رمان بلند یلدا...

پاسخ : رمان بلند یلدا...

امير گفت : دعواي ما هم مثل دعواي تو بود . من آن روز كه الناز را براي اولين بار ديدم به او پيشنها د دوستي دادم . آخر من بايد از كجا مي فهميدم كه او عاشق سامان ميشود . بعد از مدتي هم برداشته اين را به سامان گفته و پشت سر من چرت و پرت گفته و گفته كه من نظر بدي نسبت به الناز دارم و آن را به چشم دوست خودم ميبينم نه دوست سامان . براي همين هم سامان با من دعوا كرد ولي من مثل تو نبودم كه بايستم و كتك بخورم و چون زورش به من نمي رسيد چند تا فحش داد و من هم زدم تو صورتش و ديگر نديدمش ...
و پس از اين ماجرا بود كه به ياد حرف تو موقع عيادت افتادم . به اين نتيجه رسيدم كه تو درست ميگفتي اما روي اين را نداشتم كه بيام پيش تو و از تو معذرت خواهي بكنم بخصوص اينكه تو از من خواسته بودي ديگر به ملاقاتت نيام . ولي گردنبند هميشه در گردنم هست .
آرمين لبخند تلخي به امير زد و گفت : آيا حاضري كه با سامان آشتي كني ؟
امير تعجب كرد البته تعجب امير براي اين نبود كه چرا بايد با سامان آشتي كند ، تعجب او از اين بود كه چرا آرمين اين حرف را ميزند در حالي كه آرمين دل پري از سامان دارد با اين حال امير گفت : بهيچ وجه .. او به من تهمتي زده كه اصلا" قابل بخشايش نيست .
آرمين گفت حالا چيزي را براي تو حكايت ميكنم كه حاضر ميشوي با سامان آشتي كني .. پس از آن هر چه را كه از سارا شنيده بود براي امير نقل كرد و تاكيد كرد براي حفظ ظاهر هم كه شده با سامان آشتي كند كه شايد موقعي توانست انتقام اين كار الناز را در آورد . پس از اين حرفها امير بلند شد و مشتش را به نشانه عصبانيت گره كرد و گفت : اين دختر شيطان است ، اصلا" بايد بميرد من نه تنها با امير آشتي ميكنم بلكه كاري ميكنم كه اين دختر محو شود .
فرداي آن روز دو پسر با كت و شلوار و كراوات و با دسته گل رز سرخي كه به زيبايي آراسته شده بود به ديدن سامان رفتند .
وقتي سامان با آن صورت باندپيچي شده دوستانش را ديد ندايي از حيرت كشيد و تنها با اين ندا بود كه دو پسر توانستند سامان را با آن وضعيت تشخيص دهند . هر 3 دوست كنار هم نشستند و تنها همديگر را مي نگريستند و آن قدر همديگر را نگاه كردند كه پدر و مادر سامان براي خارج كردن آنها از اين وضعيت با امير و آرمين صحبت كردند . آن دو نيز با متانت جواب صحبتهاي پدر و مادر سامان را ميدادند در اين حين بود كه آرمين سارا را ديد كه اشكي را از گوشه چشمش پاك كرد و با نگاهي از او تشكر كرد .
سامان دست آرمين را گرفت و گفت : ميداني چيه ؟ من هنوز آن نشانه دوستيمان را دارم . تو چطور ؟
با اين حرف هر 3 سنگها را بيرون آوردند و بهم نشان دادند ، پس از مدتها اين تكه سنگهاي قيمتي باز درخشش سابق خود را بازيافته بودند .
3 دوست در اين مدت با وجود كدورتي كه از هم داشتند تنها خاطراتي را ياد كردند كه براي آنها شيرين بود و تا آخر وقت ملاقات با هم شوخي كردند .
…………………………………………�� �…………………………………………�

 

پاسخ : رمان بلند یلدا...

چند روزي گذشت . ديگر بايد پانسمان صورت آرمين عوض ميشد . امير و آرمين هم براي ديدن نتيجه آمده بودند و خانواده سامان با بي صبري انتظار ميكشيدند كه بهبودي صورت او را ببينند . نه اينكه براي ظاهر سامان نگران بودند ة نه اين طور نيست . معمولا" كساني كه بهم وابستگي عاطفي دارند حتي بدترين تغييرات طرف مقابل را ميپذيرند ولي تحمل درد و رنج اين تغييرات را كه طرفشان متحمل ميشوند ندارند . اما نگراني جمع حاضر در بيمارستان اين نبود آنها مي ترسيدند اگر آرمين جراحي ترميمي را به خوبي پشت سر نگذاشته باشد و قيافه جديدش آن طور كه منتظر است نباشد ضربه بدي را متحمل ميشود .
اين فكر براي سامان بسيار خطرناك بود . اصولا" فكر و خيال نا اميدي انسان را زودتر از صحنه روزگار محو ميكند . براي سامان اين وضعيت بدتر بود ، سكته او همه چيز را ممكن بود بدتر اين كه هست نشان دهد

 

پاسخ : رمان بلند یلدا...

