ياد روي تو همچون خورشيدي بر تاريكي دل مي تابد.لبخند تو لحظات هستي ام رو شكوفا، وحرف هايت مثل باران جان تشنه ام را سيراب مي كند و به آن معني ميدهد.مي دانم بالاخره روزي مي آيد كه تو مي آيي و من چشمانم را با اشك شوق شستشو مي دهم. و دست مرا به طناب ماه مي رساني و راه آسمان را نشانم مي دهي راه بيابانی هر چند که در کلبه ويرانی خويشم سرمستِ مه گلرُخ جانانی خويشم مجنونم و ليلا شده دور از من و من نيز آواره آن راه بيـابانی خويشم چون زلف تو آشفته و پيچان و پريشان عمريست که در بند پريشانی خويشم هر کس به طريقی شده سر مست نگاری من مست قد سرو خرامانی خويشم آزاد کنم از غم ايام که چنديست در حبس غم و محنت طولانی خويشم غمنـاک نـگرديده ام اندر همه ايـام تا مستِ مه گلرُخ جانانی خويشم
