چون نگهبانی كه در كف مشعلی دارد می خرامد شب میان شهر خواب آلود خانه ها با روشنائی های رؤيايی يك به يك درگيرودار بوسه بدرود ناودان ها ناله ها سر داده در ظلمت در خروش از ضربه های دلكش باران می خزد بر سنگفرش كوچه های دور نور محوی از پی فانوس شبگردان دست زيبائی دری را می گشايد نرم می دَود در كوچه برق چشم تبداری كوچه خاموشست و در ظلمت نمی پيچد بانگ پای رهروی از پشت ديواری باد از ره می رسد عريان و عطر آلود خيس ، باران می كشد تن بر تن دهليز در سكوت خانه می پيچد نفس هاشان ناله های شوقشان لرزان و وهم انگيز چشم ها در ظلمت شب خيره بر راهست جوی می نالد كه «آيا كيست دلدارش؟» شاخه ها نجوا كنان در گوش يكديگر «ای دريغا . . . در كنارش نيست دلدارش» كوچه خاموشست و در ظلمت نمی پيچد بانگ پای رهروی از پشت ديواری می خزد در آسمان خاطری غمگين نرم نرمك ابر دودآلود پنداری بر كه می خندد فسون چشمش ای افسوس؟ وز كدامین لب لبانش بوسه می جويد؟ پنجه اش در حلقه موی كه می لغزد؟ با كه در خلوت بمستی قصه می گويد؟ تيرگی ها را بدنبال چه می كاوم؟ پس چرا در انتظارش باز بيدارم؟ در دل مردان كدامین مهر جاويد است؟ نه . . . دگر هرگز نمی آيد به ديدارم پيكری گم می شود در ظلمت دهليز باد در را با صدائی خشك می بندد مرده ای گوئی درون حفره گوری بر امیدی سست و بی بنياد می خندد