ماجرا از یه ارتباط کلامی ساده شروع شد. حق انتخاب داشتم ولی هنوز اونو جدی نگرفته بودم. اون موقع من سال سوم دانشگاه بودم و همه­ی توجهم به درس­ها, مخصوصاً از وقتی که کار هم می­کردم یعنی حدوداً از یه سال قبلش. با وجود این هر ترم معدلم بالا می­شد و با چهره­ی مثبتی که داشتم، کم کم تمام بچه­های معماری من و می­شناختن. البته نه در حد رفاقت. هرچند که دوست و رفیق هم کم نداشتم و حداقل با هم دوره­ای­های خودم کاملاً دوست بودم و گاهی اوقات رازدار هم هم بودیم. اما تو همون روزها اتفاقی افتاد و تبدیل به راز شد که به هیچکس نمی­تونستم بگم.


هفته­ی سوم ترم جدید بود و نزدیکی­های ظهر. چهارشنبه­ها ظهر باید می­رفتم سر کار و به همین خاطر با عجله داشتم به سمت پارکینگ می­رفتم که یکی از دخترهای دانشگاه صدام کرد. برگشتم و دیدم که داره به سرعت به سمت من میاد. با اینکه نمی­شناختمش اما وایسادم. وقتی به من رسید، بعد از نفس نفس زدن به طوری که انگار مضطرب بوده باشه شروع کرد به صحبت کردن در حالی­که دائم به این طرف و اون طرف نگاه می­کرد. «ببخشید آقای خاکپور, یه کاری داشتم اگر وقت داشته باشید.» من هم که کاملاً مجذوب نگاهش شده بودم، گفتم که کاری ندارم و اون هم ادامه داد:« راستش... ممکنه ازتون خواهش کنم فردا مثلاً توی پارک دانشجو ببینمتون؟» کاملاً گیج شده­بودم. آخه چه صنمی با هم داشتیم که این حرف رو زد؟ یه آن به خودم گفتم نکنه از اون دخترهاییه که می­خواد سوءاستفاده کنه؛ ولی بعدش فکر کردم که چرا پارک دانشجو؟ یه پارکی که تا حدی از دانشگاه فاصله­داره و خب کسانی هم که اونجا با هم مشغول صحبت کردن و گپ زدن هستن هیچ نگاه سوءی بهشون نیست. همین مسأله باعث شد که فکر کنم می­تونم بهش اعتماد کنم به هر حال فقط می­خواست حرف بزنه و از حالاتش هم معلوم بود که باید کار واجبی داشته­باشه. به همین خاطر جواب مثبت دادم و گفتم که ساعت ده صبح اونجا منتظرم باش.


اون روز، تمام مدت، به فکر همون چند دقیقه بودم و تمام حرکات دختری که با اضطراب با من صحبت می­کرد و حتی اسمش رو یادش رفت بگه دائم از جلوی چشمم مرور می­شد. سر­کار، پشت کامپیوتر حتی نگاهم به مونیتور نبود. به این فکر می­کردم که با من چه کاری می­تونه داشته­باشه.

 

پاسخ : رمان بلند یلدا...

