زمان جنگ هم گاهی بعضی برای بازدید می آمدند جبهه. مثل راهیان نور. یکبار بچه های تهران آمده بودند منطقه ما. بین پادرهای ما رودخانه ای رد می شد که رویش پل زده بودیم. در نیمه های شبی که آن بچه ها در حسینیه مستقر شده بودند، یکی از بچه ها فانوس به دست از پل گذشت. آن بنده های خدا هم که با حضور در جبهه حال معنوی زیادی پیدا کرده بودند فکر کردند امام زمان را دیده اند، خلاصه گریه و زاری از حسینیه بلند شد و عزاداری مفصلی کردند. بعدها اسم آن پل شد پل امام زمان(عج)!
