بودند كه شايد در غيبت آنها دوستشان را از دست بدهند ... خب اين دو دوست تا صبح بيمارستان ماندند . ساعت 10 صبح حال سامان باز بد شد و به زودي خطر مرتفع گرديد و پس از چند ساعت به آنها اجازه ملاقات دادند . سامان با نيرويي جديد و خارق العاده صحبت ميكرد از هر چيزي سخن ميگفت و سربه سر دوستانش ميگذاشت . با اين نيروي تازه هيچ شكي نبود كه حال آرمين رو به بهبودي است . امير سمت چپ سامان نشسته بود و آرمين هم سمت راست و كلي در اين چند دقيقه شوخي كردند .
پاسخ : رمان .... ناگهان صداي اين شور و خنده كم شد چون همه متوجه شدند كه يكي از آن ها نمي خندد . سارا سريع به همه نگاه كرد و نگاهش بر روي برادرش متوقف ماند . در اين موقع آرمين نگاه سارا را ديد و سريع سامان را به طرف خودش برگرداند . سامان بي حركت بود و تنها لبخند تلخي گوشه لبش بود . همه متوجه سامان شدند و امير پرستار را صدا زد . آرمين قادر به انجام هيچ كاري نبود فقط نگاهش مدام روي اطراف متمركز ميشد . پدر سامان اشك ميريخت و مادرش او را تكان ميداد مدام جيغ ميزد . گروه احياء با همراه چند نفر وارد اتاق شدند و همه را از اتاق بيرون كردند . آرمين روي زمين نشسته بود و مبهوت بود كه چگونه اين اتفاق افتاد ... يك ربعي گذشته بود كه دكتر از اتاق بيرون آمد و با تاسف سرش را تكان داد و رفت . تمام بيمارستان دور سر آرمين ميچرخيد . مرگ سامان اصلا" قابل باور نبود .. به اين فكر ميكرد كه آنها چه روزهايي با هم داشتند و چه آرزوهايي براي فتح دنيا كرده بودند . پاهايش ميلرزيد و به اتاق وارد شد . صورت سامان پيدا نبود . ملحفه را كنار زد . از گونه اش بوسه اي گرفت . هنوز بر لبانش لبخند تلخش بود . اين لبخند حرفهاي زيادي را در دل خود داشت . آرمين در برابر سامان سوگند ياد كرد كه او را فراموش نكند ... به سرعت از اتاق خارج شد . امير دنبالش ميدويد و او را صدا ميزد . ولي وقتي ديد كه آرمين پشت ماشين نشست ترسيد .. ميخواست برگردد اما او هم به دنبال آرمين روانه شد . حسي به او ميگفت كه واقعه اي ناگوار در شرف وقوع است . .................................................. ..................................................
پاسخ : رمان .... آرمين به طرف جايي ميرفت كه بايد قول خود را آن جا عملي ميكرد . از ماشين پياده شد و به طرف دختري كه تنها در گوشه اي منتظر ايستاده بود رفت . در چند قدمي دختر ، او متوجه حضور آرمين شد و با ديدن قيافه آرمين جا خورد . بدنش از ترس يخ كرد و حدس زد كه چه اتفاقي براي او مي افتد . آرمين به طرفش رفت ، از اينكه ميديد شكارچي خود طعمه شده است راضي بود . الناز شروع به التماس كرد ولي متوجه شد كه اين چيزها در آرمين موثر واقع نيست . خواست جيغ بزند اما آرمين محكم گلوي او را گرفت و با چشماني قرمز به او گفت : عفريت حالا چه احساسي داري ؟ حالا ميخواهم بفرستمت پيش استادت تو جهنم .. برو به او بگو كه توانستي دوستي ما را از بين ببري . برو بگو توانستي يكي از ما را از غصه دق بدهي ... ولي اين را هم بگو كه ما پيمانمان را براي هميشه تجديد كرديم و براي همين هم ميخواهيم همه شما همكاران شيطان را از بين ببريم . صورت الناز كبود شده بود و ناخنهايش را در دستان آرمين فرو ميكرد . از دستان آرمين خون ميچكيد اما حاضر نبود كه او را رها كند . تقلاي الناز كمتر شده بود و آثار از بين رفتن حيات در صورتش بيشتر پيدا ميشد . ناگهان دست امير سست شد ولي باز سعي كرد دستانش را محكم تر بفشارد . اما ناگهان صداي فريادي خفيف از گلوي آرمين بلند شد و چشمانش از شدت درد گرد شد . او هم چنان مي خواست كه گلوي الناز را بفشارد اما نمي توانست . درد امانش را بريد . ناگهان دستي قدرتمند او را از الناز جدا