سر توماس بیچام، رهبر بزرگ انگلیس (VIII) سه شنبه ۲۸ دی ۱۳۸۹ توماس بیچام در 81 سالگی در اثر سکته قلبی در آپارتمانش در لندن درگذشت! او 2 روز بعد در قبرستان بروکوود در سِری خاک سپرده شد. به خاطر تغییراتی در بروکوود، باقیمانده جسدش در سال 1991 پس از نبش قبر در حیاط کلیسای سن پترز در لیمپسفیلد در سِری به خاک سپرده شد. آرامگاه او حدودا 10 متر با آرمگاه فردریک دلیوسِ آهنگ ساز فاصله دارد. پس از سر توماس پسر بزرگش آدریان ولز بیچام بارونت شد. بیچام 3 بار ازدواج کرد. او در سال 1903 با یوتیکا سلستینا ولز (Utica Celestina Welles)، دختر دکتر چارلز اس ولز متولد نیویورک و اِلا سلست (Ella Celeste) (نام خانوادگی پدری: مایلز) ازدواج کرد. الا از نوادگان توماس ولزِ فرماندار بود. بیچام و همسرش صاحب دو پسر به نام های آدریان متولد 1904 و توماس متولد 1909 شدند. بیچام پس از تولد پسر دومش، کم کم از زیر زندگی مشترک خود شانه خالی کرد. او به عنوان یکی از خوانده های یکی از جنجالی ترین پرونده های طلاق در سال 1911 به دادگاه احضار شد. در آن زمان او با همسر و خانواده اش زندگی نمی کرد. بیچام در 1909 یا اوایل 1910 رابطه اش را با مود آلیس (معروف به اِمرالد)، لِیدی کنارد آغاز کرد. هرچند آن ها هیچ گاه با یکدیگر زندگی نکردند و بیچام نیز رابطه های دیگری داشت، اما امرالد تا قبل از ازدواج مجدد بیچام در سال 1943 با او در ارتباط بود. امرالد عاشق بیچام بود اما احساسات بیچام نسبت به او ملایم تر بودند. در سال 1943، با شنیدن خبر طلاق بیچام از یوتیکا (نه از خود بیچام) و ازدواجش با بتی هامبی دنیا بر سر امرالد خراب شد. بیچام در دهه های 20 و 30 نیز نیز با دورا لابت (Dora Labbette)، سوپرانویی که به لیزا پرلی نیز معروف بود رابطه داشت که حاصل آن پسری به نام پائول استرانگ بود. بیچام در سال 1943 با بتی هامبی که پیانیست کنسرت و 29 سال از خودش جوانتر بود ازدواج کرد. این زوج بسیار به یکدیگر علاقه داشتند تا اینکه در سال 1958 مرگ بتی آن ها را از هم جدا ساخت. بیچام در سال 1959، دو سال قبل از مرگش، با منشی قبلیش شرلی هادسون که از سال 1950 در بخش اداری ارکستر فیلارمونیک سلطنتی کار می کرد ازدواج کرد. اولین آهنگسازی که بیچام آهنگ هایش را مرتب می نواخت هندل بود. ورژن های هندلِ بیچام «استادان، فضل فروشان و معلم های خشک» (professors, pedants, pedagogues) را نادیده می گرفت. بیچام در ویرایش آهنگ های هندل از روش مندلسون و موزار پیروی می کرد. در زمانی که اپراهای هندل به ندرت شناخته شده بودند، بیچام آن قدر خوب با آن ها آشنایی داشت که توانست 3 باله، 2 سوئیت دیگر و یک کنسرتو پیانو تنظیم کند که از جمله آن ها می توان به این موارد اشاره کرد: Admeto, Alcina, Ariodante, Clori Tirsi e Fileno, Lotario, Il Parnasso in Festa, Il Pastor Fido, Radamisto, Rinaldo, Rodrigo, Serse, Teseo . The Triumph of Time and Truth بیچام در نواختن هایدن نیز از اصیل بودن بسیار فاصله داشت؛ او متن های غیرعلمی قرن نوزده را به کار می برد و از استفاده از هارپسیکورد و جمله بندی رمانتیک موسیقی خودداری می کرد. او 12 سمفونی «لندن» را ضبط کرد اما در کنسرت ها، شماره های 93، 97، 99، 100 و 101 را می نواخت. بیچام «فصل ها» را مرتبا می نواخت و آن ها را در سال 1965 با EMI ضبط کرد. او در سال 1944، The Creation را به رپرتوارش افزود.
