چه ساده ام که به عشقت هنوز پابندمبه روزگار خودم جای گریه می خندم چه ساده ام که پس از این هزار و هجده سالهنوز هم به قراری که بسته ای بندم: که می رسیّ و برای همیشه می مانیو می دهی به نفس های خسته ام جانی به انتهای خودم می رسم به این بن بستهمیشه قصه ی بی سرپناهی ام این است همیشه آخر هر اتفاق می بازمبرنده باشی اگر،من به باخت می نازم…نشسته کنج قفس یک پرنده ی زخمیتو حال خسته ی من را چگونه می فهمی؟ پرنده ایّ و قفس را ندیده ای هرگزتو طعم تلخ قفس را چشیده ای هرگز؟ نشسته زیر پرت آسمان…چه خوشبختیهمیشه دور و برت آسمان…چه خوشبختی تو از پرنده ی بی بال و پر چه می دانی؟تو ای پرنده ی پر شور و شر…چه می دانی؟ دوباره سادگی ام کار می دهد دستمنمی شود که از عشقت گذشت،دلبندم! اگر چه سر به هوایی،قرار یادت نیستهنوز هم به قراری که بسته ای بندم هنوز هم که هنوز است حین هر بارانتو را برای نفس هام آرزومندم تو سهم عاشقی ام… نه ،نبوده ای هرگزبه روزگار خودم جای گریه می خندم
