غزل

چه مي شد با دلم رو راست باشي​

هماني كه دلم مي خواست باشي​

هماني كه دل چشم انتظارم​

هميشه از خدا مي خواست باشي​

كسي كه دل به عشق و مهرباني​

برايش سفره مي آراست باشي​

به يادش مي نشست تا صبحِ بيدار​

به شوقش صبح بر مي خاست باشي​

چه مي شد بعد عمري بيقراري​

نصيبم بي كم و بي كاست باشي​

غزل خوان دنياي خيالم​

به باغي كه پر از گلهاست باشي​