كرد و هر دو بر روي زمين افتادند . الناز سرفه ميكرد ، اما آرمين حس ميكرد از او مايعي خارج ميشود وقتي بسختي كمرش را گرفت و خون را ديد تمام ماجرا را فهميد . پشتش را نگاهي كرد و سياوش را با كارد بزرگي پشتش ديد . اشك در چشمانش حلقه زد ، زيرا ميديد كه نتوانسته كه الناز را از بين ببرد . الناز هنوز سرفه ميكرد و اين نشان از سلامت او بود . اما آرمين چند ضربه اي چاقو خورده بود و كف زمين از خون او رنگين بود . آرمين با باقي مانده قدرتش در خون خود مي غلتيد و خود را بسوي الناز ميكشيد . دستانش نزديك الناز بود كه اينبار دردي را در سينه خود احساس نمود . فريادي سامعه خراش زد و نقش بر زمين شد . كارد را ميديد كه لاي دنده هايش گير كرده بود و قلب پاره اش هم چنان مي تپيد . سياوش الناز را بغل كرد و بسرعت دور شد . اما آرمين هنوز روي زمين بود . ميدانست تقلا فايده ندارد اما غريزه اش او را راهنمايي ميكرد . او هم چنان خود را روي زمين به دنبال رد خيالي از الناز ميكشيد . چشمانش تار شده بود . ديگر هيچ كجا را نميتوانست ببيند . ناگهان صدايي او را بخود آورد . امير او را در آغوش گرفت : پسر چي بسر خودت آوردي تو كه ميدانستي ....
پاسخ : رمان .... آرمين فقط گفت : مرا ببخش من هم مثل سامان تو را تنها ميگذارم . اما خوبيش اين هست كه من الان ميرم پيش سامان . آرمين فرياد زد : نه ديگر ، تو نبايد بميري .. من بدون تو چيكار كنم . تنها مي شوم ... من اگر تو بري مي ميرم ... آرمني جواب داد : نه تو بايد زنده بماني و بدبختي الناز را ببيني .. تو چشمهاي ما در اين دنيا هستي و پيمانمان هم ، هم چنان پابرجاست . آرمين دست در جيب كرد و گردنبندي را در آورد هم چنين گردنبند خودش را . هر دو را به امير داد و گفت اين گردنبند را سامان قبل از اين كه از پيش ما برود تو جيب من گذاشته بود .... حالا هر 3 مال تو هست و تو مي تواني با چسباندن آنها به هم هر 3 ما را در كنار هم ببيني ... حالا صورتت را جلو بياور . در آخرين لحظه آرمين بوسه اي از صورت امير گرفت و امير همچنين . اما در آخر آرمين نگاهي به دست امير كرد و دست او را هم بوسيد و با لبخندي مشابه آنچه بر لبان سامان بود دم از جهان فرو بست . امير تا مدت زيادي در حالت بهت بود . زيرا در مدت زمان كمي دو دوست خود را از دست داده بود . آرمين و سامان را در دو قبر كنار هم دفن كردند . امير هم قبر كنار آنها را براي خود خريد . احساس ميكرد به زودي خواهد مرد كه هرگز چنين نشد . پس از آن در آخرين جمعه هر ماه دختري بر سر قبر سامان و آرمين مي آمد و همان گونه كه براي سامان اشك ميريخت براي آرمين هم به همان گونه گريه ميكرد . بر سر مزار هر دو ، دو دسته گل رزش را پرپر ميكرد و به ناكامي هر دو اشك ميريخت . ما او را خوب ميشناسيم . او سارا بود كه برادرش را كه تنها همدم او در دنيا بود از دست داد و پس از آن تنها كسي را كه عشقش را در دل داشت از دست داده بود . او بر سر قبر آرمين از احساس ، دردش و از شوق ديدارش كه هيچ گاه خجالت به او مجال نداد به آرمين بگويد . از اين جهت افسوس ميخورد شايد با گفتن اين حرفها سرنوشت هم متفاوت ميگشت . اما اين مهم بود كه او دو نفر را از دست داده بود . امير هم تجرد اختيار كرد و از خيلي از عادتهايش فاصله گرفت . هميشه گردنبندي ارغواني را كه نشانه دوستي آن 3 نفر بود بر گردن داشت و هميشه صورت دو دوستش را در آن گردنبند ميديد . الناز چند بار توسط پليس دستگير شد . اما بعدا" امير شنيد كه او مبتلا به بيماري است كه جنبه اي ناشناخته دارد . بدنش بر اثر اين درد تكه تكه و متعفن ميشد . او هر روز بدتر از ديروز ميشد اما جان نمي آمد . شايد براي او عذاب اين دنيا كافي بود كه تقاص تمامي بديهايش را بدهد .
