من كنار پنجره سكوت ، چشم به راهت هستم تا تو برگردي ،خسته و بي پناه گوشه اين اتاق تاريك در ميان جرقه اي روشن از اشك نشسته ام لحظه ها بدون تو براي من دردناكند ، مي دانم كه از تو دورم و اما تو در بند بند وجودم جاي داري . آنگاه كه از دروازه خاطرات عبور ميكنم و باد ياد گذشته ها را ورق مي زند تو در من زنده هستي ، وقتي خورشيد با زيباترين انوار طلائي روي شرقي ترين كوهها نقاشي مي كند ، عشقت در قلبم مي تپد . دير زماني است كه صداي سبز و شيرينت در سراي دلم نمي پيچد و گرماي چشمانت وجود سرد و بي روحم را ذوب نمي كند بي تو مانند شاخه اي خشك مي مانم ، به تكدرختي بي بار دركويري تشنه ، به خود دلداري مي دهم كه تو را با لبخندي خواهم ديد و ياد روزهاي قديم را زنده خواهي كرد . بيا و تقدير من باش تا به روزهاي آفتابي برسيم و بر اندوه ظلمت غلبه كنيم . تا تو بودي تا تو بودي عشق چيزي كم نداشت خانه روشن بود و بوي غم نداشت در بهشتِ عشق تو ، گل مي شكفت لاله دل حسرت شبنم نداشت سيب سرخ خنده بر لب تازه بود باغ سبز ، دل خوشي را كم نداشت آفتابي بود و صبحي مهربان سايه شب جلوه بر عالم نداشت هم صداقت بود ، هم مهر و صفا خلوت دل احساس نامحرم نداشت تا تو بودي همره مجنون دل عشق آسان بود ، پيچ و خم نداشت
