دیمیتری شوستاگویچ (III) سه شنبه ۲۱ مهر ۱۳۸۸ در سال 1943 آنان به مسكو رفتند، در آنجا سمفونی هشتم را نوشت كه غم و خشم شوستاكویچ در این اثر نمایان است و تا سال 1956 اين اثر، اجرايش ممنوع بود. سمفونی نهم در سال 1945 در تضاد با اثر قبلی و نوعی تقلید طعنه آمیز بود! او به نوشتن موسیقی سالنی ادامه داد و در سال 1967 دومین تریو پیانوی خود را به یاد سولرتینسكی، دوست و همكار دیرینه اش، نوشت. در سال 1948 شوستاگویچ و بسیاری از دیگر آهنگسازان روسی، آثارشان بار دیگر منع شد. شوستاگویچ اغلب آثارش ممنوع از اجرا شدند و او را مجبور كردند كه ندامت نامه عمومی امضا كند و خانواده وی به انزوا فرو رفتند! یوری لیوبیموف (Yuri Lyubimov) گفته است: "شوستاگویچ در آن دوره هر شب به طبقه پائین می رفت و انتظار دستگیریش را می كشيد كه بدین ترتیب آسیبی به دیگر اعضای خانواده اش نرسد". در سالهای بعدی، آهنگهای او شامل موسیقیهايي برای فیلم بود تا بتواند مخارجش را تامین كند و تا حدي دیگر آثار حرفه اي اش. بعدها همچنین كنسرتو ویولن شماره 1 و مجموعه ای بر اساس اشعار بومی یهودی را نوشت. این مجموعه زمانی ساخته شد كه اثرات بعد از جنگ همچون ضد یهودیت شدید موجود بود و شوستاگویچ خود را برای شرایط سخت تری كه بر او اثر خواهد گذاشت، آماده كرده بود. شرایط دشوار موسیقی و زندگی شوستاگویچ در سال 1949 بهبود یافت، در آن سال قطعه "آوازهای جنگل" (cantata Song of the Forests) را ساخت كه در آن از استالین به عنوان بزرگترین جنگلبان یاد كرده بود! مرگ استالین در سال 1953 آغازی بود بر احیای شهرت و توانایی شوستاگویچ كه در دهمین سمفونی او مشهود است. بشنوید قسمتی از "آوازهای جنگل" ساخته شوستاگویچ را دهمین سمفونی او در واقع قطعه ای بود كه پرتره موسیقی گونه ای از خود استالین بود كه در كنار سمفونی پنجمش از مشهورترین آثارش می باشد. در دهه 40 و 50 شوستاگویچ با دو تن از شاگردانش گالینا اوستفولسكیا (Galina Ustvolskaya) و المیرا نازیروفا (Elmira Nazirova) رابطه نزدیكی داشت. این رابطه كاملا عمیق غیر قابل توصیف بود، با اینحال او همواره در ازدواج اول خود با نینا وارزار تا مرگ وارزار در سال 1954 باقی ماند. ازدواج دوم او در سال 1956 با مارگریتا كاینوفا (Margarita Kainova) عضو گروه جوانان كمونیست روسیه بود، آنان سه سال بعد از هم جدا شدند. در سال 1954 شوستاگویچ "اورتور جشنواره" را نوشت كه در المپیك تابستانی 1980 نواخته شد. همچنین از آن در فیلم پیوروگیف (Pirogov) استفاده شد و نیز در المپیك تابستانی 2004 در آتن، یونان اجرا شد. در سال 1959 در مسكو در پایان اجرای كنسرت پنجمین سمفونی اش، به روی سن رفت و به لئونارد برنستین (Leonard Bernstein) و اركستر فیلارمونیك نیویورك برای اجرای اثرش تبریك گفت. برنستین بعدها آن را به همراه همین اركستر و با كمپاني كلمبیا، ضبط كرد. شوستاگویچ در سال 1960 به حزب كمونیست پیوست، لو لبیدنسكی (Lev Lebedinsky) شوستاگویچ را خودكشی گرا می نامد. در این زمان سلامتی او نیز در خطر بود، واكنش هنرمند به بیماری، هشتمین كوارتت زهی را رغم زد كه در تنها سه روزه آنرا ساخت! در سال 1962 برای سومین بار با ایرینا سوپینسكایا (Irina Supinskaya) ازدواج كرد. در نامه ای به دوستش ایزاك گلیكمان (Isaak