پاسخ : رمان .... نمي دانم سرگذشت خود را از كجا شروع كنم و به سوي كدامين مقصد پيش روم و در راه به چه چيز بپردازم؟ نمي دانم از خردساليم بگويم كه كلام بابا را بر زبان راندم و همه را سرشوق آوردم يا از حال بگويم كه از گفتن يك كلمه ي باباي ناقابل ناتوانم، هرچند كلام بابا كه گفتنش براي من ممكن نيست بسي شيرين و پرمفهوم به نظر ميرسد. نمي دانم از زماني بگويم كه مي شنيدم مادرم برايم لالايي مي خواند يا از حال كه صداي ناله اش را در بستر نمي شنوم تا به كمكش بروم. نمي دانم بگويم اين زندگي كشينده است يا زندگي ساز،نمي دانم بگويم تلخ است يا شيرين،سخت است يا آسان؛ ولي اين را مي دانم كه اين زندگي براي من يعني طنز ، يعني خنده، چيزي كه ندارد زجر،چرا... دراد ولي نه به قيمتي كه آن را بر خود و ديگران تلخ تر كنم. وقتي به دنيا آمدم مانند ديگر كودكان گريه اي بلند سر دادم و از زمين و زمان گله كردم،وقتي د رآغوش پر از مهر مادر قرار گرفتم سكوت كردم و به نگاه گيرايش خيره شدم و به ضربان قلبش گوش سپردم،وقتي دستان زمخت پر بر صورت نرم و لطيفم كشيده شد تمام مردانگي عالم را درك كردم و وقتي خواهر و برادرانم را ديدم خنديدم و رضايتم را از پيوستن به آنها نشان دادم. كانون گرم خانواده برايم دل انگيز و زيبا بود. صداي جورواجور جغ جغه ها،طبلك و هزار چيز ديگر، صداي خنده ي خوهر و برادرانم كه با ذوق مرا مي نگريستند كه چطور غذا مي خورم، چهار دست و پا راه مي روم و مي خندم و بلند صدايم مي كنند «كيوان» صداي مادرم كه هنگام شير دادنم برايم آواز مي خواند، صداي پدرم كه نامردي روزگار را در گوشم زمزمه مي كرد و مرتب مي گفت ك روزگار نامرد است ولي من كودك بودم و منظور او را از نامردي درك نمي كردم. كمي بزرگتر شدم ،خواسته هايم وادارم كرد حرف بزنم،وقتي تشنه بودم گريه جوابگويم نبود و تا مي آمدند بفهمند از براي چه گريه مي كنم طاقتم طاق مي شد؛ براي همين كلمه ي آب ،بابا و مامان را فرا گرفتم تا كمي از نيازهايم برطرف شو و به ترتيب بَه بَه،دادا، دَدَ و چند كلام ديگر. درد زانو هنگام چهار دست و پا و سوزش كف دستانم وادارم كرد روي دوپا بايستم و از آن وضعيت اسفناك راحت شوم ،هرچند كه مرحله ي سختي بود ولي به كمك خانواده آن را پشت سر نهادم. اما هنوز پا به دو سالگي نگذاشته بودم كه كلام پدر را به روشني درك كردم،روزگار اجازه ي بزرگ شدن به من نداد و در همان كودكي خنجر دشمني با من را از رو بست. ابتدا مانند تمام بيماري هايم بدنم درد گرفت،ضعيف شدم،با هيچ چيز سرگرم نمي شدم ،حتي ناي گريه كردم هم نداشتم و هرچه مي گذشت بدتر مي شدم،بدنم گرم شد،گرم نه ،داغ شد،مي سوختم ، آب مي خواستم ولي آب خنكم نمي كردف‌مادرم پريشان بود و پدرم مثل هر روز سر كار و از بيماري من مطلع نبود. آه در بساط نداشتيم تا مرا دكتر ببرند،خواهر و برادرانم سعي مي كردند مادرم را دلداري دهند و من سعي مي كردم گريه نكنم تا او بيشتر نگران نشود، ولي صبرم سرآمد، اين بود كه زاري را سر دادم. مادرم قلك برادرم را شكست و با اندك پولي كه درونش بود مرا نزد دكتر برد. دكتر تاسف بار نگاهم مي كرد مادرم اشك مي ريخت و من ناي حركت نداشتم.
