من به تو محتاجم مي توانم كه به خاصيت چشمان تو انديشه كنم و به عمقي كه در آن دنيايي است .... من توانايي احساس حضورت را هم از خدا ياد گرفتم اينك و حضورت كه برام ابدي است گرچه از فاصله ها واهمه هايي دارم كه دورنم باقي است ... و تو از گوشه تاريك جهاني مخدوش عاقبت مي آيي و مرا خواهي برد به بهشتي كه در آن جاي حسرت خالي است ... كسي نيست كه از آزارم حس شادي گيرد تو مرا باور كن و يك دانه اميد ، كه در خاك زمان مدفون است آبي از عشق اساطيري خود اهدا كن تا جلايي گيرد رنگ ماتمزده زندگي ام ... من كه از دورترين نقطه هستي به تو رو آوردم و برايت هر شب خواب معصوميتم را حتي به گناه آلودم و در آن روز كه مي خنديدم چه عجب بود نگاهت بر من من از آن مي ترسم دسته گلهاي سپيدي كه برايت چيدم رنگ زردي گيرند من به تو محتاجم ...