Glikman) نوشت: "تنها ایراد ایرینا سن 27 سال اوست، او بسیار درخشان، با هوش، شاداب، صادق و دوست داشتنی است." این ازدواج كاملا موفقیت آمیز بود، با ایرینا بود كه شوستاگویچ آرامش را تجربه كرد. در نوامبر همان سال او تعدادی از آثار خود را رهبری كرد. در سمفونی سیزدهم باز هم موضوع او ضد سركوب یهودیت بود. بشنوید قسمتی از "کوارتت زهی شماره 8" ساخته شوستاگویچ را این سمفونی به همراه اشعار یفژنی یفتوشنكو (Yevgeny Yevtushenko) برای به یاد سپردن كشتار همگانی یهودیان در زمان جنگ جهانی، ساخته شد. این كار او ریسك بزرگی بود با اینحال اشعار ممنوع نشد و در رسانه های شوروی پخش شد، اما همچنان نظرات جدال برانگیزی نسبت به آن وجود داشت. یفتوشنكو مجبور شد تا بندی جدید به شعرش بیفزاید كه در آن گفته شده روسها و اوكراينی ها به همراه یهودها در بابی یار كشته شده اند! در سال 1965 شوستاگویچ در دفاع از شاعر جوزف برودسكی (Joseph Brodsky) كه بی گناه به پنج سال تبعید محكوم شده بود اعتراض كرد، او به همراه یفتوشنكو و چندی دیگر از هنرمندان روسی كورنی شوكوفسكی (Kornei Chukovsky)، انا آخماتوفا (Anna Akhmatova)، سامولی مارشاك (Samuil Marshak) و فیلسوف فرانسوی ژین-پائول سارته (Jean-Paul Sartre) اعتراض كردند. اعتراضات آنان اثرگذار بود و برودسكی به لنینگراد بازگردانه شد. در آن زمان شوستاگویچ به گروه 25 نفره فرهیختگان پیوست برای امضای نامه ای به لئونید برژنف (Leonid Brezhnev) مبنی بر عدم تائید استالین برای به قدرت رسیدن. او در سالهای آخر زندگیش از بیماری مزمنی رنج می برد اما همچنان حاضر به ترك سیگار و وودكا نبود! در اوایل سال 1958 دچار ناتوانی دست راست شد و مجبور به ترك نواختن پیانو شد. بشنوید قسمتی از "سمفونی شماره 13" ساخته شوستاگویچ را همچنین بر اثر بارها حمله قلبی، هر دو پایش شكست، در سال 1967 نامه ای نوشت: "نشانه 75% درست به هدف خورده، پای راست و چپ شكست، دست راست فلج شد، حال اگر دست چپ نیز عارض شود 100% زندگی من به پایان خواهد رسید." آثار آخر او كوارتتها و سمفونی چهاردهم بود كه بر اساس اشعاری برای مرگ نوشته شد. این قطعه شوستاگویچ با غناي قابل توجه موسيقايي، به دوست صمیمیش بنجامین بریتن (Benjamin Britten) كسی كه این قطعه را در سال 1970 در جشنواره آلدبروگ رهبری كرد، تقدیم نمود. سمفونی پانزدهم در سال 1971 نوشت كه شامل ملودیهایی بازنگرانه به طبیعت، آثار واگنر، روسینی و سمفونی چهارم خود بود. دیمیتری شوستاگویچ بر اثر سرطان ریه در 9 آگوست 1975 از دنیا رفت و در مسكو دفن شد، آگهی رسمی مرگ وی تا قبل از سه روز بعد از مرگ او منتشر نشد، به دلیل آنكه همواره سوابق سیاسی داشت، نیاز به اجازه از مقامات بسیار بالا بود. بشنوید قسمتی از "سمفونی شماره 15" ساخته شوستاگویچ را به رهبری اورماندی او پیش از آن توسط همسرش ایرنا، دخترش گالینا و پسرش ماكسیم (كه پیانیست و رهبر بود) آثار پدر را اجرا می كرد، از بیماری و مرگ نجات یافته بود. شوستاگویچ چندین ضبط از نواختن پیانوی خود به جا گذارده. اپرا اورانگو اثر او در سال 1932 توسط روسها در خانه آخر او كشف شد و آهنگساز گرارد مك بورنی (Gerard McBurney) آن را برای اجرای اركستر تنظیم كرد و در زمانی بین سالهای 2010 تا 2011 اجرا خواهد شد. en.wikipedia.org
