خانه دل

صبر كن چشم من از ديدن تو سير شود، بعد برو​

يا كه دل پاي غمت بسته به زنجير شود، بعد برو​

شعله عشق تو افتاده به ناگاه، به كاشانه دل​

صبر كن اين شعله زمين گير شود، بعد برو​

خواب ديدم كه بهار است و تو زيبا، چمن آراي مني​

صبر كن خوابِ منِ غمزده تعبير شود، بعد برو​

رفتي و آينه دل همه زنگار كدورت بگرفت​

بگذار آينه فرسوده و دلگير شود، بعد برو​

​

​

خوش است خلوت اگر يار، يار من باشد​

نه من بسوزم و او شمع انجمن باشد​

من آن نگين سليمان به هيچ نستانم​

كه گاه گاه بر او دست اهرمن باشد​

هواي كويِ تو از سر نمي رود ما را​

غريب را دل سرگشته با وطن باشد