جاده محبت

خسته از قلب های آهنی، کنار جاده محبت با چمدانی از مهربانی منتظرت هستم شايد در سپيده دم عشق، طلوعت را به تماشا نشينم و جرعه نوشِ صدای زلالت باشم​

​

​

​

انتظار بی پايان​

پيمان بسته بودی​

که تنهايم نگذاری​

اما رفتی​

ای يار مهربان​

اولين ديدارمان چه خوب بود​

و چه زود گذشت​

اينک بهار است و من​

باز تنهايم​

درد دلم را به مرغ عاشق گفتم​

شايد پيدايت کند​

مانند شمع سوختم و ساختم​

اما هنوز پيدايت نکردم​