اریک ساتی (I) چهارشنبه ۱۳ مرداد ۱۳۸۹ اریک ساتی (Alfred Éric Leslie Satie) آهنگساز و پیانیست فرانسوی، متولد 17 مه 1866 هنفلور است. اولین آهنگ خود را در سال 1884 ساخت و نام خود را به عنوان اریک ساتی (Erik Satie) امضا نمود. ساتی در سال 1887 به عنوان "ژیمنوپدیست" (gymnopedist) خوانده شد، کمی پیش از آنکه مشهورترین اثر خود "ژیمنوپدی" (Gymnopédies) را خلق کند؛ ژیمنوپدی، واژه یونانی است به معنی "جشن کودکان برهنه". ساتی بعدها خود را "فونومتریشن" (phonometrician) نامید به معنای کسی که صوت را اندازه گیری می کند، این اسم را پس از آنکه نامش در کتاب آهنگسازان معاصر موسیقی فرانسه در سال 1911 به عنوان "بی نظم اما با تکنیک بسیار بالا" ثبت شد، روی خود گذاشت. بشنوید قسمتی از "Gymnopédies" از ساتی علاوه بر ساختار ویژه در موسیقی وی، ساتی مجموعه نوشته هایی با مشارکت چندین ناشر از خود به جای گذاشته: از نشر دادائیست 391 تا مجله سرگرمی آمریکایی... اگرچه در سالهای پایانی عمرش از اینکه همواره نوشته هایش را با نام خود چاپ کند افتخار می کرد اما در اواخر قرن نوزدهم از نامهای جعلی همچون: ویرجین لبیو و فرانچس د پال استفاده می نمود. ساتی چهره ای برجسته در سبک آوانت گارد پاریس اوایل قرن بیستم بود. آثار وی به نام سبکهای مینیمالیزم، موسیقی تکراری و نمایشی مضحک خوانده می شد! ساتی نخستین درس‌های موسیقی خود را از یک نوازنده ارگ در هنفلور فرا گرفت و پس از بازگشت به پاریس از همسر دوم پدرش که یک نوازنده و آموزگار پیانو بود به فراگیری موسیقی ادامه داد و در سال 1879 وارد کنسرواتوآر پاریس شد. جایی که خیلی زود به دلیل آنکه استادانش او را بی استعداد شناختند اخراج شد! در سال 1885 بار دیگر در کنسرواتوآر پذیرفته شد اما این بار نیز نتوانست اساتیدش را تحت تاثیر قرار دهد، بنابراین یک سال بعد، رفتن به سربازی را انتخاب نمود. اگرچه در عرض چند هفته آنجا را نیز ترک کرد! در سال 1887 به تپه های مونمارتر پاریس پناه برد، در این زمان بود که دوستی خود را با شاعر دوره رومانتیک: پاتریک کونتامین (Patrice Contamine) آغاز نمود و اولین آهنگ خود را ساخت که توسط پدرش به چاپ رسید. خیلی زود به گروه هنرمندان "گربه سیاه" (Le Chat Noir) پیوست و به آهنگسازی و چاپ آثارش ادامه داد. در همان دوره با کلود دبوسی آشنا شد. در اواسط 1892 اولین آثار خود را با روش آهنگسازی ویژه ای می ساخت. در اوایل 1893 ساتی با سوزانه والادون (Suzanne Valadon) نقاش فرانسوی و مادر موریس اوتریلو (Maurice Utrillo) آشنا شد. آندو هیچ گاه ازدواج نکردند اما والادون به خانه ای در کنار خانه ساتی نقل مکان کرد. ساتی به شدت عاشق و تحت تاثیر وی بود و قطعه "رقصهای گوتیک" (Danses gothiques) را به نشانه ستایش از والادون ساخت و والادون نیز چهره ساتی را نقاشی نمود. پس از شش ماه والادون او را ترک نمود و ساتی را بسیار تنها و با قلبی اندوهگین رها کرد. ساتی در همان سال برای اولین بار با موریس راول جوان آشنا شد. یکی از آثار آن دوره ساتی "رنجشها" (Vexations) بود که این اثر تا مرگ وی فاش نشد. در اواخر 1893 آغاز به نوشتن نامه ها و مقالات بسیاری نمود که خود را به عنوان یک مذهبی و هنرمند معرفی کرد. ساتی بیشتر زندگی خود را با مشکلات مالی سپری کرد. بشنوید قسمتی از "vexations" از ساتی در اواسط سال 1896 تمام امکانات مالی او از بین رفت و خانه اش به اتاقی نه بزرگتر از یک کارتون منتهی شد، دو سال بعد، پس از ساختن قسمت اول مجموعه "اتاقهای سرد" (Pièces froides) در سال 1897 به مناطق دورافتاده در پاریس نقل مکان کرد. در این دوره از حمایت مالی و معنوی برادرش کونراد برخوردار شد که بی شباهت به رابطه وینست ونگوگ با برادرش تئو نبود. نامه های وی به برادر حاکی از آن دارد که او باورهای مذهبی خود را کنار گذاشت که تا ماههای آخر زندگی به آنها بازنگشت.
