رنگین کمان عشق

« به شهريار غزل شمس الدين محمد خواجه حافظ شيرازي » ​

پرتو عشق دمد از يد بيضایي تو

كهكشان روشن از اين معجز موسایي تو



جوهر روح دميدي به سرا پاي غزل

مرده جان گيرد از اين نفخه ی عيسایي تو



جاري از ناي زمان نغمه ی جان پرور تو

وز كران تا به كران شور خوش آوایي تو



دل عشاق مزيّن به گل شعر تو باد

كس نشد بي خبر از نقش دلارایي تو



از افق تا به افق آتش عشقت چو كشيد

آسمان شعله گرفت از تب شيدایي تو



دست خورشيد ز پستان تو مي دوشد نور

چشم عالم همه در محو تماشایي تو



قدسيان رقص كنان بر سر افلاک زنند

دردي عشق از آن ساغر مينایی تو



صف به صف سوسن و گل خيمه كش دامن تو

عندليب خيره بر آن طرح صف آرایي تو



خيزد از ناي غزل غرش امواج گران

مي كشد سر به فلک غرش دريایي تو



ريزد آن كس كه چشد شربت و شهد غزلت

نقل تحسين به سر ِ شعر اهورایي تو



( اُدلي ِ ) شعله كشم ، شعله كش ِ مشعل عشق

سر به پا نور از آن شعشعه آسایي تو
​