صدايت مي كنم صدايت مي كنم با تمام وجود مي دانم دلت از من گرفته مي دانم چشمهايت را برويم بسته اي ، مي دانم ... ولي با تمام وجود و با تمام اين دانستن ها چون دوستت دارم و براي هميشه محتاج سايه مهربانت هستم در مقابلت به خاطر خودم و رضاي تو عاشقانه و خالصانه از تو مي خواهم با من باشي !!... اي شكوه زندگي من ! اي گرما بخش زندگي ام ... اي كه با نامت صفحه صفحه دفتر دلم رنگ زيبايي مي گيرد . اي كه هميشه و هر شب و روز در كنار مني .اي كه در تمام لحظه ها منجي و يار مني و اي عزيزترينم با من بمان اكنون كه فردايي نيست وفردا دير است ! بمان ... وقتي نسيم صبحگاهان _ مست _ گل هاي باغ گيسوانت را افشاند و پر پر كرد و پر پر كرد و پر پر كرد ؛ بر روي پيشاني من نيز ، در آئينه چشم تو مي ديدم پرواز ِ روحم را در آفاق پريشاني ...
