گفتگو با فیلیپ میرس (V) شنبه ۲۹ آبان ۱۳۸۹ آیا سنگین وزنی شما بر نوازندگیتان تأثیر می گذارد؟ از یک جنبه بله: با وزن بالای 163 کیلو نواختن در حالت ایستاده برایم دشوار است. پس اگر قرار باشد تکنوازی کنم می نشینم. واقعیت این است که با وزن 177 کیلو به تنهایی نواختن برایم دشوار است. با وزن 196 که خیلی راحت از نفس می افتم. اما در حالت عادی قسمت هورن فرانسوی زیاد طولانی نیست. در نواختن یک قطعه در ارکستر 20 ثانیه می نوازم بعد زمان دارم که استراحت کنم، دوباره 20 ثانیه می نوازم و به همین ترتیب. حتی اگر قرار باشد کنسرتو اجرا کنم نیز بیشتر از 15، 16 دقیقه طول نمی کشد، خوشبختانه کنسرتوهای 45 دقیقه ای هورن وجود ندارند! اما یک مسئله دیگر نیز وجود دارد: باید پیراهن سایز خودم به همراه داشته باشم زیرا در غیر این صورت نمی توانم ساعت هفت و نیم صبح قبل از کنسرت ساعت هشت پیراهن سایز بزرگ پیدا کنم و اگر این مسئله را فراموش کنم که این اتفاق رخ داده است، مجبور می شوم پشت یک پیراهن عادی را پاره کنم و آن را بپوشم به طوری قسمت جلوی بدنم را بپوشاند. اینطوری مشکل حل می شود. چاقی یک مشکل کاری نیست. تمام عمرم را به این فکر کرده ام که چاقی چه جور مشکل شخصی است (می خندد) و هنوز به نتیجه نرسیده ام! انسان های چاق یا خیلی چاق در محل کار احساس می کنند که مورد تبعیض قرار گرفته اند یا احساس شهروند نوع دوم بودن می کنند. برای شما هم همینطور است؟ به نظر من در ارکستر ساختار طبقاتی وجود ندارد بلکه باندهای خاصی وجود دارند. اما چقدر مجبورید این مسائل را به زندگیتان وارد کنید؟ هیچ! خیلی عجیب است که در محل کاری که حدودا 100 نفر مشغول به کار تیمی هستند هیچ کس درباره کار با دیگری حرف نمی زند. می توانید سال ها اینجا کار کنید بدون اینکه با کسی حرف بزنید. مثلا من خوب می دانم که چه کسی من را آزار می دهد اما به رویش نمی آورم بلکه فقط راهم را از آن فرد جدا می کنم و وقتم را با کسانی می گذرانم که از بودن با آن ها لذت می برم. اما همچنان تلاش می کنم که روابط خوبی با همکاران چنین ارکستری برقرار کنم مثلا اگر در ارکستری مثل پیتزبورگ یا مینسوتا با کسی خوب تا نکنی، دچار مشکل می شوی! زیرا آن ها سعی می کنند تفرقه اندازی کنند. اما در فیلارمونیک، شما با کسانی کار می کنید که بقیه عمرتان را نیز با آن ها خواهید گذراند و همه این را خوب می دانند. وقتی با گروهی از همکاران مادام العمر روی صحنه می روید به چه چیزی فکر می کنید؟ که اگر آهنگی که اجرا می شود را خالصانه بنوازم حس و فکری که آهنگ ساز هنگام ساختن آهنگ داشته به شنونده منتقل می شود. خیلی دلنشین است که بعد از اجرا کسی بیاید و بگوید «خیلی زیبا نواختید». اما فکر نمی کنم من به خاطر این مسئله روی صحنه می روم. اما خیلی شگفت انگیز است که کسی بعد از اجرا بیاید و بگوید «نمی توانم احساسی که از اجرایت به من دست داد را توصیف کنم». cnn.com