بالاخره فردا رسید. ده دقیقه به ده بود که به پارک رسیدم و در کوچه­های اطراف، پارک کردم. حدود یه ربع توی پارک قدم زدم تا اینکه اونو دیدم که از طرف دیگه داره میاد. خودم رو پنهان کردم تا ببینم اون چه کار می­کنه. اون هم چند دقیقه­ای قدم زد تا شاید منو پیدا کنه ولی وقتی روی هیچکدوم از نیمکت­ها منو ندید، روی یکی از اونها که خالی بود نشست. همین موقع بود که من هم بیرون اومدم و به سراغش رفتم. به محض اینکه منو دید از جاش بلند شد و بعد از سلام و تشکر و از اینجور صحبت­ها گوشه­ی نیمکت نشست. وقتی من هم داشتم می­نشستم، قلبم شروع کرد به تپیدن، آخه اولین دفعه­ای بود که اینجوری می­خواستم با یه دختر غریبه صحبت کنم. وقتی نشستم گفتم:« راستی هنوز خودتونو معرفی نکردین.» _« من وفایی هستم.... شیرین وفایی. سال دوم معماری, یه سال از شما کوچکتر.» و بعد هم سرش رو انداخت پایین و ادامه داد:« راستش این آخرین راهی بود که به ذهنم رسید وگرنه هیچ وقت دلم نمی­خواست یه روز.... دو سال پیش وقتی تموم فکر و ذکرم درس و کنکور بود، پسر­خاله­م همراه مادرش از کرمانشاه برای خواستگاریم اومدن بدون اینکه قبلش حتی زنگ بزنن و اجازه بگیرن چون مثلاً خاله­م بزرگ فامیل بود و همه، البته توی کرمانشاه، بدون اجازه­ش آب نمی­خوردن. بابام هم که فکر می­کرد که چون اونها تو کل کرمانشاه پر کردن که اومدن خواستگاری من، خوب نیست صریحاً جواب منفی بدیم، علیرغم اینکه از اون جوون آسمونجل هرچند که وضعش خیلی هم بد نبود متنفر بودم، بهشون فقط گفت که فعلاً می­خوام درسمو بخونم. اونا هم که کوتاه نمی­اومدن، می­گفتن درس به درد من نمی­خوره چون مثلاً وقتی با خسرو ازدواج بکنم دیگه احتیاجی به کار کردن ندارم. بعد هم بهونه کردن که فعلاً عقد بکنیم و وقتی درسم تموم شد عروسی کنیم و برم کرمانشاه. ولی بالاخره با هر زحمتی که بود راضی شدن که تا تموم شدن درسم درمورد ازدواج اقدامی نکنن. بعد از اون هرچند که به خاطر تماسهای وقت و بی­وقت خسرو نمی­تونستم ماجرای خواستگاری رو فراموش کنم، ولی میدونستم که بابام نمی­ذاره اون ازدواج سربگیره. به همین خاطر باهاش کنار اومدم و تونستم دانشگاه قبول بشم.» به اینجا که می­رسه بغض گلوشو می­گیره و اشک تو چشاش حلقه می­زنه. و بعد از مکث کوتاهی با صدای لرزان ادامه میده:« اما وقتی وارد دانشگاه شدم، چند هفته بیشتر سرخوشیم دووم نیاورد. یه روز وقتی تو دانشگاه بودم بهم زنگ زدن و گفتن پدر و مادرم، هر جفتشون تصادف کردن و تو بیمارستانن. اوضاعشون خیلی وخیم بود. وقتی رسیدم بیمارستان بابامو بردن اتاق عمل، مادرمم تو سی.سی.یو بود و از پشت شیشه هم فقط صورت تماماً باند پیچی شده و خونیش معلوم بود. سه ساعت تموم با دلهره­ی عمل بابام داشتم به نوار قلب مادرم که هر لحظه به خط صاف نزدیک­تر می­شد نگاه می­کردم. بالاخره بعد از اون سه ساعت همه­ی ضربان قلب مادرم تبدیل به تپش قلب من شد و برای همیشه رفت. تازه پرستارها و مادربزرگم که لحظات آخر رسیده بود منو از بی­تابی غم مادرم آروم کرده­بودن که عمل بابام تموم شد و خبر از دست دادن اون رو هم دادن. اون شب تنهای تنها شدم. نه خواهر و برادری، نه عمه و عمویی. فقط مادربزرگ پیرم مونده بود و دایی­ها و خاله­م تو کرمانشاه که بیشتر از اینکه بخوام بهشون اتکا کنم ازشون می­ترسیدم مخصوصاً که بین اون­ها خسرو هم بود. بعد از اینکه خبر فوت پدر و مادرم به خاله و پسرش رسید همراه با دایی­ها و بقیه­ی فامیل اومدن تهران و تا هفتم خونه­ی ما بودن اما بعد از مراسم هفتم.... خاله و خسرو پاشون و کرده­بودن تو یه کفش که دیگه خوبیت نداره من، یه دختر تنها تو یه خونه­ی خالی زندگی بکنم. خسرو هم که خواستگار من بود و به خیال خودشون، طبق آخرین وصیت پدرم، می­بایست وقتی وارد دانشگاه شدم با هم ازدواج کنیم علی­الخصوص تو این موقعیت. دایی­هام هم که تمام مدت ازشون حمایت می­کردن. من هم

 

پاسخ : رمان بلند یلدا...

