لئوش یاناچک (III) جمعه ۱۶ مهر ۱۳۸۹ همکاری وی در سال 1906 با شاعر چک، پتر بزروک (Petr Bezruč) ساختن چندین قطعه کر را بر اساس اشعار بزروک به همراه داشت. زندگی یاناچک در اولین دهه قرن بیستم به دلیل مشکلات شخصی و حرفه ایش بسیار پیچیده بود. وی آرزو داشت در پراگ به عنوان هنرمندی عضو آنجا پذیرفته شود، او چندین اثرش را از بین برد و بسیاری را ناتمام باقی گذارد. اگرچه همچنان به خلق آثارش ادامه می داد؛ قطعه ای برای کر، موسیقی مجلسی، قطعه ای برای ارکستر و اپرا که مشهورترین آنان "انجیل ابدی" در سال 1914، "افسانه" برای ویلنسل و پیانو 1910، "در مه" برای پیانو 1912 و اولین پوئم سمفونیک " کودک ویلن زن" می باشند. پنجمین اپرای وی "سفر آقای بروک به ماه" (Výlet pana Broučka do měsíce) بین سالهای 1908 تا 17 ساخته شد. این اپرا به عنوان "اثری کاملا چک در موضوع و محتوا" در بین دیگر اپراهای یاناچک شناخته شد. بشنوید قسمتی از سونات ویولون و پیانو را ساخته جاناک در سال 1916 رابطه ای حرفه ای و بلند مدتی را با منتقد تئاتر، درام نویس و مترجم مکس برود (Max Brod) آغاز نمود. در همان سال اپرای "دختر ناتنی او" سرانجام توسط تئاتر ملی پذیرفته شد. در 62 سالگی با خواننده گابریل هورواتوا رابطه ای را آغاز نمود که منجر شد همسرش سعی به خود کشی زند و پس از آن تصمیم به جدایی از یاناچک نمود اما وی توانست او را متقاعد به ماندن کند. یک سال بعد یاناچک با کامیلا استوسلوا (Kamila Stösslová) زنی متاهل که 40 سال از وی جوانتر بود آشنا شد که مشوق یاناچک در ساخت آثار سالهای آخر زندگی او بود و از این روی نقشی مهم و غیر معمول در تاریخ موسیقی دارد. یاناچک در حدود 370 نامه به او نوشت. از سال 1917 تا 19 که بسیار تحت تاثیر استوسلوا بود "خاطرات کسی که ناپدید شده بود" را ساخت. بشنوید قسمت پرستو از سوئیت ساخته یاناچک را پس از اتمام آن، اثری جدید را آغاز کرد که باز تحت تاثیر استوسلوا بود اپرای کاتیا کابانوآ (Káťa Kabanová). در سال 1920 از سمتش در کنسرواتوآر برنو به عنوان رئیس آنجا بازنشسته شد اما تا سال 1925 به تدریس ادامه داد. در سال 1922 در سخنرانی که توسط پرفسور و شاعر هندی رابیندراناث تاگور (Rabindranath Tagore) برگزار شد؛ شرکت نمود و از اشعار تاگور برای قطعه کر "خانم سرگردان" استفاده نمود. در اوایل سالهای 1920 اپرای "زن شرور حقه باز" (The Cunning Little Vixen) را کامل نمود. زندگی نامه جاناک در سن 70 سالگی وی توسط مکس برود به چاپ رسید و اولین دونز (Olin Downes) برای نیویورک تایمز با وی مصاحبه ای انجام داد. در سال 1925 از تدریس بازنشسته شد و اولین شخصی بود که دکترای افتخاری دانشگاه ماسارکی در برنو را از آن خود کرد. در بهار 1926 اثری به یاد ماندنی به نام سینفونیتا (Sinfonietta) را ساخت که به سرعت موفقیتهای فراوانی کسب نمود. در همان سال به دعوت روزا نیومارچ (Rosa Newmarch) به انگلستان رفت. بسیاری از آثار وی در لندن اجرا شد؛ شامل اولین کوارتت زهی و سونات ویلن. کمی بعد آغاز به ساخت قطعه ای نمود برای کلیسای قدیمی اسلاوی، نتیجه قطعه ارکستر بزرگی به نام Glagolitic Mas بود. یاناچک آتئیست بود و منتقد کلیساها، اما مضمون مذهبی در آثار وی بارها آمده است. Glagolitic Mas با تشویق یکی از دوستانش و همچنین به خواست خود یاناچک به مناسبت جشن استقلال چک، ساخته شد. در سال 1927 سینفونیتا برای اولین بار در نیویورک، برلین و برنو اجرا شد، در همان سال آغاز به ساخت آخرین اپرای خود نمود "از خانه مرگ" اپرایی سه پرده ای که سومین پرده آن پس از مرگش در کشو میزش یافت شد! در سال 1928 آغاز به ساخت دومین کوارتت زهی خود به نام "نامه های صمیمانه" نمود که در این زمان سینفونیتا در لندن، وین و درسدن در حال اجرا بود. در اواخر سالهای زندگیش چهره فعال بین المللی داشت. بشنوید قسمتی از "اسلاوا" را ساخته جاناک وی در سال 1927 به همراه آرنولد شونبرگ و پال هیندمیت عضو آکادمی هنرهای پروس در برلین شد. اپراها و آثار دیگر وی سرانجام در بسیاری از نقاط دنیا اجرا شدند. در اوت 1928 وی به همراه کامیلا استوسلوا و پسر وی اوتو به اشترامبرک (Štramberk) سفر کردند اما در آنجا بر اثر ذات الریه در شهر اوستراوا از دنیا رفت. مراسم به خاک سپاری بزرگی برای یاناچک برگزار شد و در قبرستان مرکزی برنو به خاک سپرده شد. en.wikipedia.org
