من گلی بودم در رگ هر برگ لرزانم خزيده عطر بس افسون در شبی تاريك روئيدم تشنه لب بر ساحل كارون بر تنم تنها شراب شبنم خورشيد می لغزيد يا لب سوزنده مردی كه با چشمان خاموشش سرزنش می كرد دستی را كه از هر شاخه سرسبز غنچه نشكفته ای می چيد پيكرم، فرياد زيبائی در سكوتم نغمه خوان لب های تنهائی ديدگانم خيره در رؤيای شوم سرزمينی دور و رؤيائی كه نسيم رهگذر در گوش من می گفت: «آفتابش رنگ شاد ديگری دارد» عاقبت من بی خبر از ساحل كارون رخت برچيدم در ره خود بس گل پومرده را ديدم چشم هاشان چشمه خشك كوير غم تشنه يك قطره شبنم من به آنها سخت خنديدم تا شبی پيدا شد از پشت مه ترديد تكچراغ شهر رؤياها من در آنجا گرم و خواهشبار از زمينی سخت روئيدم نيمه شب جوشيد خون شعر در رگ های سرد من محو شد در رنگ هر گلبرگ رنگ درد من منتظر بودم كه بگشايد برویم آسمان تار ديدگان صبح سيمين را تا بنوشم از لب خورشيد نورافشان شهد سوزان هزاران بوسه ی تبدار و شيرين را ليكن ای افسوس من نديدم عاقبت در آسمان شهر رؤياها نور خورشيدی زير پايم بوته های خشك با اندوه می نالند «چهره خورشيد شهر ما دريغا سخت تاريك است!» خوب می دانم كه ديگر نيست اميدی نيست اميدی محو شد در جنگل انبوه تاريكی چون رگ نوری طنين آشنای من قطره اشگی هم نيفشاند آسمان تار از نگاه خسته ابری به پای من من گل پومرده ای هستم چشم هايم چشمه خشك كوير غم تشنه يك بوسه خورشيد تشنه يك قطره شبنم