که بغض راه گلومو بسته بود و دیگه نمی­تونستم از خودم دفاع کنم؛ پدری هم در کار نبود که پشتیبان من باشه. فقط مادربزرگم بود که با دیدن داغ تنها پسر و عروسش، دیگه نمی­تونست عذاب تنها نوه­شو تحمل بکنه و تونست بعد از چند ساعت بحث و جدلی که فقط منو رنج می­داد، اونا رو راضی بکنه که فعلاً من و مادربزرگم باهم زندگی بکنیم تا مثلاً به دوری و مرگ پدر و مادرم عادت بکنم. بعد از چند روز خسرو زنگ زد و گفت خودم رو برای بعد از چهلم آماده کنم که با هم عروسی کنیم. دوباره بعد از مراسم چهلم همین اتفاق افتاد و چند بار دیگه هم همین ماجرا تکرار شد تا به سال رسیدیم. این بار تمام فامیل­های کرمانشاه بهم زنگ زدن و گفتن:« دختره­ی بی­حیا خجالت نمی­کشی این همه آدمو مچل خودت کردی؟، یه روز جواب مثبت میدی یه روز می­گی نه؟، فکر کردی مادرت مرده می­تونی هرجور دلت خواست با خاله­ت رفتار کنی؟ ...» وقتی اینهارو شنیدم دیگه فهمیدم که آخرین تقلاهامو دارم انجام میدم. چند روز پیش هم خسرو زنگ زد و گفت این جمعه میاد که منو ببره. من هم هر کاری که کردم، هر التماسی کردم فایده نداشت؛ بهم گفت:« حتی اگر شده دست و پاتو می­بندم می­برمت سر­خونه زندگیت.» دیگه هیچکس نبود که بهش رو بندازم. دفعه­ی پیش هم وقتی جرئت پیدا کردم جواب منفی بدم و قال قضیه رو بکنم از فامیلای دور بابام به عنوان آخرین کسانی که برام مونده­بودن خواستم پادرمیونی کنن که اوناهم به حدی تو اون جلسه­ توهین و بد و بیراه شنیدن که دیگه نه من روم می­شه ازشون کمک بخوام نه اونا کمکم می­کنن. تو این چند روز کارم فقط شده بود گریه و دیگه داشتم وسایلم و جمع می­کردم که یه فکری به ذهنم رسید. شاید احمقانه به نظر برسه، شاید هم گستاخانه، ولی تنها راهیه که برام مونده.... راستش به عنوان آخرین راه تصمیم گرفتم، با یه ازدواج سوری با یه نفر آب پاکی رو بریزم رو دستش. مطمئنم وقتی ببینه من ازدواج کردم دیگه دست از سرم بر می­داره. راستش من شما رو تا حدی می­شناختم ولی.....»

 

پاسخ : رمان بلند یلدا...

پانسمان صورت را عوض كردند و همه ناگهان جا خوردند اما سعي ميكردند نگراني خويش را نشان ندهند . با اينكه هنوز جاي عمل بر روي صورتش به وضوح پيدا بود اما بهبودي در صورت او بوجود نيامده بود . سامان از لرزش چشمهاي خواهرش همه چيز را متوجه شد و در خواست آيينه كرد .
همه مخالف بودند و سعي ميكردند به طوري سامان را منصرف كنند . اما سامان لج بازتر از اين بود كه حرف كسي را گوش كند . سامان به طرف دستشويي رفت تا در آينه آنجا صورتش را ببيند پس از نگاه كوتاهي كه به صورتش كرد با فريادي نقش بر زمين شد .
شايد اينكه يك پسر يا مردي با ديدن تغيير قيافه اش چنين از خود بيخود ميشود براي هر كس تعجب برانگيز باشد . اما اينگونه تغييرات زن و مرد نميشناسد ، بدتر از آن اين است كه شخص مدتي بدترين فشارهاي روحي را تحمل كرده است . دوستانش را از دست داده ، عشقش او را ترك كرده و در كل انسان ضعيف بودن نيز بر باقي قضايا مي افزايد .
پس از اين ماجرا سامان مجدد در بيمارستان بستري شد و اين در حالي بود كه به جاي جراحي ترميمي و بخش عادي در بخش مراقبتهاي ويژه قلب بستري شد . چند روزي او در اين بخش تحت مراقبت بود . شوراي پزشكي پس از مشورت و بحث پيرامون حال سامان به اين نتيجه رسيدند كه هر گونه جراحي اعم از جراحي ترميمي يا قلب براي او مضر ميباشد . زيرا به احتمال زياد قلب او ديگر توانايي بيهوشي ديگري را نخواهد داشت

 

پاسخ : رمان بلند یلدا...

