دلم گرفته به اندازه ي وسعت تمام دلتنگي هاي عالم ، شيشه قبلم آن قدر نازك شده كه با كوچكترين تلنگري مي شكند ، دلم مي خواهد فرياد بزنم ولي واژه اي را نمي يابم كه عمق دردم را در فرياد منعكس كند فريادي در اوج سكوت كه هميشه براي خود سر داده ام . كاش مي شد سرنوشت را با آرزوهاي شيرينم عجين كنم . دلم به درد مي آيد وقتي سرنوشت را به نظاره مي نشينم . كاش مي شد پرواز كنم ، پروازي بي انتها به ابديت ... كاش مي شد در هجوم بي رحمانه درد ، خودم را پيدا كنم ، نفرين به بودن وقتي با چاشني درد همراه است . بغض كهنه اي گلويم را مي فشارد به گوشه اي پناه مي برم و با خود ميگويم ... دلم تنگ است دلم براي كسي تنگ است كه آفتاب صداقت را به مهيماني گل هاي باغ مي آورد و گيسوان بلندش را به بادها مي دهد و دست هاي سپيدش را به آب مي بخشيد دلم براي كسي تنگ است كه چشم هاي قشنگش را به عمق آبي درياي واژگون مي دوخت و شعرهاي خوشي چون پرنده ها مي خواند دلم براي كسي تنگ است كه همچو كودكي معصوم دلش براي دلم سوخت و مهرباني را نثار من كرد دلم براي كسي تنگ است كه تا شمال ترين شمال با من مي رفت و در جنوب ترين جنوب با من بود كسي كه بي من ماند كسي كه با من نيست كسي كه .... ديگر كافي است .
