من نمی دانستم عشق لبریز غم است ، عشق اشکی است که از گونه فرو می ریزد ، با خود می اندیشم ، می توانم آیا فراموش کنم نام تو را ، می اندیشم می شود و باز دوباره دل بست چه کنم ، یاد تو همراه من است . تو نمی دانی من از شادی از هیچان پر ، در چه هذیان و تبی می سوزم . قصدها بر من و دل می خندند . لحظه ها پای مرا می بندند منم و وحدت یک دنیا غم . منم و کاش می دانستی چه غروری که شکست ؛ تو نمی دانی پژمردن چیست ؛ تو کجا معنی اندوه مرا می فهمی چه کنم چاره من چیست ؟ تو بگو .
