كارون چون گيسوان پريشان دختری بر شانه های لخت زمين تاب می خورد خورشيد رفته است و نفس های داغ شب بر سينه های پر تپش آب می خورد دور از نگاه خيره من ساحل جنوب افتاده مست عشق در آغوش نور ماه شب با هزار چشم درخشان و پر ز خون سر می كشد به بستر عشاق بی گناه نيزار خفته خامش و يك مرغ ناشناس هر دم ز عمق تيره آن ضجه می كشد مهتاب می دَود كه ببيند در اين ميان مرغك ميان پنجه وحشت چه می كشد بر آب های ساحل شط ، سايه های نخل می لرزد از نسيم هوسباز نيمه شب آوای گنگ همهمه قورباغه ها پيچيده در سكوت پر از راز نيمه شب در جذبه ای كه حاصل زيبائی شب است رؤيای دور دست تو نزديك می شود بوی تو موج می زند آنجا ، بروی آب چشم تو می درخشد و تاريك می شود بيچاره دل كه با همه اميد و اشتياق بشكست و شد به دست تو زندان عشق من در شط خويش رفتی و رفتی از اين ديار ای شاخه شكسته ز توفان عشق من
