طفلی غنوده در بر من بيمار با گونه های سرخ تب آلوده با گيسوان در هم آشفته تا نيمه شب ز درد نياسوده هر دم ميان پنجه من لرزد انگشت های لاغر و تبدارش من ناله می كنم كه خداوندا جانم بگير و كم بده آزارش گاهی ميان وحشت تنهائی پرسم ز خود كه چيست سرانجامش اشگم بروی گونه فرو غلطد چون بشنوم ز ناله خود نامش ای اختران كه غرق تماشائيد اين كودك منست كه بيمارست شب تا سحر نخفتم و می بينيد اين ديده منست كه بيدارست ياد آيدم كه بوسه طلب می كرد با خنده های دلكش مستانه يا می نشست با نگهی بی تاب در انتظار خوردن صبحانه گاهی به گوش من رسد آوايش «ماما» دلم ز فرط تعب سوزد بينم درون بستر مغشوشی طفلی ميان آتش تب سوزد شب خامش است و در بر من نالد او خسته جان ز شدت بيماری بر اضطراب و وحشت من خندد تك ضربه های ساعت ديواری
