دیمیتری شوستاگویچ (V) جمعه ۸ آبان ۱۳۸۸ درباره آثار او دو عقیده وجود دارد، اینکه آیا موسیقی او "به حقیقت اصیل و ناب بوده (آنطور كه بسیاری عقیده داشته اند) یا آنكه خالی، به درد نخورد و دست دوم بوده!" ویلیام والتون (William Walton) آهنگساز انگلیسی معاصر او، شوستاگویچ را بزرگترین آهنگساز قرن بیستم معرفی كرده." دیوید فانینگ (David Fanning) موسیقی شناس نیز گفته است: "با وجود درگیری هایی كه اقتضای شرایط اجتماعی او بود، رنج فراوان هموطنانش و عقاید شخصی و بشردوستانه اش، توانست زبان موسیقی قوی و استواری بیابد." بعضی از آهنگسازان مدرن از او انتقاد كرده اند، پیر بولز (Pierre Boulez) موسیقی شوستاكویچ را حتی در رده دوم و یا سوم موسیقی مشتق شده از مالر نمی داند! آهنگساز رومانیایی و فیلیپ گرشكوفیچ (Philip Gershkovich) شوستاگویچ را "زخمه ای بر خلسه" نامیده. استراوینسكی درباره اپرای خانم مكبث او نوشته؛ "بی تنوع... پر از خدشه". روبین هالووی (Robin Holloway) آهنگساز و موسیقی شناس انگلیسی آثار او را به "كشتی جنگی در ملودی و هارمونی، كارخانه ای خشك و رسمی در ساختار، علمی اجباری در مفهوم" تشبیه كرده. قدر مسلم آن است كه شوستاكویچ از شیوه آهنگسازان گذشته و موسیقی عامیانه استفاده كرده است. ابتذال موسیقی سطح پائین تاثیر ویژه ای بر روی این "منتخب منتخبان" گذاشته است. شوستاكویچ شیوه آوانگارد را آگاهانه قرض گرفته، به منظور خلق تكنیك و ایجاد بافت هایی از تضاد، تكرار، اغراق كه به موسیقی او مهارت فراوانی برای بنای آنچه نیاز داشته بخشیده است. آلن وود (Alan Woods) نظریه پرداز درباره شوستاكوفیچ گفته است: "هیچ گاه تاثیر پذیریش را از مالر، باخ، استراوینسكی، موسیقی جاز، موسیقی یهودیها و یا فولكلور روسی پنهان نكرده است. اما مگر این نیست كه موسیقی بتهوون در موسیقی موتسارت و هایدن ریشه دارد؟ البته كه اینطور بوده اما مگر پدیده ای كاملا مستقل نبود، موسیقی منحصر به فرد خود بتهوون؟ البته كه اینطور بود؛ چه كسی می تواند منكر شود كه سمفونیهای شوستاگویچ از مالر آغاز شده اند؟ اما در نهایت به سمت و سویی كاملا متفاوت سوق و تكامل یافته اند، چیزی كه تنها شوستاگویچ است نه هیچ كس دیگر." شوستاگویچ بسیار حساس، عصبی و وسواسی بود. یوری لیبیموف (Yuri Lyubimov) می گوید: "این حقیقت است كه او بسیار آسیب پذیر و مورد احترام بود، بیشتر از سایرین و هیچ شكی در اهمیت نبوغ او نیست." كریشتوف میر (Krzysztof Meyer) در اواخر عمر او گفته است: "چهره او پر بود از ادا و تیك های عصبی". شوستاگویچ برای بازگشت به آرامش به ورزش روی می آورد، فوتبال ورزش محبوب او بود و نقش داور را ایفا می كرد. گفته شده او هیچ گاه به هیچ كس "نه" نمی توانست بگوید. همواره تلاش می كرد به هر كه می تواند كمك كند... اما كمتر و كمتر توجهی كه شایسته او بود نسیبش می شد. در سال 1979 كتاب "تصدیق نامه" چاپ شده كه خاطراتی است كه شوستاكویچ به سولمون وولكوف دیكته كرده است. این كتاب نشان می دهد كه بسیاری از آثار آهنگساز مملو بوده از كدهای پیامهای ضد دولت كه شوستاكویچ را در میان دیگر هنرمندان روسی قرار می دهد كه قادر بودند سانسور حاكم در كشور را فریب دهند! در سال 1957 در حالی كه او به پاریس سفر كرده بود، دو كنسرتوی پیانو و چندین قطعه كوتاه برای پیانوی خود را ضبط كرد كه با برچسب EMI بر روی LP ضبط و تكثیر شد و بعدها نیز اصل آن به روی CD كپی و پخش شد. او همچنین سوناتهای خود برای پیانو، ویلن و ویلنسل ضبط كرد و عرضه كرد. en.wikipedia.org
