چو مرغي زير باران راه گم كرده گذشته از بيابان شبي چون خيمه ي دشمن شبي را در بياباني - غريب اما - به سر برده فتاده اينك آنجا روي لاشه ي جهد بي حاصل همه چيز وهمه جا خسته و خيس است چو دود روشني كز شعله ي شادي پيام آرد سحر برخاست غبار تيرگي مثل بخار آب ز بشن دشت و در برخاست سپهر افروخت با شرمي كه جاويد است و گاه آيد برآمد عنكبوت زرد و خيس خسته را پر چشم حسرت كرد وزيد آنگاه و آب نور را با نور آب آميخت نسيمي آنچنان آرام كه مخمل را هم از خواب حريرينش نمي انگيخت و روح صبح آنگه پيش چشم من برهنه شد به طنازي و خود را از غبار حسرت و اندوه در آيينه ي زلال جاودانه شست و شويي كرد بزرگ و پاك شد و ان توري زربفت را پوشيد و آنگه طرف دامن تا كران بيكران گسترد و آنگه طرف دامن تا كران بيكران گسترد در اين صبح بزرگ شسته و پاك اهورايي ز تو مي پرسم اي مزدااهورا ، اي اهورامزد نگهدار سپهر پير در بالا بكرداري كه سوي شيب اين پايين نمي افتد و از آن واوگون پرغوم خمش حبه اي بيرون نمي ريزد نگدار زمين چونين در اين پايين بكرداري كه پايين تر نمي ليزد ز بس با صد هزاران كوهميخش كرده اي ستوار نه مي افتد نه مي خيزد ز تو مي پرسم اي مزدااهورا ، اي اهورامزد كه را اين صبح خوش ست و خوب و فرخنده ؟ كه را چون من سرآغاز تهي بيهوده اي ديگر ؟ بگو با من ، بگو . . . با . . . من كه را گريه ؟ كه را خنده ؟
