دیمیتری شوستاگویچ (IV) یکشنبه ۳ آبان ۱۳۸۸ تاثیر شوستاكویچ بر آهنگسازان غیر روس پس از خود كم بود، اگرچه آلفرد شنیتكه (Alfred Schnittke) از مكتب التقاطی و تضاد بین حركت و سكون شوستاكویچ اقتباس كرده و همچنین موسیقی آندره پروین (André Previn) ارتباط واضح آثار او را با سبك اركستری شوستاكویچ نمایان می كند. تاثیر او همچنین بر روی آهنگسازان اسكاندیناوی دیده می شود همانند؛ كالفی آهو (Kalevi Aho)، لارس-اریك لارسون (Lars-Erik Larsson). بسیاری از معاصران روس او و هنرجویانش در كنسرواتور لنینگراد، بسیار زیاد تحت تاثیرسبكش بودند همچون؛ جرمن اكنف (German Okunev)، بوریش تیچنكو (Boris Tishchenko) كه سمفونی پنجم سال 1978 خود را به شوستاکویچ تقدیم كرده؛ همچنین سرجی اسلونیمسكی (Sergei Slonimsky) و دیگر آهنگسازان. شیوه محافظه كارانه شوستاكویچ هم با اینحال در نزد تماشاگران و شنوندگان چه در داخل و خارج از روسیه بسیار محبوب بود. آثار شوستاگویچ با همان تضادهای تونالیته و بدون تنالیته بیشتر در سبك رومانتیك و آهنگین هستند. محصول تفکر شوستاگویچ در مجموعه سمفونیها و كوارتتهای زهی او دیده می شود. سمفونیهایش همواره در طول كار و حرفه وی به وجود آمدند، در حالی كه كوارتتهایش آثاری بودند كه در اواخر عمرش روی آنها متمركز شد. محبوب ترین آثار او، سمفونیهای پنجم، هفتم و دهم و كوارتتهای هشتم و پانزدهم است. شوستاگویچ همچنین چند اپرا ساخته است؛ اپراهای؛ خانم مكبث از مسنسك، دماغ (The Nose) و اپرای نا تمام "غماربازان" بر اساس كمدی از نیكولیا گوگول، همچنین شش كنسرتو (دو كنسرتو برای پیانو، ویلن و ویلنسل)، دو تریو برای پیانو و نیز تعداد بسیاری موسیقی فیلم از خود به جا گذاشته است. در آثار شوستاگویچ تاثیر هنرمندانی كه آنان را بسیار ستایش می كرد وجود دارد؛ باخ در فوگ های او، بتهوون در كوارتتهایش، مالر در سمفونیها و برگ در استفاده او از كدها و عبارات موسیقی. در میان آهنگسازان روس بیشتر مودست موسورسكی (Modest Mussorgsky) را می پسندید، همچنین اپراهای بوریس گودنوف (Boris Godunov) و خوانچینا (Khovanshchina) را مجدد تنظیم كرد. تاثیر موسوسكی در اپرای خانم مكبث و سمفونی یازدهم او بسیار واضح است. وجود پروكوفیف بیشتر در آثار اولیه پیانوی او همانند اولین سونات و اولین كنسرتواش دیده می شود. تاثیرات موسیقی كلیسایی و موسیقی فولكلور در آثار دهه 1950 او وجود دارند. رابطه شوستاكویچ با استراوینسكی نا مشخص بود، همانطور كه شوستاگویچ به گلیكمان نوشته؛ "استراوینسكی آهنگسازی است كه من ستایشش می كنم. استراوینسكی متفكری است كه من از او متنفرم." در سال 1962 شوستاكویچ "Symphony of Psalms" که برای پیانو تنظیم شده بود را از خوددر ملاقاتی به استراوینسكی نشان داد، دیدار بین دو آهنگساز موفقیت بزرگی نبود و از عصبانیت شدید شوستاكویچ و بی رحمی استراوینسكی با او گفته شده! بسیاری از منتقدین، جدایی زیادی بین سبک آثار آهنگساز در سالهای قبل از 1936 مشاهده کرده اند، آهنگساز به فلورا لیتوینوفا گفته است؛ "اگر موج موافقی برایم وجود نداشت... می توانستم آثار درخشانتری، ریزه خوانیهای (sarcasm) بیشتری، ایده های بهتری ارائه دهم به جای پنهان كردن و محافظه كار بودن." مقاله هایی در سالهای 1934 و 1935 از شوستاكویچ چاپ شد كه درباره برگ، شونبرگ، كرنك، هیندمیث و به خصوص استراوینسكی بود. اولین سمفونی او كه تركیبی از سبك آكادمی و مدرسی بود و اثرش به نام "دماغ" را می توان به عنوان ناسازگران ترین اثر مدرن او بر روی صحنه نام برد. گروو، از سمفونی چهارم او به عنوان "تركیبی عظیم از پیشرفت موسیقی شوستاکویچ" یاد كرده. همچنین این سمفونی اولین اثری بود كه تاثیر مالر در آن وجود دارد. آثار اپرایی او بیشتر با مضمونهای عشق، مرگ و هنر همراه بودند. en.wikipedia.org