پاسخ : رمان .... در آخر دكتر برگه اي به دست مادرم داد او رفت و با سرم برگشت،سوزن سرم درون دستم درد داشت اما چاره اي جز تحمل نداشتم. نگاهم بر قطره هاي سرم خشك بود و دستم هرلحظه بي حس تر مي شد. دكتر به ديگر بيمارانش مي رسيد و مادرم بر بالينم انتظار خوب شدن مرا مي كشيد. با فرود آخرين قطره دكتر سراغم آمد سوزن را از دستم بيرون كشيد و برگه ي ديگري به دست مادرم داد مادرم با خواندن برگه اشك در چشمانش حلقه زد. مرا زير چادرش گرفت و در آن هواي سرد به خانه برگشتيم. پدرم هنوز بازنگشته بود و اهل خانه همه نگران بودند. وقتي مرا ديدند كه هنوز بهتر نشده بودم نگران تر هم شدند. مادرم مرا در بستر خواباند. و به آشپز خانه رفت . چشمانم را بستم و تصميم گرفتم بي صدا بخوابم و از خدا بخواهم دردم را كاهش دهد، ولي هنوز خواب به سراغم نيامده بود كه مغزم يخ كرد،منجمد شد،به يكباره چشمانم را باز كردم،مادرم دستمالي سرد و خيس را روي پيشانيم گذاشته بود و اين سرما مرا شكه كرد،تمام رگ هاي تنم خشك شده بود،جلوي چشمانم سياه شد،سياه و سياه تر به طوري كه ديگر جايي را نمي ديدم،داخل گوش هايم صداي وير وير مي شنيدم. و گلويم عجيب مي سوخت. بدنم به لرزه افتاد و خوب حس مي كردم كه بلندم كردند و نمي دانم به كجا انتقالم داند حال بدي داشتم و تمام بدنم از درون و برون مي لرزيد و كم كم بي حس شدم و هيچ نفهميدم زندگي من سه مرحله دارد،مرحله ي اول به اين بي هوشي ختم مي شود و مرحله ي دوم از به هوش آمدنم آغاز مي گردد. ادامه دارد... دوستاي خوبم اميدوارم مورد پسندتون باشه خوشحال مي شم نظر بديد و تا خوندن مرحله دوم زندگي كيوان همراهيم كنيد. با سپاس از تمامي دوستان و مسئولان
پاسخ : رمان .... وقتي به هوش آمدم حالم كمي بهتر شده بود،نه گلويم مي سوخت و نه گوش هايم ويروير مي كرد، همه جا را خوب مي ديدم و هيچ چيز سياه نبود و فقط كمي حرارت داشتم، سرم را چرخاندم و نگاهي به اطرافم انداختم . پدر و مادرم در آستانه ي در ايستاده بودند و با هم سخن مي گفتند ولي فاصله اشان از من زياد بود و براي همين هيچ نمي شنيدم. وقتي متوجه شدند نگاهشان مي كنم سريع در كنارم قرار گرفتند؛مادرم يك دستم را گرفت و پدرم دست ديگرم را و هر دوچيزي گفتند ولي صداي هيچكدام را نشنيدم. درست مثل اينكه در سكوت مطلق باشم، هيچ نمي شنيدم؛ به طرف ديگري نگاه كردم، كودكي كه روي تخت ديگر نسته بود به شدت زاري مي كرد ولي من صداي او را هم نمي