امشب حس غريبی دارم ، انگار تمام غصه های دنيا در دلم تلنبار شده است ، انگار که يک دنيا حرف نگفته ، در گلويم قنديل بسته است ، انگار يک آسمان ابر ، در چشمانم قصيد باريدن دارد ، به اندازه تمام دوران کودکيم ، به يک آغوش گرم ، به يک شانه پر مهر احتياج دارم که مامن و پناهگاهم شوند و آرامم کنند خدايا ! نميدانم چه اتفاقی افتاده که اينقدر احساس تنهايی می کنم ، شايد از تو دور شده ام که اينقدر تنهايی به من نزديک شده ، شايد با تو غريبه شده ام که اينقدر ترس و وحشت با من آشنا شده ، شايد .... پروردگارا ! اگر خطا کرده ام ببخش .... اگر گناه کرده ام بيامرز ... اگر تو هم مرا برانی به کجا پناه برم ! آغوش رحمتت را بگشا و کودک خطا کار قلبم را بپذير که سخت از کرده اش پشيمان است و جز تو کسی را ندارد .
