ابرها از قطرات ریز آب و یا از بلورهای یخ و گاهی اوقات نیز از مخلوطی از این دو میباشند. معمولا ابر هنگامی تشکیل میشود که هوا به بالا رانده شود. چون هوای موجود در لایههای پایینتر نسبت به هوای موجود در بالا گرمتر بوده و از تراکم کمتری نیز برخوردار میباشد. لذا به بالا میرود (برخی اوقات نیز علت این رانش ، حرکت هوا به سمت بالای کوه و قله آن است). هنگامی که هوا به سمت بالا میرود، سرد میشود و سرانجام به سطحی میرسد که به سطح انقباض معروف است. در این هنگام هوا اشباع و بخار آب موجود در آن منقبض و متراکم میشود و به قطرات آب تبدیل میگردد. اما اگر ابرها دوباره به سمت زمین میآمدند، هوا به تدریج گرم میشد و همینطور که آب پایین میآمد از سطح انقاض عبور میکرد و از آن خارج میشد، در نتیجه قطرات آب دوباره به حالت بخار در میآمدند و بدین ترتیب ابر از بین میرفت. در برخی مواقع ابر در لایههای بسیار پایین نیز وجود دارد و این همان چیزی است که به مه معروف است. مه در واقع ابری است که در سطح زمین تشکیل میشود. در صورتی که سطح انقباض در ارتفاع بسیار پایین قرار داشته باشد، باعث میشود که هوا در نزدیکی سطح ومین اشباع و بخار آب موجود در آن منقبض شود و تبدیل به مه یا ابر نزدیک به زمین گردد.