شنيدم . دستانم را از ميان دستان پدر و مادرم بيرون كشيدم و روي گوش هايم كوبيدم، هيچ چيزي رويشان نبودولي پس چرا من صدار نمي شنيدم؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟ حال بدي داشتم، خالي كه نمي توانستم با حرف بيانش كنم،براي همين خواستم گريه را سر دهم،خواستم جيغ بزنم ولي من حتي صداي خودم را هم نمي شنيدم، دردناك بود كه من نمي فهميدم حتي خودم چه مي گويم چه برسد به ديگران،پدر و مادرم به يكديگر نگاه كردند،ظاهراً فهميده بودند مشكلي دارم ولي اينكه فهميدند چه مشكلي دارم را نمي دانم. پدرم دكتر را بر بالينم آورد. دكتر دو دستش را كنار گوش هايم برد ولي چه مي كرد، من نمي شنيدم، نه چيزي حس مي كردم و نه مي شنيدم. دكتر چيزي به والدينم گفت كه هر دو بهت زده مرا مي نگريستند،نگاهشان دردناك بود،انقدر دردناك كه نگاهم را از آنها گرفتم و به كودك تخت كناري دوختم ،او هنوز گريه مي كرد ولي دريغ از كوچكترين صدايي كه مرا بيازارد. سخت بود،خيلي سخت من فقط مي ديدم و هيچ نمي شنيدم. مادرم در كنار بسترم نشسته بود و در حالي كه دست كوچكم را در دستان گرم و پرمهرش گرفته بود اشك مي ريخت. پدرم در آستانه در ايستاده بود ولي نه يك ايستادن ساده او سرش را به چهار چوب در تكيه داده بود و از ترس اينكه اشك هايش روان نشود حاضر نبود چشمانش را باز كند ولي من مي ديدم كه غم چگونه بر دوشش سنگيني مي كند اما نمي دانستم بايه چه كنم، از طرفي گرسنگي سخت آزارم مي داد. لب باز كردم و گفت هامي اِخام(غذا مي خوام) ولي كسي به من توجه نكرد. بازهم گفتم ولي در مقابل حرفم كوچكترين عكس العملي نديدم. آري يك هفته ي تمام گذشت تا بفهمم من نه تنها خودم صداي خودم را نمي شنوم بلكه ديگران هم فركانسي از من دريافت نمي كنند. اين بود كه ديگر تلاش نمي كردم حرف بزنم. گريه هايم نيز بي صدا بود وتنها راه جلب توجه من تكان دادن اجسام بود. اكثر اوقات رخت آويز فلزي كه حدودا سبك بود نقش زمين مي كردم.براي ابراز گرسنگي به ظرف روي اجاق اشاره مي كردم و براي رفع تشنگي به شير آب و اگر خسته بودم گوشه اي مي خزيدم و سعي مي كردم با به ياد آوردن لالايي هاي مادرم بخوابم
پاسخ : رمان .... زندگي برايم زجر آور بود. مي ديدم كه مادرم نوازشم مي كند و برايم لالايي مي خواند ولي صداي پرمهرش را نمي شنيدم. پدرم نامردي روزگار را در گوشم زمزمه نمي كرد بلكه آن را با نگاهي غم بار مقابل چشمانم به نمايش مي گذاشت. خواهر و برادرانم با خنده قهر كردند و به من نگاه نمي كردند،اگر هم نگاه مي كردند نگاهشان خيس بود و مهم تر از همه اينكه قلب مادرم ديگر نمي زد.... مي زد،ولي تپشي كه من صداي ضربانش را نشنوم چه سود؟ قلبي كه نتوانم از تمام صداها به صدايش پناه ببرم چه سود؟؟؟؟؟ جغ جغه هايم شكنجه ام مي كردند،وقتي نگاهشان مي كردم دلم براي شنيدن تنگ مي شد. بعضي اوقات خواهر بزرگم را مي ديدم كه گوشه اي با خود خلوت كرده و درحالي كه طبلكم را تكان مي دهد اشك مي ريزد.از خودم متنفر بودم،من با نشنيدنم ،با حرف نزدنم غم را مهمان خانواده ام كردم،احساس مي كردم ديگر مادرم نمي خندد و پدرم براي هميشه مات است. اكثر مواقع مقابل آينه مي ايستادم به دهان و گوش هايم نگاه مي كردم و از آنها مي پرسيدم كه چرا نمي شنوند؟ چرا حرف نمي زنند؟ ولي جوابي نبود. تا يك سال وضع به همين منوال بود؛ تا اينجا خانواده غمگين بودند و من از نگاه كردن به آنها فرار مي كردم ولي ... ولي با آمدن كودك بعدي، با آمدن«كيان» اين من بودم كه غمگين شدم و آنها از نگاه كردن به من فرار مي كردند. خواهر و برادرانم سعي مي كردند از دست من فرار كنند و به بازي با كيان بپردازند و در اين بين بيشترين توجه از جانب پدرم بود كه مرا دلگرم مي كرد. پدري كه فقط با نگاه حرف مي زد و زبانش براي من چو زبان خودم بود. كيان براي من يعني پايان همه چيز،وقتي كيان بود يعني من نبايد مي بود و اگر او نبود نگاه ها متوجه من ميشد كه اي كاش آن لحظه هم نگاهي به من نمي كردند. ساعت ها تك و تنها مي نشستم و به اسباب بازي هايم كه كيان خرابشان كرده بود نگاه مي كردم. و وقتي پدرم از سركار باز مي گشت به او خيره مي شدم. كيان خيلي سريع رشد كرد به سن دو سالگي رسيد سني كه پايان تمام خوشي ها براي من بود ولي دوسالگي او بدون هيچ مشكلي پايان يافت. چهار ديواري خانه تمام اميال و آرزوهاي مرا در خود حبس كرده بود. بيرون از چهار ديواري همه چيز عذاب آور بود تمسخر،ترحم، و يك عالمه دهان كه باز و بسته مي شد و حسرتي بزرگ بر دل كوچك من. بزرگترين سرگرمي من اين بود كه در كنار حوض آب بنشينم ، به ماهي هاي قرمز خيره شوم و پيش خود تصور كنم آنها چه مي گويند. شنيدن صداي ماهي بزرگترين حسرت زندگيم شده بود. دلم ميخواست بدانم آنها اين همه وقت با همه چه مي گويند همه ي آدمها بعضي وقت ها دهانشان تكان مي خورد و بعضي وقت ها نه. پرندگان هم همينطور ولي ماهي ها حتي شب ها هم حرف مي زدند. نمي دانم ولي فكر مي كنم دلنشين ترين صدا را ماهي ها دارند. زندگيم با تمام سختي و شيريني گذشت تا به سن هفت سالگي رسيدم ،سني كه بايد با دنياي مدرسه آشنا ميشدم، دنيايي كه از آن وحشت داشتم ،نه تنها خودم ،بلكه خانواه ام نيز نگران مدرسه رفتن من بودند. مدرسه چيزي بود كه تمام آن تابستان مرا مشوش كرده بود. نمي دانستم وقتي چيزي نمي شنوم معم چگونه درس را برايم توضيح مي دهد،نمي دانستم هم كلاسانم وقتي مي بينند من چيزي نمي شنوم پشت سرم چه مي گويند نمي دانستم چگونه بايد با ديگران ارتباط برقرار كنم ؟؟؟ بالاخره انتظار تمام شد و زمان مدرسه رفتن من فرا رسيد و مرحله ي دوم زندگي من پايان يافت و وارد مرحله سوم شدم