او را به بخش عادي منتقل كردند و دوستانش نيز هر روز 2 ساعت در كنار او ميماندند و سعي ميكردند كه به گونه اي او را دلداري داده و يا با صحبتهايشان سعي كنند كه سامان اين موضوع را فراموش كند . اما چشمهاي سرد و بي روح سامان خبر از آينده اي ناگوار ميداد . هر چه دوستانش تلاش ميكردند كمتر نتيجه ميداد. با اين وضعيت پزشكان هم از او قطع اميد كردند . براي اطرافيانش پذيرش اين كه ديگر اميدي نيست بسيار مشكل بود . از دست رفتن دوستي كه هم چون گل روبروي آنها پرپر ميشود براي امير و آرمين سخت بود.
روزي كه آرمين به عيادت سامان رفت حال او را بدتر از ديروز يافت اما در چشمهايش كورسوي اميدي را ميديد . سامان آرمين را به سوي خود كشيد و گفت : آرمين از تو يك خواهش دارم فقط نه نگو .... قول ميدي ؟ من ميدانم كه اين كار را از تو خواستن نامرديه ... اما اين براي آخرين دفعه است ...
آرمين گفت : اولا" كه آخرين دفعه نه .... تو هنوز مانده كه به من زحمت بدي ... اما همين الان حرفهايت را بدون هيچ فكري ميپذيرم ...
سامان از روي قدرشناسي نگاهي به او كرد و گفت : ميخواهم براي من الناز را پيدا كني و پيش من بياوري ... ميخواهم براي آخرين دفعه او را ببينم و با او صحبت كنم ... اين كار را براي من ميكني ؟
آرمين در محظور بدي گير كرده بود ... از اينكه بخواهد باز با الناز روبرو شود نفرت داشت ، از طرفي حال سامان هم مساعد نبود و اگر اين كار را انجام ميداد شايد او بهتر ميشد ... آرمين سرش را به علامت رضايت تكان داد .
ديدار با ابليس آن هم روي زمين براي آرمين كه در برابر اين ابليس چون فرشته اي بود كاري بس دشوار بود كه حتي ممكن بود به قيمت از دست رفتن بالهايش تمام شود .

 

پاسخ : رمان بلند یلدا...

آرمين اصلا" نميدانست از كجا بايد شروع كند . نه شماره تلفن الناز را داشت نه اينكه ميدانست كجا زندگي ميكند نه اينكه اصلا" پاتوق الناز بيشتر كجاست .. پس از مدتي فكر به اين نتيجه رسيد كه بد نيست يك سري به پارك ساعي بزند ، براي ا ينكه يك بار الناز را آنجا ملاقات كرده بود . به طرف پارك رفت و تا غروب روي همان صندلي كه يكبار با الناز آنجا قرار داشت نشست . ديگر خسته شده بود و بلند شد كه برود كه ناگهان دختري را ديد كه به نظرش آشنا بود . با دقت بيشتر الناز را تشخيص داد كه با پسري كه آنهم براي آرمين بيگانه نبود قدم ميزد . پسر همان سياوش بود . سياوش همان پسري كه عشق او را مريم را از او گرفته بود . البته آرمين سياوش را تنها مقصر نميدانست بلكه بيشترين تقصير را متوجه مريم ميدانست . اما با حسي آكنده از نفرت سياوش را مينگريست زيرا او هم به مريم وفا نكره بود . گويا دنيا دار مكافات است . سياوش هم سنگيني نگاهي را احساس كرد ، كمي سرش را چرخاند و آرمين را ديد كه او را مينگرد . ازا ين نگاه اصلا" خوشش نمي آمد . دوست داشت براي اين نگاه دعواي مفصلي با آرمين بكند كه با كمال تعجب ديد كه آرمين به طرف او مي آيد . آرمين چند قدمي الناز متوقف شد و بون هيچ سلام و عليكي به الناز گفت : براي تو از طرف سامان پيغام آورده ام .
الناز تازه متوجه حضور آرمين شده بود ، اما با اينكه سياوش در كنارش بود از آرمين ترسيد و خود را كنار سياوش پنهان كرد ، به گونه اي كه اگر اتفاقي در حال انجام بود سياوش براحتي از او دفاع كند . الناز از آرمين ميترسيد اما براي آزار آرمين پس از شنيدن اين جمله آرمين ، با بي تفاوتي شانه هايش را بالا انداخت .
آرمين از اين حركت به خروش در آمد بلند گفت : ميداني كه من از همان اول تشخيص داده بودم كه تو لياقت سامان را نداري .. ولي آن پسر بدبخت تنها به خاطر تو روي تخت بيمارستان افتاده و تنها يك كار از تو ميخواهد و آن ، اين هست كه بري به ديدنش ...