اگرچه حاليا ديريست كان بي كاروان كولي ازين دشت غبار آلود كوچيده ست و طرف دامن از اين خاك دامنگير برچيده ست هنوز از خويش پرسم گاه آه چه مي ديده ست آن غمناك روي جاده ي نمناك ؟ زني گم كرده بويي آشنا و آزار دلخواهي ؟ سگي ناگاه ديگر بار وزيده بر تنش گمگشته عهدي مهربان با او چنانچون پاره يا پيرار ؟ سيه روزي خزيده در حصاري سرخ ؟ اسيري از عبث بيزار و سير از عمر به تلخي باخته دار و ندار زندگي را در قناري سرخ ؟ و شايد هم درختي ريخته هر روز همچون سايه در زيرش هزاران قطره خون بر خاك روي جاده ي نمناك ؟ چه نجوا داشته با خويش ؟ پ يامي ديگر از تاريكخون دلمرده ي سوداده كافكا ؟ همه خشم و همه نفرين ، همه درد و همه دشنام ؟ درود ديگري بر هوش جاويد قرون و حيرت عصباني اعصار ابر رند همه آفاق ، مست راستين خيام ؟ تقوي ديگري بر عهد و هنجار عرب ، يا باز تفي ديگر به ريش عرش و بر آين اين ايام ؟ چه نقشي مي زده ست آن خوب به مهر و مردمي يا خشم يا نفرت ؟ به شوق و شور يا حسرت ؟ دگر بر خاك يا افلاك روي جاده ي نمناك ؟ دگر ره مانده تنها با غمش در پيش آيينه مگر ، آن نازنين عياروش لوطي ؟ شكايت مي كند ز آن عشق نافرجام ديرينه وز او پنهان به خاطر مي سپارد گفته اش طوطي ؟ كدامين شهسوار باستان مي تاخته چالاك فكنده صيد بر فتراك روي جاده ي نمناك ؟ هزاران سايه جنبد باغ را ، چون باد برخيزد گهي چونان گهي چونين كه مي داند چه مي ديده ست آن غمگين ؟ دگر ديريست كز اين منزل ناپاك كوچيده ست و طرف دامن از اين خاك برچيده ست ولي من نيك مي دانم چو نقش روز روشن بر جبين غيب مي خوانم كه او هر نقش مي بسته ست ، يا هر جلوه مي ديده ست نمي ديده ست چون خود پاك روي جاده ي نمناك
