تا به حال از خود پرسیده اید که چرا پردازنده 6 گیگا هرتزی ساخته نشده است؟ چرا سازندگان پردازنده به جای افزایش فرکانس به دنبال افزایش تعداد هسته های واقعی و مجازی رفته اند؟ پاسخ خیلی ساده است! چون نمی توانستند! موقعی که در دهه 50 اولین نیمه هادیها متولد شدند و ترانزیستورها پدید آمدند همه از عصر سیلیکون نام بردند. با اختراع مدارهای مجتمع یا IC در دهه شصت و پس از ان تجاری شدن پردازنده ها در دهه 70 میلادی سرعت پیشرفت پردازش روز به روز بیشتر شد. این پیشرفت از نیمه دهه 90 میلادی با عرضه پردازنده های با سرعت بالای 100 مگاهرتز تسریع شد و ظرف 4 سال دنیا پردازنده هایی با سرعت 2 گیگاهرتز را در ابتدای قرن بیستم و یکم به صورت تجاری به خود دید. این روند تا 2005 ادامه داشت اما بعد از آن به محدودیتهای فنی کار با ماده ای به نام سیلیکون که پایه همه پردازنده هاست برخورد. مشکل محدودیت فرکانس! سازندگان برای حل این مشکل پردازش موازی چند هسته ای را ارایه کردند که شروع آن نسل Core و سپس Core i توسط اینتل بود. سایر سازندگان مانند AMD و طراحانی مانند ARM هم به همین روشها روی آوردند. منکر کارایی روش پردازش موازی چند هسته ای نیستیم. زیرا هم امکان کنترل بهتر روی توان مصرفی را پدید می آورد و هم محدودیت توان پردازش ناشی از دامنه محدود فرکانسی سیلیکونها را تا حدی رفع کرده است، اما این همه داستان نیست. دنیای پردازنده ها در دو نسل آینده در گام اول از دنیای سیلیکون خارج خواهد شد و به دنیای نانوتیوبها پا خواهد گذاشت و در قدم بعدی پردازنده های کوانتومی تجاری خواهند شد. گام اول از نظر فنی و تجاری خیلی زودتر رخ خواهد داد و در 5-7 سال آینده احتمالا” پردازنده هایی با توان بسیار بالاتر از آنچه ما در ذهن داریم تجاری خواهند شد که کاهش توان مصرفی بسیار چشمگیری هم خواهند داشت. گام دوم هم از نظر فنی برداشته شده و اثبات فناوری آن انجام شده است اما تا دو دهه آینده به صورت تجاری بعید است شاهد عرضه کامپیوترهای کوانتومی در مقیاس تجاری باشیم. البته این را هم باید دانست که پردازنده های کوانتومی چند مرتبه ده دهی میتوانند از پردازنده های حاضر قویتر باشند! در حال حاضر بزرگترین درخواست کنندگان برای توسعه پردازنده های جدید شبیه سازهای پزشکی و نظامی و هواشناسی، سیستمهای دفاعی و هجومی موشکی و ضد موشکی بالیستیک و نسل آینده موتورهای جستجوی هوشمند هستند. موتورهایی که با شما برهمکنش فیزیکی تری خواهند داشت و شما را بهتر درک خواهند کرد و میدانند دقیقا” چگونه دنبال خواسته های شما در کند و کاو وب باشند. همانگونه که اکنون به پردازنده هایی مانند پنتیوم 233 مگاهرتز که یک زمانی محصول تاپ بازار بود به دیده خنده و خاطره مینگریم به زودی شاهد پردازنده های غیر سیلیکونی خواهیم بود که ملزومات مورد نیاز سیستم های عامل آینده که توان پردازش بالایی را طلب خواهند را فراهم میکنند. اتفاق دیگری که در حال رخداد است نزدیک شدن فناوریهای زیستی به فناوریها پردازشی است. مثلا اکنون بین پروتئینها و نانو تیوبهای کربنی امکان برهمکنش وجود دارد و در آینده همین برهمکنشها امکاناتی بی نظیر مانند انتقال حس لامسه و بویایی به راه دور را فراهم خواهند کرد. در یک دهه آینده دنیای فناوری، سطح مالتی مدیا را پشت سر خواهد گذاشت و دنیای مجازی هوشمندتر و واقعی تر و از همه مهمتر حس شدنی تر خواهد شد.
