ديروز به ياد تو و آن عشق دل انگيز بر پيكر خود پيرهن سبز نمودم در آينه بر صورت خود خيره شدم باز بند از سر گيسويم آهسته گشودم عطر آوردم بر سر و بر سينه فشاندم چشمانم را نازكنان سرمه كشاندم افشان كردم زلفم را بر سر شانه در كنج لبم خالی آهسته نشاندم گفتم به خود آنگاه صد افسوس كه او نيست تا مات شود زينهمه افسونگری و ناز چون پيرهن سبز ببيند به تن من با خنده بگويد كه چه زيبا شده ای باز او نيست كه در مردمك چشم سياهم تا خيره شود عكس رخ خويش ببيند اين گيسوی افشان به چه كار آيدم امشب كو پنجه او تا كه در آن خانه گزيند او نيست كه بويد چو در آغوش من افتد ديوانه صفت عطر دلاويز تنم را اي آينه مردم من از اين حسرت و افسوس او نيست كه بر سينه فشارد بدنم را من خيره به آئينه و او گوش به من داشت گفتم كه چه سان حل كنی اين مشكل ما را بشكست و فغان كرد كه از شرح غم خويش ای زن، چه بگويم ، كه شكستی دل ما را
