آرزو داشتم سايه ای باشی بر سر لحظه های بی پناهم و همسفرم شو ی در سکوت جاده تنهايی ، نياز من بودی و من نياز تو بودم، سوز نهان در ساز تو بودم، آرزو داشتم زير سقفی از مهربانی برای هم بوديم و همچون آينه، صداقت را نثار همديگر ميکرديم. هم آواز برخيــز وبيـا هــم آوازم بـاش از راه وفــا هماره دمسازم بــاش بازآ که شکسته باز، بـال و پـر من آری تو بيـا ، تو بال پـروازم بـاش از بند جهان شاد و رهـاخواهم رفت دل کنده از اين کهنه سراخواهم رفت اين دار فنا نکرده بر هر کس هـرگز يک لحظه وفا، وفا، وفا خواهم کـرد قـلبی ز زمــانه ، خسته دارم آری از هـر دو جهان گسسته دارم ، آری مجنون شده و نشسته ام برخـاک سيه پــژمـرده دلـی شکسته دارم آری
