اگر یار مرا دیدی به خلوت بگو ای بی وفای بی مروت غمم دادی و غمخوارم نکردی سروکارت به فردای قیامت. * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * من همیشه تشنه ما بودم و تو همیشه از من سیر بودی… * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * بیخودی به خودت زحمت نده! این بذرهای تنفر که در دلم می کاری هرگز جوانه نخواهد زد… * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * شکستنی رفع بلاست..اما…باور نمیکند دلم * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * در عجبم چطور هنوز ستون فقراتت سالم است پوقتی با این انهدام سخت از چشمانم افتادی ! * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * می بوسم می گذارم کنار ، تمام ِ چیز هایی که ندارم را ،دست هایت را ، شانه هایت را ، عاشقی ات را ، همه را * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * مگر با باد نسبتی داری؟… چقدر شیبه تو یک لحظه آمد مرا پیچاند و رفت * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * دیگر نکنم ز روی نادانی قربانی عشق او غرورم را شاید که چو بگذرم از او یابم آن گم شده شادی و سرورم را * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * دلم صاف نمی شود با تــو حالا تو هــی به مهـربانی ام دخیل ببند * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * چگونه در این چشم های زیبا جا داده ای این همه دروغ را؟! * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * پشت پا خوردم ز هر کَس که گفت یار منه چون که دیدم روز و شب در پی آزار منه هرکه دستی از محبت حلقه کرد بر گردنم دیدم این دست محبت ، حلقه دار منه . . . * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * از چشم هیچ کسی نمی شود خواند که دوستتان دارد یا نه …. ! بس که برای نفر قبلی گریه کرده ، حالت چشمانش عوض شده * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * جلوتر نیا! خاکستر می شوی. اینجا دلی را سوزانده اند… * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * تنها گرگها نیستند که لباس میش می پوشند گاهی پرستوها هم لباس مرغ عشق برتن می کنند.. عاشق که شدی کوچ میکنند * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * به من نگو نمی خوام اسمی ازت بیارم هر چی که بود تموم شد نگو دوست ندارم همش نگو نمی خوام به پای تو بسوزم من اشتباه کردم عاشقتم هنوزم * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * با تو از عشق میگفتم از پشیمانی و از اینکه فرصتی دوباره هست یا نه ؟!… در جواب صدایی بی وقفه می گفت: “دستگاه مشترک مورد نظر خاموش می باشد!!!” * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * از آدما دلم شکست واسه همیشه دلم می خواد دعا کنم اما نمی شه دوسش داشتم دوسش … قد نفسهام بدون اون نمی تونم من خیلی تنهام * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * گفته بودی : - یا تو یا هیچکس!!!! ولی من ساده انگار فراموش کرده بودم که این روزها هیچکس هم برای خودش کسیست …کسی حتی مهم تر از من * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * هنوز نیامده ای خداحافظ ؟ تقصیر تو نیست همیشه همین گونه بوده ، برو اما من پشت سرت دست نه ، دل تکان می دهم * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * بی آشیانه را شوق ماندن نیست سنگ بر زمین ننداز ، من خود پریده ام * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * از حساب و کتاب بازار عشق هیچ گاه سر در نیاوردم ! و هنوز نمی دانم چگونه می شود هربار که تو بی دلیل ترکم می کنی من بدهکارت می شوم ؟ * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * نمی بخشمت به خاطر تمام خنده هایی که از صورتم گرفتی ، به خاطر تمام غم هایی که بر صورتم نشاندی ، نمی بخشمت به خاطر دلی که برایم شکستی ، به خاطر احساسی که برایم پر پر کردی ، نمی بخشمت به خاطر زخمی که بر وجودم نشاندی ، به خاطر نمکی که بر زخمم گذاردی * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * به قلبم نشستی نگفتم چرا ، دلم را شکستی نگفتم چرا ، یکی خواب شبهای من را ربود ، چو دیدم تو هستی نگفتم چرا * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * ای دلم دیدی که ماتت کرد و رفت خنده ای بر خاطراتت کرد و رفت من که گفتم این بهار افسردنیست من که گفتم این پرستو رفتنیست آه عجب کاری به دستم داد دل هم شکست و هم شکستم داد . * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * اگر می دونستی چقدر دوستت دارم هرگز قلبم را نمی شکستی ، گرچه خانه شیطان شایسته ویرانی است * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * آری این منم ، این منم همان عاشقی که بر تو جان می داد ، و تو کسی هستی که برای رسیدن به خوشبختی به روی جسدهای بی جان غرور انسانها قدم می گذاشتی ولی افسوس ، افسوس که راه ات برای رسیدن به هدف هایت اشتباه بود ، و افسوس که من برای آدمی مثل تو غرورم را شکستم ، افسوس ! * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * مطمئن باش و برو ضربه ات کاری بود ، و چه زشت به من و سادگیم خندیدی ، دل من سخت شکست به تو عشقی پاک که پر از یاد تو بود و به یک قلب یتیم که خیالم می گفت تا ابد مال تو بود ، تو برو و برو تا راحتتر تکه های دل خود را سر هم بند زنم * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * نفرین به سادگی ام که بی دل تو ، به یاد تو روح و جسم خود آزردم * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * گفتی که ما به درد هم نمی خوریم!.. اما هرگز نفهمیدی… من تو را برای دردهایم نمی خواستم… * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * آنکه بین من و تو شام جدایی آورد ، می کنم نفرینش ، یا الهی ، بکنش چون من زار ، پیش معشوقش خار ، هر دو چشمانش تار ، تا بداند چه به من می گذرد ، از غم دوری آن چشم عزیز
