دلم می خواست سقف معبد هستی فرو می ریخت پلیدیها و زشتیها، به زیر خاک می ماندند بهاری جاودان آغوش وا می کرد . جهان در موجی از زیبایی و خوبی شنا می کرد! بهشت عشق می خندید. به روی آسمان آبی آرام، پرستوهای مهر و دوستی پرواز می کردند. به روی بامها، ناقوس آزادی صدا می کرد... اگر این کهکشان از هم نمی پاشد؛ واگر این آسمان در هم نمی ریزد؛ بیا تا ما "فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم."
