چه زود فراموش شدم آن زمان که نگاهم از نگاهت دور شد.... چه زود از یاد تو رفتم آنگاه که دستانم از دستان تو رها شد... مقصد من در این راه عاشقی بیراهه بود،اینهمه انتظار و دلتنگی بیهوده بود! با اینکه دلتنگ هستم اما چاره ای جز تحملش ندارم،خیلی خسته ام،راهی جز تنها ماندن ندارم! چه زود قصه عشقمان به سر رسید اما آن مرد عاشق به عشقش نرسید ! چه زود آسمان زندگی ام ابری شد،دلم برای آن آسمان آبی تنگ است،که با هم در اوج آن پرواز میکردیم و به عشق هم میخواندیم آواز زندگی را... آرزوی دلم تبدیل به رویا شد،تنها ماندم و عشقم افسانه شد... چه زود رفتی و چشم به ستاره ای درخشان تر از من دوختی،با اینکه کم نور بودم اما داشتم به پای عشقت میسوختم،با اینکه برای خود کسی نبودم،اما آنگاه که با تو بودم برای خودم همه کس بودم ! چه زود غروب آمد و دیگر طلوعی نیامد ! هر چه به انتظار آمدنت نشستم نیامدی ،هر چه اشک ریختم کسی اشکهایم را پاک نکرد،هر چه در گوشه ای نشستم و زانو به بغل گرفتم کسی نیامد مرا در آغوش بگیرد و آرام کند،خواستم بیخیال شوم،بیخیالی مرا دیوانه کرد،خواستم تنها باشم، تنهایی مرا بیچاره کرد ! چه زود گذشت لحظه های با تو بودن ،چه دیر گذشت لحظه های دور از تو بودن و دیگر نگذشت آنگاه که تو رفتی و هیچگاه نیامدی ! باور داشته باش هنوز هم برای تو زنده ام،هر گاه دیدی نیستم بدون که از عشقت مرده ام! چه زود فراموش شدم آن زمان که دلم برایت خون شد.. . تازه میخاستم با آن رویاهای عاشقا نه ای که در سر داشتم تو را خوشبخت کنم، میخواستم عاشقترین باشم ،برای تو بهترین باشم،اما نمیدونستم دیگر جایی در قلبت ندارم.... چه زود فراموش شدم آن زمان که دیگر تو را ندیدم !
