تا به كي بايد رفت ازدياري به دياري ديگر نتوانم نتوانم جستن هرزمان عشقي وياري ديگر كاش ما آن پرستو بوديم كه همه عمر سفر مي كرديم از بهاري به بهاري ديگر آه اكنون ديريست كه فروريخته در من گويي تيره آواري از ابر گران چو مي آميزم با بوسه ي تو روي لبهايم ميپندارم ميسپارد جان عطري گذران آنچنان آلوده ست عشق غمناكم با بيم زوال كه همه زندگي ام مي لرزد چون تورا مي نگرم مثل اين است كه از پنجره اي تك درختم را سرشار از برگ در تب زرد خزان مينگرم مثل اين است كه تصويري را روي جريان هاي مغشوش آب روان مينگرم شب و روز شب و روز شب و روز بگذار تا فراموشت كنم. تو چه هستي جز يك لحظه يك لحظه كه چشمان مرا ميگشايد در برهوت آگاهي؟ بگذار كه فراموشت كنم
