امشب آن حسرت ديرينه من در بر ِ دوست به سر می آيد در فرو بَند و بگو خانه تهی است زين سپس هر كه به در می آيد شانه كو ، تا كه سر و زلفم را درهم و وحشی و زيبا سازم بايد از تازگی و نرمی و لطف گونه را چون گل رؤيا سازم سرمه كو ، تا كه چو بر ديده كشم راز و نازی به نگاهم بخشد بايد اين شوق كه در دل دارم جلوه بر چشم سياهم بخشد چه بپوشم كه چو از راه آيد عطشش مفرط و افزون گردد چه بگويم كه ز سحر سخنم دل به من بازد و افسون گردد آه ، ای دخترك خدمتگار گل بزن بر سر و بر سينه من تا كه حيران شود از جلوه گل امشب آن عاشق ديرينه من چو ز در آمد و بنشست خموش زخمه بر جان و دل چنگ زنم با لب تشنه دو صد بوسه شوق بر لب باده گلرنگ زنم ماه اگر خواست كه از پنجره ها بينَدَم در بَر ِ او مست و پريش آنچنان جلوه كنم كاو ز حسد پرده ابر كشد بر رخ خويش تا چو رؤيا شود اين صحنه عشق كندر و عود در آتش ريزم زآن سپس همچو يكی كولی مست نرم و پيچنده ز جا بر خيزم همه شب شعله صفت رقص كنم تا ز پا افتم و مدهوش شوم چو مرا تنگ در آغوش كشد مست آن گرمی آغوش شوم آه ، گوئی ز پس ِ پنجره ها بانگ آهسته پا می آيد ای خدا ، اوست كه آرام و خموش به سوی خانه ما می آيد