باده ي نابي و در ساغر جاني حافظ دل بي تاب مرا تاب و تواني حافظ گلشن سبز غزل را گل يك دانه تویی تو گل سر سبد باغ بياني حافظ جوشش چشمه تویي در تپش نبض بهار نكهت گل ز كران تا به كراني حافظ تن بي روح مرا نقش مسيحایي توست دل بي جان مرا جان ِ جهاني حافظ شور مستي من از جام غزل هاي تو باد باده ي كهنه مگر در خم جاني حافظ آتشين درد مرا در دل آتشكده ام بارش نقره اي ابر گراني حافظ گل خورشيد تویی در افق سبز خيال روشني بخش دل و روح و رواني حافظ بوستان غزلت سبزترين گلشن عشق گلشن عشق تو را نيست خزاني حافظ سوسن گلشن عشقي به بهاران هنر عشق را معني ِ دَه گونه زباني حافظ شور آواز تو بر پرده ی افلاک نشست جاودان شاعر هر دور زماني حافظ تو همان خضري و آن زنده ی جاويد تویي روح خورشيدي و در کون و مكاني حافظ منظري خوش ز جنان است مرا گر به خيال تو همان منظره ي باغ جنانی حافظ زمزم نام تو در سينه ی ( اُدلي ) ست روان اي خوش آن دم كه مرا ورد زباني حافظ
